ชั่วขณะหนึ่ง
บรรดาบรรพชนระดับจักรพรรดิมากมาย สายตาลุ่มลึก มองลู่เสวียนด้วยรอยยิ้มเปี่ยมความสนใจ
ต้องรู้ว่าแต่ก่อนเมื่อใดที่อิทธิพลระดับผู้ทรงอำนาจเหล่านี้มารวมตัวกัน ลู่เสวียนไม่เคยปรากฏตัว พวกเขายังต้องหยอกล้อลู่เสวียนต่อหน้าเจ้าสำนักและคนอื่น ๆ
วันนี้ลู่เสวียนมาแล้ว พวกเขาจะไม่เอ่ยเย้าแหย่สักสองสามคำได้อย่างไร?
ลู่เสวียนถอนหายใจแผ่วเบา
เฮ้อ!
เขารู้อยู่แก่ใจ ว่าหลีกหนีเคราะห์ครั้งนี้ไม่พ้น
ก่อนหน้านี้เมื่อถิ่นร้างทิศใต้เกิดเหตุการณ์ใหญ่ เขาไม่เคยปรากฏตัวเลย ตัวอยู่บนยอดเขาเขียวคราม แต่ก็ยังโดนลูกหลง!
พวกตัวดำ ๆ นี่...กับพวกดำเก่าแก่ ด่าด่าหยอกเขาเสียจนติดเป็นนิสัย!
วันนี้ตัวจริงเขามาถึง ถูกพวกมันจวกใส่หน้าโดยตรง!
แต่เวลานี้ก็ต่างจากเวลานั้น
ลู่เสวียนรู้ว่า วันหนึ่งเขาจะก้าวขึ้นเหนือกว่าพวกเฒ่าพวกนี้แน่
ต่อให้ตอนนี้ ในตัวเขามีการ์ดสัมผัสจอมจักรพรรดิ์ระดับหนึ่งดาวหนึ่งใบ การ์ดสัมผัสประสบการณ์จักรพรรดิ์ระดับห้าดาวหนึ่งใบ ก็ถือว่ามีพลังต่อสู้ระดับจักรพรรดิ!
เขาไม่ใช่ท่านเจ้าสำนักขยะไร้ค่าในอดีตอีกแล้ว
คิดมาถึงตรงนี้
ลู่เสวียนยิ้มจาง ๆ โบกแขนเสื้อคารวะตามสบายแก่เหล่าบรรพชน พลางกล่าวด้วยท่วงท่าผู้สูงส่งว่า “เช่นกัน เช่นกัน สหายเต๋าทั้งหลาย สบายดีหรือไม่”
สิ้นเสียง!
ฟ้าดินตกอยู่ในความเงียบงันสงัด
ทุกผู้คนล้วนตะลึงงัน
แม้แต่เหล่าบรรพชนแห่งอิทธิพลระดับผู้ทรงอำนาจก็มองหน้ากันเลิ่กลั่ก
หา?
คำว่า “สหายเต๋า” นี้ทำเอาพวกเขางุนงงไปหมด
สหายเต๋า นี่ใช่คำที่ลู่เสวียนจะพูดได้หรือ?
ดังที่รู้กันทั่ว ในโลกแห่งการฝึกฝนนี้ ระหว่างผู้ฝึกตนล้วนมีเพียงสามคำเรียก
ท่านผู้อาวุโส!
สหายเต๋า!
มดปลวก!
นั่นคือ ถ้าสู้เจ้าไม่ได้ ก็เรียกเจ้าว่าท่านผู้อาวุโส
ถ้าอยู่ระดับเดียวกัน ก็เรียกเจ้าว่าสหายเต๋า!
ถ้าสู้เจ้าได้ ก็ขออภัย เจ้าเป็นมดปลวกไง! มดปลวก...
และแน่ชัด ลู่เสวียนในใจเหล่าบรรพชนอิทธิพลระดับผู้ทรงอำนาจ แท้จริงแล้วคือระดับมดปลวก!
มดปลวกไง!
ยามนี้ เจ้าสำนักอยู่ข้างลู่เสวียน กระแอมไอหลายที “แคะ แคะ...”
ส่งไม้ส่งมือใบ้อย่างบ้าคลั่ง
เจ้าสำนักถอนใจในใจ รู้งี้ไม่พาลู่เสวียนออกมาด้วยดีกว่า
ไอ้หนูลู่เสวียนนี่ มันฟังภาษาไม่รู้เรื่องหรือไง?