หลินตงกลับถึงที่พักของตัวเอง
เป็นอาคารสูงแห่งหนึ่ง อยู่บนชั้นบนสุด ชั้น 20
บ้านของเขาสะอาดเอี่ยม ไม่มีฝุ่นแม้แต่น้อย ข้าวของจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ตกแต่งเรียบง่าย มองแล้วสบายตา
หน้าต่างติดตั้งรั้วเหล็กสีขาวไว้อย่างแน่นหนา
เพื่อป้องกันสัตว์กลายพันธุ์ที่บินได้ในวันสิ้นโลก โจมตีเขา
แผงโซลาร์เซลล์ก็ติดตั้งเรียบร้อยแล้ว แม้หลินตงจะกลายเป็นซอมบี้ แต่ไฟฟ้าก็ยังสำคัญมาก
เพราะเขายังมีสติปัญญาแบบมนุษย์ จึงรู้สึกเบื่อได้เหมือนกัน
จะดูโทรทัศน์ เล่นเกม หรือเล่นโทรศัพท์ฆ่าเวลาก็ได้
นอกจากนี้ ยังใช้ช่องทางเหล่านี้รวบรวมข่าวสารได้ด้วย
ทุกอย่าง
เตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว
การมาถึงของวันสิ้นโลกเริ่มนับถอยหลังแล้ว!
.......
ค่ำคืนอันยาวนานผ่านพ้นไป แสงอาทิตย์ยามเช้าค่อย ๆ สาดส่อง หลินตงจำได้ว่าวันสิ้นโลกจะเริ่มตอนเก้าโมงเช้า
เขามองนาฬิกาบนผนัง 8:59!
เหลืออีกหนึ่งนาที!
หลินตงเดินมาที่หน้าต่าง มองถนนด้านนอกที่ยังคงพลุกพล่าน รถราวิ่งขวักไขว่ ผู้คนเดินไปมาพูดคุยหัวเราะกัน
ด้านหลัง นาฬิกายังคงเดินติ๊กต่อก
เข็มวินาทีค่อย ๆ ทับกับเข็มนาที เป็นสัญญาณบอกว่ายุคใหม่กำลังจะเปิดฉาก
เก้าโมงตรง!
ทันใดนั้น
ท้องฟ้าที่สว่างสดใสถูกฉาบด้วยสีแดงเรื่อ ก่อนจะแดงก่ำไปทั่ว
ดวงตะวันสีเลือด!
ผู้คนบนถนนเงยหน้าขึ้น สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“เอ๊ะ? ทำไมดวงอาทิตย์ถึงกลายเป็นสีแดงล่ะ?”
“ไม่รู้สิ! หรือจะเป็นปรากฏการณ์ทางดาราศาสตร์?”
“รีบถ่ายรูปแล้วโพสต์ลงโซเชียลเร็ว...”
ระหว่างที่ผู้คนกำลังถกเถียงกัน หลายคนกลับพลันตาพร่า ก่อนล้มฟุบลงกับพื้นอย่างแน่นิ่ง
รถยนต์ที่แล่นฉิวเริ่มชนกันต่อเนื่องเป็นทอด ๆ
‘โครม! เพล้ง!’
กระจกรถแตกกระจาย เศษแก้วปลิวว่อน ถนนพลันอลหม่านไปหมด
ผู้คนเริ่มรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ สีหน้าร้อนรนขึ้นเรื่อย ๆ
“ที่รัก! เป็นอะไรไป? รีบตื่นสิ!”
หญิงสาวคนหนึ่งข้างถนนเขย่าร่างชายหนุ่มไม่หยุด
‘โฮก!’
แต่หลังจากชายหนุ่มลืมตา ใบหน้ากลับบิดเบี้ยวน่าสยดสยอง ก่อนจะงับเข้าที่ลำคอขาวผ่องของหญิงสาว
“อ๊า—!!”
หญิงสาวกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เสื้อผ้าชุ่มเลือดอย่างรวดเร็ว จากนั้นดวงตาก็เหลือกขึ้น ร่างกระตุกอย่างรุนแรง
เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นทั่วทุกแห่งบนถนน
“อ๊า! มีสัตว์ประหลาด!”
“นี่มัน... ซอมบี้! ช่วยด้วย!”
“ฮือ ๆ ๆ ๆ แม่จ๋า ตื่นสิ”
ชั่วขณะนั้น เสียงกรีดร้อง เสียงร่ำไห้ และเสียงคำรามดังระงมไปทั่ว
มองไปทางไหนก็เห็นแต่ความโกลาหล
ในเวลานี้ หลินตงที่อยู่หน้าต่างก็ตาพร่ามืดลง ก่อนจะหมดสติไปเช่นกัน
เมื่อเขาฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง
ก็กลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว!
‘แฮ่ก—’
เขาอ้าปากเล็กน้อย ลำคอส่งเสียงแหบพร่า ตอนนี้สูญเสียความสามารถในการพูดไปแล้ว
“เป็นแบบนี้จริง ๆ ด้วย...”
