"ลู่เสวียน! รู้จักแต่กินๆๆ! จีฝูเหยากลับมาแล้ว เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ยังไม่รู้จักแจ้งทางสำนักอีกหรือ!"
สิ้นเสียง!
เหล่าเจ้าสูงสุดแห่งยอดเขาต่างก็ส่ายหน้า ราวกับโกรธที่อีกฝ่ายไม่เอาไหน
ลู่เสวียนกล่าวเรียบๆ "ข้าได้ส่งกระแสเสียงให้เจ้าสำนักแล้ว แต่ไม่มีผู้ใดตอบรับ"
เจ้าสูงสุดแห่งยอดเขากระบี่ขมวดคิ้ว "จริงหรือเท็จ?"
ทุกคนไม่เชื่อ
เจ้าสูงสุดแห่งยอดเขาหลอมโอสถ กู่เยว่ฟาง ขมวดคิ้วถาม "ลู่เสวียน เจ้ารู้หรือไม่ว่าบรรพชนชางเสวียนและเจ้าสำนักไปที่ชางโจว ก็เพื่อช่วยฝูเหยา บัดนี้ฝูเหยากลับมาแล้ว เจ้ายังไม่บอกพวกเราอีกหรือ?"
ลู่เสวียนชะงักเล็กน้อย
ที่แท้ในวันนั้น ณ สถานที่บำเพ็ญของบรรพชนชางเสวียน บรรพชนชางเสวียนและเจ้าสำนักที่จู่ๆ ก็ตื่นตระหนกจนสีหน้าเปลี่ยนไป ก็เป็นเพราะเรื่องของจีฝูเหยานี่เอง!
เอ่อ...
แต่ครั้นถามเจ้าสำนัก เจ้าสำนักก็ไม่ได้บอกเขา!
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ยังไงก็กินข้าวก่อนเถิด
ลู่เสวียนกินต่ออีก
จีฝูเหยาใบหน้าแดงระเรื่อ ไม่อาจกินต่อได้อีกแล้ว
เวลานี้ เจ้าสูงสุดแห่งยอดเขาหลอมโอสถ กู่เยว่ฟาง ถามขึ้น "เอ๋? ฝูเหยา ระดับบำเพ็ญของเจ้า?"
ทุกคนล้วนตกตะลึง
จีฝูเหยาบรรลุขั้นนักบุญดาราหนึ่งแล้ว!
พวกเขาจำได้ว่าเมื่อสามเดือนก่อน ตอนที่จีฝูเหยาออกเดินทางไปข้างนอก นางเพิ่งอยู่ในขอบเขตจอมราชาคารวะขั้นสามเท่านั้นไม่ใช่หรือ?
สามเดือน ก้าวเข้าสู่ขอบเขตปราชญ์ ช่างเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
จีฝูเหยายิ้มหวาน มองไปทางลู่เสวียนกล่าว "ผู้อาวุโสทุกท่าน ล้วนเป็นเพราะอาจารย์ของข้า"
ลู่เสวียนกล่าวเรียบๆ "ข้าเองก็ไม่ได้ทำอะไร"
ใบหน้าทุกคนกระตุก
ลู่เสวียน เจ้ายังมีหน้าพูดอีกหรือ?
แน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้ามากนัก...
ทุกคนส่ายหน้าอย่างแผ่วเบา บรรพชนชางเสวียนบอกพวกเขาตั้งนานแล้วว่า บนยอดเขาเขียวครามมีผู้แกร่งกล้าท่านหนึ่งคอยปกปักเย่เฉินและจีฝูเหยา
ที่จีฝูเหยาบำเพ็ญเร็วถึงเพียงนี้ ต้องเป็นฝีมือผู้แกร่งกล้าผู้นั้นแน่!
ชั่วขณะหนึ่ง
เหล่าเจ้าสูงสุดแห่งยอดเขาต่างจ้องมองประณามลู่เสวียน
พวกเขาก็แปลกใจไม่หาย ถึงขั้นนี้แล้ว ลู่เสวียนยังกินอะไรลงได้อีก?
จิตใจของลู่เสวียนช่างกว้างใหญ่นัก!