U“ข้าบอกเรื่องพวกนี้ ก็เพื่อให้สหายเต๋าเตรียมใจไว้เท่านั้น สหายเต๋าลอบช่วยเหลือฝูเหยาและเย่เฉิน ก็ถือเป็นมิตรของสำนักต้าเต้าเช่นกัน”
ลู่เสวียนพยักหน้าเล็กน้อย
สีหน้านี้เมื่อตกอยู่ในสายตาบรรพชนชางเสวียน ยิ่งทำให้รู้สึกว่าคนตรงหน้าลึกลับมากขึ้น
เงียบไปชั่วครู่
บรรพชนชางเสวียนยิ้มน้อยๆ กล่าวว่า “ศักดิ์ศรีแห่งถิ่นร้างทิศใต้ครึ่งหนึ่ง ล้วนมีชื่อของสำนักต้าเต้าในทุกม้วน บางทีสหายเต๋า ในภายภาคหน้า อาจมีชื่อจารึกในม้วนคัมภีร์แห่งประวัติศาสตร์อันยาวไกลของสำนักต้าเต้าก็เป็นได้”
ลู่เสวียนเอ่ยเนิบๆ ว่า “ก็อยู่ในนั้นแล้ว”
บรรพชนชางเสวียนหรี่ตามองลู่เสวียน “ดีๆๆ! สหายเต๋าเองก็นับเป็นครึ่งหนึ่งของคนสำนักต้าเต้าแล้ว! เจ้ามีข้อเรียกร้องอะไร ก็ว่ามาได้”
ลู่เสวียนครุ่นคิด “ข้อเรียกร้องอะไรก็ได้หรือ?”
บรรพชนชางเสวียนว่า “ได้ทั้งนั้น”
ลู่เสวียนหยิบป้ายยืนยันตัวตนของตนออกมา สีหน้าจริงจัง พลางกล่าว “ท่านบรรพชน โปรดประทับค่าผลงานหมื่นล้านเข้าป้ายนี้ด้วย”
“ฟู่!”
บรรพชนชางเสวียนสูดลมหายใจเฮือก
เหลือเชื่อ!
ดวงตาเขาเป็นประกายจ้องมองลู่เสวียน ตอนนี้เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าสหายเต๋าคนนั้นออกจากร่างของลู่เสวียนไปแล้วหรือไม่
นอกจากลู่เสวียนแล้ว คงไม่มีใครหน้าด้านถึงเพียงนี้!
แต่บรรพชนชางเสวียนก็มิได้ทดสอบ
นิ่งเงียบไปชั่วขณะ
ลู่เสวียนกล่าวว่า “ท่านบรรพชนโปรดวางใจ ป้ายนี้ล้วนใช้แลกสมบัติและเคล็ดวิชาให้เย่เฉินกับฝูเหยา”
บรรพชนชางเสวียนคิดแล้วกล่าว “เช่นนั้น สามสิบล้านค่าผลงาน! เป็นเช่นใด?”
ลู่เสวียนว่า “หนึ่งร้อยล้าน!”
บรรพชนชางเสวียนหน้าเขยก “สี่สิบล้าน?”
ลู่เสวียนว่า “แปดสิบล้าน!”
ในที่สุด บรรพชนชางเสวียนเคาะตัดสินครั้งเดียว “ห้าสิบล้านค่าผลงาน มากกว่านี้มิได้แล้ว! มิเช่นนั้นสำนักต้าเต้าจะเกิดภาวะค่าผลงานเฟ้อ!”
ลู่เสวียนยื่นมือขวา “ตกลง”
ข้างกาย จีฝูเหยามองจนตะลึงงัน
สมแล้วที่เป็นอาจารย์!
ง่ายเสียยิ่งกว่า หลอก…อ่า ไม่ใช่…ได้ค่าผลงานห้าสิบล้านอย่างง่ายดาย!
ครู่ต่อมา ลู่เสวียนกล่าว “ท่านบรรพชนโปรดวางใจ มียอดเขาเขียวครามและข้าอยู่ จะไม่เกิดปัญหาใด”
บรรพชนชางเสวียนพยักหน้า พอใจยิ่งนักกับการสนทนาลับในครั้งนี้