หลินตงพึมพำในใจ ไม่เพียงเท่านั้น ร่างกายยังสูญเสียการทำงานไปหลายอย่าง รวมถึง ‘มังกรยักษ์รุ่นเติมเงินไม่อั้น’ ตรงช่วงล่างก็ไม่ตอบสนองแล้ว
“คงต้องค่อย ๆ วิวัฒนาการ ถึงจะฟื้นกลับมาได้สินะ”
หลินตงหันไปมองกระจกในห้องรับแขก รูปร่างหน้าตาไม่ได้เปลี่ยนไป เพียงแต่ผิวขาวซีดไร้เลือดฝาด ดูป่วย ๆ อยู่บ้าง
หลังกลายเป็นซอมบี้ แขนขาก็แข็งทื่อและชาไปบ้าง เคลื่อนไหวเชื่องช้า แถมความรู้สึกเจ็บปวดยังลดลงอย่างมาก
ตอนนี้ความเร็วของหลินตงคงยังสู้คนธรรมดาไม่ได้ด้วยซ้ำ
หากแบ่งระดับตามชีวิตก่อน เขาก็เป็นแค่ซอมบี้ชั้นต่ำที่สุด ระดับดี!
แต่ร่างกายส่วนที่แข็งแกร่งขึ้นคือการได้ยินและการดมกลิ่น เล็บคมกริบราวกับแผ่นเหล็ก ส่วนฟันก็แข็งมาก สามารถฉีกเนื้อหนังได้อย่างง่ายดาย
หลินตงลองหยิบแอปเปิลขึ้นมากัดเบา ๆ หนึ่งคำ
แอปเปิลที่เคยหวานกรอบ บัดนี้กลับมีรสเหมือนเคี้ยวขี้ผึ้ง
“รสชาติแย่ชะมัด...”
ยิ่งไปกว่านั้น หลินตงไม่รู้สึกอิ่มเลยสักนิด กลับหิวโหยหนักกว่าเดิม
เขาโหยหาเลือดเนื้อ
เขาจึงเดินไปที่โต๊ะอาหาร แม้การเคลื่อนไหวจะเชื่องช้าและร่างกายแข็งทื่อ แต่หลินตงก็ยังหยิบผ้าพันคอสีขาวสะอาดมาผูกคอ
จากนั้นหยิบเนื้อวัวสดใหม่ชิ้นหนึ่งออกมาจากมิติส่วนตัว วางลงบนจาน
เขาหยิบมีดกับส้อมที่วางอยู่ข้างมือ แล้วหั่นเนื้อวัวดิบเป็นชิ้นเล็ก ๆ เรียบร้อยเหมือนเวลากินอาหารตะวันตกตามปกติ
ใช้ส้อมจิ้มชิ้นหนึ่งขึ้นมา ค่อย ๆ วางเข้าปาก
เขาคือซอมบี้ผู้สง่างาม...
ฟันแข็งแกร่งของหลินตงบดเนื้อได้อย่างง่ายดาย เนื้อดิบที่เคยมีกลิ่นคาว บัดนี้กลับอร่อยอย่างเหลือเชื่อ
น้ำเลือดในเนื้อวัวดิบยังหวานชุ่มเป็นพิเศษ
“อืม! อร่อยจริง ๆ!”
หลินตงอดทอดถอนใจในใจไม่ได้
เวลานี้ ถนนด้านนอกยังคงวุ่นวาย เสียงคำรามและเสียงร้องไห้ดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
แต่หลินตงกลับนั่งกินเนื้ออย่างสง่างามอยู่ในบ้าน
ขณะที่กินเนื้อ พลังงานก็ถูกดูดซึม ร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อกลายเป็นซอมบี้แล้ว ปริมาณอาหารที่กินได้ก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก ท้องราวกับหลุมไร้ก้น
หลินตงกินเนื้อไปสิบจาน กว่าจะรู้สึกว่าหิวน้อยลง
แต่เขาก็ยังกินต่อไปไม่หยุด...
ซอมบี้ที่ได้รับเลือดเนื้ออย่างเพียงพอจะเติบโตได้อย่างน่ากลัว!
หลังหลินตงกินเนื้อไปได้ส่วนหนึ่ง เขาก็รู้สึกว่าแขนขาคล่องแคล่วขึ้นมาก
พละกำลังก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย
แม้แต่มีดกับส้อมเหล็กในมือก็ดูไม่แข็งเท่าเดิมแล้ว
แค่ใช้นิ้วสองนิ้วออกแรงนิดเดียว ก็หักงอได้อย่างง่ายดาย
แต่เขาก็ยังกินเนื้อต่อไป...
