บรรพชนตระกูลเย่าให้เย่าไป๋หลี่แสดงวิธีหลอมโอสถของเย่เฉินให้ดู
เย่าไป๋หลี่ร่ายเคล็ดวิชาวิญญาณในมือแปรเปลี่ยน เกือบจะถอดแบบวิธีหลอมโอสถของเย่เฉินออกมาทั้งหมด
บรรพชนทั้งหลายของตระกูลเย่าพากันตกตะลึง
วิธีหลอมโอสถเช่นนี้ล้ำลึกยิ่งนัก แฝงไว้ด้วย “เต๋า” และ “สัมผัส” เพียงน้อยนิด
ในความทรงจำของพวกเขา ถิ่นร้างทิศใต้ไม่มีวิธีหลอมโอสถเช่นนี้!
บรรพชนตระกูลเย่าพากันถาม “เย่เฉินนี่มีที่มาอย่างไร เหตุใดวิธีหลอมโอสถของเขาจึงล้ำลึกถึงเพียงนี้?”
เย่าไป๋หลี่ใจสั่นพลางกล่าว “เย่เฉินเป็นคนแคว้นชิง เบื้องหลังของเขาอาจมีจักรพรรดิแห่งโอสถสักองค์!”
บรรพชนตระกูลเย่าพูด “จักรพรรดิแห่งโอสถหรือ? ตระกูลเย่าเราก็มีจักรพรรดิแห่งโอสถ! หรือว่าอาจารย์ของเย่เฉินจะเป็นจักรพรรดิแห่งโอสถยุคบรรพกาล?”
ยุคบรรพกาลผ่านความรุ่งเรืองเฟื่องฟู จอมจักรพรรดิปรากฏตัวเนืองนอง หากอาจารย์ของเย่เฉินมาจากยุคบรรพกาล การที่พวกเขาไม่รู้จักวิธีหลอมโอสถเช่นนี้ก็นับเป็นเรื่องปกติ
ต้องรู้ว่าประวัติศาสตร์ของถิ่นร้างทิศใต้นั้นยาวนานเก่าแก่ ผ่านกาลเวลามาอย่างช้านาน อิทธิพลระดับผู้ทรงอำนาจจำนวนไม่น้อยล้วนสาบสูญหรือซ่อนเร้นไปแล้ว จนมาถึงยุคกัปป์ปัจจุบันก็ยากจะสืบหาได้
บรรพชนตระกูลเย่ากล่าวกับเย่าฮวนฮวนและคนอื่น ๆ “ครั้งนี้พวกเจ้าทำได้ไม่ดี! จะลงโทษให้ปิดด่าน 10 ปี!”
เย่าฮวนฮวนและคนอื่น ๆ ใบหน้าเผยแววขมขื่น
เย่าไป๋หลี่กล่าว “ท่านบรรพชน ข้ามิได้นำทรัพยากรบำเพ็ญไปมอบให้ธิดาเทวะหลิวหลีเสียนานแล้ว เช่นนั้นให้ข้าไปสักครั้งดีหรือไม่?”
“ไปเถิด”
สิ้นเสียง!
แหวนเก็บของวงหนึ่งลอยออกมา เย่าไป๋หลี่คว้าไว้ จากนั้นก็ออกจากตำหนักใหญ่ ย่ำเข้าไปในหุบเขาบาป
หุบเขาบาปตั้งอยู่ในพื้นที่ลับตาของตระกูลเย่า ที่นี่รกร้างว่างเปล่ายิ่งนัก ผืนฟากฟ้าเบื้องบนมีลายมรรคาประสานกัน ผนึกปิดพื้นที่เล็กๆแห่งนี้ไว้
เย่าไป๋หลี่หยิบป้ายหยกเก่าแก่ออกมา เร่งเคล็ดวิชาวิญญาณ เหนือหุบเขาบาป ลายมรรคาสว่างวาบพลันปรากฏเป็นทางเข้า
ไม่นาน
เขาก็มาถึงถ้ำของเย่าหลิวหลี