“เย่เฉิน ศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้ากำลังคิดถึงข้าหรือไม่?”
ได้ยินดังนั้น เย่เฉินก็หัวเราะ
ไม่ได้พบศิษย์พี่ใหญ่เสียนาน คิดถึงอาหารที่นางทำขึ้นมาบ้างแล้ว
“ไม่รู้ว่าตอนนี้ศิษย์พี่ใหญ่เป็นเช่นไรบ้าง? เรื่องที่หอเซียนจุ่ยจัดการไปถึงไหนแล้ว?”
ลู่เสวียนกล่าว “หากไม่มีอะไรผิดพลาด อีกไม่นาน เราน่าจะได้พบศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้าอีกครั้ง!”
เย่เฉินกล่าวด้วยความตื่นเต้น “รอศิษย์พี่ใหญ่กลับมา ข้าจะหลอมโอสถให้นาง!”
ลู่เสวียนพยักหน้า “ได้”
เขาพลันนึกขึ้นได้ว่า การที่เย่เฉินหลอมโอสถได้นั้นเป็นเรื่องดี!
ไม่ว่าจะเป็นศิษย์เอกจีฝูเหยา หรือหลังจากนี้จะรับศิษย์สาม ศิษย์สี่… ก็ล้วนมียาโอสถให้กิน!
ศิษย์รองผู้บำเพ็ญทั้งโอสถและยุทธ์นี้ ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก!
ไม่นาน
เย่เฉินก็ทำอาหารเสร็จ วันนี้กินไก่พริกสุราวิญญาณ
ลู่เสวียนกับเย่เฉินลงมือกินทันที
ใช้เตาเหล็กวิถีเต๋าปรุง เติมวารีฟ้าสนธยา เปี่ยมด้วย “เต๋า” และ “สัมผัส” ทุกคำที่กลืนล้วนอัดแน่นด้วยความลี้ลับ ลึกซึ้งหาที่สุดมิได้… แน่นอนว่าลู่เสวียนไม่อาจสัมผัสได้ เขากินได้เพียงรสเผ็ดชา
เย่เฉินกินพลางซึมซับสัมผัสแห่งเต๋า โลกในกายส่องประกายเจิดจรัส เสียงกังวานแห่งเต๋าดังก้องดุจระฆังใหญ่และกลองศึก
ไม่นาน ลู่เสวียนก็กินเสร็จ นอนลงบนเก้าอี้เอน
เย่เฉินถาม “ท่านอาจารย์ ศิษย์พี่ใหญ่ตอนนี้อยู่ขั้นใดของขอบเขตจอมปราชญ์กัน? หากข้าพยายามมากขึ้น มีโอกาสแซงศิษย์พี่ใหญ่ได้หรือไม่?”
ลู่เสวียนยกยิ้มมุมปาก “รอศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้ากลับมา เจ้าจะรู้เอง”
จีฝูเหยาอยู่ในขั้นหนึ่งดาวนักบุญขั้นสูงแล้ว!
แต่เขาก็มิได้บอกเย่เฉิน
เพราะตอนนี้เย่เฉินบำเพ็ญอย่างเอาเป็นเอาตายแล้ว
หากรูข่าวนี้เข้า เย่เฉินคงจะบีบคั้นตัวเองอีกเป็นแน่!
นี่จะให้เขารู้สึกดีได้อย่างไรเล่า… แฮ่มๆ
เย่เฉินลังเลครู่หนึ่งแล้วถาม “ท่านอาจารย์ คัมภีร์หวงสวรรค์ เหมือนจะเป็นเพียงชิ้นส่วน?”
ลู่เสวียนพยักหน้า
ทั้งคัมภีร์หวงสวรรค์ของเย่เฉินและคัมภีร์เผาฟ้าของจีฝูเหยาล้วนไม่สมบูรณ์
แต่นั่นก็เป็นเรื่องปกติ
คัมภีร์หวงสวรรค์เป็นวิชาที่ต้องสงสัยว่าเป็นของชายผู้นั้น!