จานแล้วจานเล่า ดูดซึมพลังงานอย่างต่อเนื่อง
เวลาค่อย ๆ ผ่านไป ถนนด้านนอกเงียบลงมาก เสียงร่ำไห้ของผู้คนค่อย ๆ เลือนหาย
กลับมีเสียงคำรามของซอมบี้ดังมากขึ้น
เขตเมืองล่มสลายแล้ว ถูกซอมบี้ยึดครอง มีเพียงผู้รอดชีวิตจำนวนน้อยที่ยังพอประทังชีวิตอยู่ได้
ส่วนหลินตงไม่สนใจเรื่องนอกหน้าต่าง... ตั้งหน้าตั้งตากินเนื้อหวานฉ่ำต่อไป
เนื่องจากในช่วงแรกของวันสิ้นโลก เครือข่ายและระบบสื่อสารยังไม่ล่มสลายไปทั้งหมด
ผู้ประกาศข่าวทางโทรทัศน์ตาแดงก่ำ ถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ แต่ก็ยังทำหน้าที่รายงานข่าวอย่างเต็มที่
“ประกาศด่วน! วันนี้เกิดการระบาดของไวรัสซอมบี้อย่างกะทันหัน มนุษยชาติกำลังเผชิญวิกฤตครั้งใหญ่ ขอให้ผู้รอดชีวิตปกป้องตัวเองให้ดี! ผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่สามารถไปหลบภัยที่ศูนย์พักพิงของเมืองเราได้!”
“รายงานข่าวจากสถานีของเรา นอกจากซอมบี้แล้ว สัตว์และพืชก็กลายพันธุ์ในระดับต่าง ๆ แม้แต่สัตว์เลี้ยงที่เลี้ยงไว้ในบ้านก็ต้องระวังให้ดี!”
“โปรดหลีกเลี่ยงย่านใจกลางเมืองให้มากที่สุด! ขอร้องทุกคน... ต้องมีชีวิตรอดต่อไปให้ได้!”
“........”
โศกนาฏกรรมสารพัดกำลังเกิดขึ้นอย่างไร้ปรานีทั่วทุกแห่ง
แต่หลินตงไม่สนใจเรื่องนอกหน้าต่าง... ยังคงกินเนื้อต่อไป
ไม่รู้ว่ากินไปเท่าไรแล้ว คงประมาณวัวสองตัวได้
ในที่สุดหลินตงก็กินอิ่ม
เขาวางมีดกับส้อมลง ปลดผ้าพันคอที่ยังคงขาวสะอาดออก ท่วงท่าคล่องแคล่วขึ้นมาก
หลังกินเนื้อไปมากมายขนาดนี้ ร่างกายก็ไม่ชาอีกต่อไป แขนขาคล่องแคล่วกว่าคนธรรมดาแล้ว
“น่าจะเลื่อนระดับแล้ว... คงกลายเป็นซอมบี้ระดับซีแล้วสินะ...”
หลินตงวิเคราะห์
แต่ซอมบี้ระดับนี้ย่อยเนื้อได้จำกัด เขาจึงรู้สึกอิ่มหลังกินวัวไปสองตัว
เมื่อระดับสูงขึ้น ปริมาณเนื้อที่ย่อยได้ก็จะเพิ่มขึ้นอีก...
หลินตงลุกขึ้น เดินไปที่หน้าต่าง มองภาพด้านนอก
ทุกแห่งที่สายตามองไปล้วนพังยับเยิน ถนนระเกะระกะเต็มไปด้วยเศษแก้ว เลือดและซากศพกระจัดกระจายอยู่ทั่ว
มีซอมบี้นับไม่ถ้วนวิ่งหาเหยื่อ บ้างก็รวมกลุ่มกันสามถึงห้าตัว คุกเข่าแย่งชิงเนื้อจากศพมนุษย์
เสียงคำรามดังไม่หยุด ราวกับสุนัขดุที่หวงอาหาร
ยังมีผู้รอดชีวิตที่ถูกบีบจนไร้ทางเลือก กระโดดลงมาจากตึกสูง ร่างกระแทกพื้นดัง ‘แผละ’ เลือดเนื้อเละเทะ
แต่ซอมบี้จำนวนมากกรูกันเข้าไปแย่งกินร่างนั้น
ดวงอาทิตย์ยังคงแดงก่ำ
แสงสีแดงฉานสาดลงบนภาพอันน่าสยดสยองเหล่านั้น ชวนให้รู้สึกสิ้นหวังเป็นพิเศษ
แต่นั่นเกี่ยวอะไรกับหลินตงด้วยล่ะ?
เขาพาดตัวอยู่บนขอบหน้าต่าง ปล่อยให้สายลมพัดผ่าน ยกแก้วทรงสูงขึ้นมา หมุนของเหลวสีแดงในแก้วเบา ๆ แล้วจิบเล็กน้อย
จากนั้นหยิบผ้าขนหนูสีขาวสะอาดขึ้นมา เช็ดปากเบา ๆ...
สง่างาม
ไม่มีวันตกยุค......
.......