เมื่อเฉินเป่ยเสวียนวิ่งผ่านเส้นชัย สนามกีฬาทั้งสนามก็เดือดพล่านราวกับน้ำในหม้อที่กำลังเดือด
เพื่อนร่วมชั้นห้องเจ็ด ม.หก พากันกรูออกจากฐานที่มั่น มุ่งหน้าไปยังข้างลู่วิ่ง แล้วล้อมเฉินเป่ยเสวียนที่เพิ่งวิ่งไม้สุดท้ายเสร็จเอาไว้
จางเสี่ยวชุนเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไป เขาคล้องคอเฉินเป่ยเสวียนไว้ พลางพูดซ้ำไปซ้ำมาว่า “ที่หนึ่ง! ที่หนึ่ง! ที่หนึ่งของกลุ่ม!”
เด็กผู้ชายอีกหลายคนที่อยู่ข้าง ๆ ต่างช่วยกันตบหลังตบไหล่ บ้างก็ยื่นน้ำให้ บ้างก็ส่งผ้าขนหนูให้ บรรยากาศครึกครื้นราวกับฉลองตรุษจีน
ไม่นานสถานีวิทยุก็ประกาศผลการแข่งขันวิ่งผลัด 4x100 เมตรรอบคัดเลือก ห้องเจ็ด ม.หก ผ่านเข้ารอบชิงชนะเลิศในวันพรุ่งนี้ด้วยอันดับหนึ่งของกลุ่ม
ข่าวนี้ทำให้เสียงโห่ร้องจากฐานที่มั่นของห้องเจ็ดดังขึ้นไปอีกระดับ
นาน ๆ ทีหลี่ซานเฟิงจะไม่ทำหน้าขรึม เขายิ้มพลางตบไหล่นักวิ่งผลัดทั้งสี่คนทีละคน พอมาถึงเฉินเป่ยเสวียน มือก็ลงน้ำหนักหนักขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ปากบอกว่า “พรุ่งนี้สู้ต่อไปนะ” แต่แววตากลับปิดความภาคภูมิใจไว้ไม่มิด
เมื่อดวงตะวันคล้อยต่ำ ตารางการแข่งขันกีฬาสีของวันที่สองก็สิ้นสุดลง
แต่ละห้องเริ่มเก็บโต๊ะ เก้าอี้ และข้าวของที่ฐานที่มั่น นักเรียนทยอยเดินกลับห้องเรียนเป็นกลุ่มเล็ก ๆ
พรุ่งนี้เป็นวันสุดท้ายของการแข่งขันกีฬาสี รอบชิงชนะเลิศของทุกประเภทจะจัดขึ้นในช่วงเช้า รวมถึงการแข่งขันวิ่ง 100 เมตรชายรอบชิงชนะเลิศที่ทุกคนจับตามอง และไฮไลต์ปิดท้ายอย่างการวิ่ง 5,000 เมตร ถึงทุกคนจะเหนื่อย แต่ก็ยังคุยกันอย่างตื่นเต้นถึงการแข่งขันวันพรุ่งนี้
เฉินเป่ยเสวียนกับซุนโรวกลับบ้านด้วยกันตามปกติ
วันนี้ซุนโรวคว้าเหรียญทองวิ่ง 400 เมตรมาได้ ระหว่างทางจึงพูดมากกว่าปกติไม่น้อย เธอเล่าไม่หยุดว่าตอนรับรางวัล หลี่ซานเฟิงยืนกรานให้เธอขึ้นไปถ่ายรูปบนโต๊ะปิงปอง จนทั้งห้องหลุดหัวเราะกันหมด เฉินเป่ยเสวียนคอยฟังอยู่ข้าง ๆ และรับมุกเป็นครั้งคราวจนเธอหัวเราะคิกคัก
ผู้คนในสนามค่อย ๆ ทยอยกลับ หลินจิงหยานั่งยอง ๆ อยู่ข้างโต๊ะเรียนที่ฐานที่มั่นตามลำพัง กำลังเก็บกระเป๋านักเรียน