เจียงสี่กลั้นไม่ไหว หลุดหัวเราะพรืดออกมา
ใบหน้าของเธอแนบอยู่บนกล้ามท้องของเขา ศีรษะขยับไปมา ถูไถอยู่กับหน้าท้องนั้น «เฉิ่นเยี่ยนจือ คุณน่ารักเหมือนกันนะ»
เฉิ่นเยี่ยนจือ «……»
น่ารักงั้นเหรอ?
กำลังประชดเขาอยู่หรือไง?
เขาออกจะเป็นชายชาตรีแท้ ๆ
«งั้นตกลงตามนี้นะ ถ้าวันหน้าคุณร่ำรวยขึ้นมา ห้ามทิ้งฉันเด็ดขาด»
เฉิ่นเยี่ยนจือไม่รู้ว่าทำไมจู่ ๆ ภรรยาถึงได้ติดเขาขึ้นมา แต่รอยยิ้มที่ยกขึ้นตรงมุมปากก็พิสูจน์แล้วว่าเขาพอใจไม่น้อย
«อืม ไม่ทิ้งหรอก»
เจียงสี่กำลังคิดว่า ควรทำสัญญากับเฉิ่นเยี่ยนจือดีไหม
อย่างเช่น ถ้าร่ำรวยแล้วเขาเกิดเบื่อของเก่าไปหลงของใหม่ขึ้นมา เขาก็ต้องออกจากบ้านไปตัวเปล่าอะไรทำนองนั้น
แน่นอนว่าเธอแค่คิดเล่น ๆ
ถ้าพูดออกไปจริง ๆ โรคระแวงของผู้ชายคนนี้คงกำเริบอีก
«คุณหลิ่วมาบ่อยไหมคะ?»
ปูทางมาตั้งนาน นี่คือคำถามที่เจียงสี่อยากถามที่สุด
เฉิ่นเยี่ยนจือ «ก็เรื่อย ๆ»
เรื่อย ๆ หมายความว่ายังไง?
บ่อยหรือไม่บ่อยกันแน่
เจียงสี่เกลียดคำตอบกำกวมแบบนี้ที่สุด
«งั้นก็เจอกันบ่อยสินะ?» เจียงสี่ผละออกจากอ้อมกอดของเขา แล้วเอนตัวพิงหัวเตียง
พอไม่มีสาวน้อยในอ้อมแขน เฉิ่นเยี่ยนจือก็รู้สึกใจหายขึ้นมาทันที «อืม»
เจียงสี่กัดฟันแน่นขึ้นเล็กน้อย «คุณไม่ได้ยกเลิกสัญญากับสโมสรไปแล้วเหรอคะ? ทำไมถึงยังติดต่อกับเธอบ่อย?»
«เธออยากให้ผมกลับไปเป็นโค้ชที่สโมสรดับเบิลยูวาย แล้วให้เฉิ่นเยี่ยนซูเข้าทีม ปีหน้าจะให้ลงแข่งเป็นตัวจริงในรายการฤดูใบไม้ผลิ»
นักกีฬาอีสปอร์ตมืออาชีพล้วนเป็นอัจฉริยะ แต่เฉิ่นเยี่ยนจือคืออัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ
เขาคว้าแชมป์โลกติดต่อกันสามปี ความชำนาญในการเล่นตัวละครแต่ละตัว การควบคุมสถานการณ์และจังหวะการแข่งขัน ล้วนเรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบ