โรงพยาบาลสัตว์เลี้ยง ห้องฉุกเฉิน
อัลฟาถูกตำรวจสอบปากคำชั่วคราวที่ทางเดิน
“พยายามฆ่าตัวตาย ไม่ส่งเสียง ตอนนั้นผมกำลังดื่มพลาสมาเลือด เลยไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติ”
“ไม่ได้ซื้อมา เจอที่อุโมงค์ใต้ดิน ถนน XX เลขที่ X ประมาณตีสาม มีพยานเห็น เห็นเขาก็อยากได้เหมือนกัน ผมเลยให้เงินไปก้อนหนึ่ง มีบันทึกการโอนเงินด้วย”
“หลักฐานการถูกล่วงละเมิดส่งให้หน่วยงานผู้เชี่ยวชาญตรวจแล้ว เก็บตัวอย่างอสุจิไปเทียบดีเอ็นเอแล้ว ไม่ใช่ของผม”
“แล้วก็ ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากให้ตั้งสำนวนสอบสวน”
ตำรวจถอนหายใจ “ปัจจุบันคดีสัตว์เลี้ยงถูกล่วงละเมิดที่รับแจ้งความมีน้อยมาก อีกอย่างเขาไม่ใช่ทรัพย์สินของคุณ ถึงหาตัวผู้ต้องสงสัยมาแจ้งความได้ ผลลัพธ์ก็คงไม่ดีเท่าไหร่”
“อีกเรื่อง ผมอยากสอบถามให้แน่ชัด เรื่องมนุษย์ตัวนี้ คุณจะรับเลี้ยงต่อ หรือจะให้หน่วยงานมืออาชีพของเราดำเนินการ”
อัลฟา “พวกคุณจะทำยังไง”
ตำรวจ “อบรมสั่งสอนเกลี้ยกล่อม หาแวมไพร์ที่เหมาะสมรับเลี้ยง ถ้ายังมีแนวโน้มฆ่าตัวตายรุนแรง อาจพิจารณาการุณยฆาตสำหรับสัตว์เลี้ยงโดยเฉพาะ”
อัลฟาหลุบขนตาลง “รับเลี้ยงต่อ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดผมออกเอง”
รอจนตำรวจไปแล้ว อัลฟาถึงนั่งลงบนม้ายาว เอามือปิดตาด้วยท่าทางอ่อนล้า
เมื่อไฟเขียวห้องฉุกเฉินสว่างขึ้น อัลฟาก็รีบพุ่งเข้าไปทันที
มนุษย์น้อยนอนเงียบอยู่บนเตียงคนไข้ หลับตาอยู่ ข้อมือพันผ้าพันแผลหนา ดูเหมือนตุ๊กตาผ้าที่ไร้ชีวิต น่าสงสารจับใจ
หมอเจ้าของไข้ถอดหน้ากากอนามัย สายตาที่มองอัลฟาแฝงความรังเกียจและระบายอารมณ์ กดเสียงต่ำพูด “เด็กรุ่นใหม่เดี๋ยวนี้ ถือดีว่าสัตว์เลี้ยงไม่มีสิทธิแวมไพร์ก็เล่นมันเสียจนแทบตายใช่มั้ย มโนธรรมของตัวเองผ่านไปได้หรือไง”
สายตาอัลฟาตกลงบนถาด สิ่งของที่ไม่น่ามองพวกนั้นที่แปดเปื้อนเลือด ชะงักไปครู่หนึ่ง
ที่แท้ไม่ได้เอาออกมาทั้งหมดเหรอ
“塞得那么深 ยังมีฟังก์ชันช็อตไฟฟ้าอีก ทำอะไรยุ่งเหยิงยับเยิน ไม่ทำความสะอาด ไม่ทายา รอให้มันเน่าพองเองใช่ไหม”
หมอเจ้าของไข้ยิ่งพูดยิ่งโมโห “แล้วก็ มนุษย์ให้ชีวิตอยู่ได้ด้วยอาหารเหลวอย่างเดียวไม่ได้นะ รู้ไหม แม้แต่ทำเพื่อสะดวกต่อเซ็กซ์ก็ไม่ได้นะ! เขาขาดสารอาหารขั้นรุนแรงแล้ว”
“โอ้ พูดถึงขาดสารอาหาร มนุษย์ต้องตากแดดนะ ไม่งั้นแค่ชนหรือกระแทกเบาๆ กระดูกก็หักแล้ว คุณเลี้ยงสัตว์เลี้ยง ไม่มีสามัญสำนึกเลยหรือไง ตอนกลางวันนอนหลับก็เอากรงไปวางที่ระเบียงไม่จบแล้วเหรอ จะทำให้คุณเหนื่อยตายรึไง”
“จริงสิ แล้วก็ฟัน การลงโทษสัตว์เลี้ยงด้วยการถอนฟันน่ะมันเชยแล้วรู้ไหม ถึงจะใส่ฟันปลอมเข้าไปใหม่สักกี่ซี่ เขาก็กินอาหารแล้วเจ็บอยู่ดี โอ้ลืมไปว่าคุณไม่ให้เขากินอะไรเลย...”
“สรุปคือ คุณใช้ปลอกคอช็อตไฟฟ้ายังดีกว่านี้เป็นหมื่นเท่า! ปลอกคอดีๆ หน่อยมีระบบตรวจวัดสัญญาณชีพในตัว ก็แค่หลักพันกว่าๆ ครั้งเดียวผ่าตัดหลายหมื่น ไม่แพงกว่ามากหรือไง”
อัลฟาจดทีละข้อ แล้วถามเรื่องอื่นๆ เพิ่ม สมุดที่เพิ่งซื้อเขียนไปแล้วเต็มสี่ห้าหน้า
หมอเห็นว่าเขามีท่าทีตั้งใจดีจริง ถึงได้ระงับอารมณ์ลงบ้าง จ่ายยาและยาฉีดให้มนุษย์น้อย
“ยากลุ่มนี้กินก่อนนอน ถ้านอนไม่หลับก็ฉีดยานอนหลับให้หนึ่งเข็ม อย่าให้กินของที่มีรสจัด ดื่มน้ำมากๆ พาออกไปสูดอากาศข้างนอกบ่อยๆ หลังแผลหายแล้ว ทุกสี่ชั่วโมงทาแฟกเตอร์สมานแผลเป็น ยาทั้งหมดต้องเก็บในตู้เย็น”
“แล้วก็...ช่วงนี้อย่ามีเซ็กซ์กับเขา ใส่ใจสุขภาพจิตของเขามากขึ้นหน่อย จำได้ไหม”
อัลฟาพยักหน้า “เข้าใจ”
“อืม ไปสังเกตอาการหนึ่งชั่วโมง ไม่มีอาการผิดปกติก็พากลับได้”
พอหมอไปแล้ว อัลฟาถึงนั่งลงข้างเตียงมนุษย์น้อย มองแผ่นลดไข้ที่แปะบนหน้าผากมนุษย์น้อยเหม่อลอย
เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เขาโทษมนุษย์น้อยไม่ได้เลยสักนิด
เขาโทษได้แต่ตัวเอง
ทั้งที่ครีตเตือนเขาแล้ว ทำไมเขายังคิดเข้าข้างตัวเองอีก คิดว่ามนุษย์น้อยหายดีแล้ว
ทำไมถึงปล่อยให้มนุษย์น้อยอยู่คนเดียวตรงนั้นโดยไม่ระวังอะไรเลย
มนุษย์น้อยคนนี้ใกล้จะพังเต็มทนแล้วแท้ๆ เขากลับไม่รู้ตัว ปล่อยให้เขาใช้เศษแก้วทื่อๆ ขนาดนั้นกรีดข้อมือ...
เป็นความผิดของเขา
เขาไม่ควรจะหลบปัญหา อยากเลี่ยงการสอบสวนของตำรวจจนไม่พามนุษย์น้อยมาโรงพยาบาลตรวจ...
อัลฟาถอนหายใจอีกครั้ง
เขาเปิดมือถือ ดูโพสต์ที่ยังไม่ได้ลบ
【ชั้นเจ็ดสิบสอง: dd】
【ชั้นเจ็ดสิบสาม: เจ้าของโพสต์ไม่พูดอะไรแล้วนะ ร้อนใจจะตายแล้ว】
【ชั้นเจ็ดสิบสี่: ตกใจจนกอดมนุษย์น้อยในอ้อมแขนแน่นเลย ไม่ได้ตั้งใจอวดจริงๆ นะ】
【ชั้นเจ็ดสิบห้า (เจ้าของโพสต์): ส่งโรงพยาบาลแล้ว ทุกคนไม่ต้องห่วง】
【ชั้นเจ็ดสิบหก: ตายๆๆๆ! เกิดเรื่องจริงๆ ด้วย!】
อัลฟาคิดแล้วก็ลบโพสต์นี้ทิ้ง แล้วไปตั้งอีกโพสต์ที่กระดานหางาน
【รับสมัคร: รับสมัครนักโภชนาการสัตว์เลี้ยง นักจิตวิทยาสัตว์เลี้ยง สัตวแพทย์ประจำตัวสัตว์เลี้ยง ผู้เชี่ยวชาญด้านองค์ความรู้เกี่ยวกับมนุษย์พิจารณาเป็นพิเศษ สนใจทักแชทส่วนตัว】
【ชั้นหนึ่ง: ผมๆๆ! ผมรู้ท่าทางอุ้มมนุษย์น้อยเป็นร้อยแบบ!】
【ชั้นสอง: ??? แอดมินเตะคนข้างบนออกไปที!】
【ชั้นสาม: ตายละ นี่แวมไพร์ระดับสูงคนไหนจะเริ่มเลี้ยงทาสเลือดแล้วเนี่ย กินแตงโม.jpg】
【ชั้นสี่: คนข้างบนระวังคำพูดด้วย สังคมสมัยใหม่ไม่มีทาสเลือดแล้วนะ เป็นสัตว์เลี้ยง!!!】
【ชั้นห้า: ที่จริงดูออกว่าเป็นเจ้าของที่รับผิดชอบมากเลยอ่า กล้าใช้เงินจริง】
【ชั้นหก: ลืมข้างหน้าแล้ว ลืมข้างหลังแล้ว เอามนุษย์น้อยมาให้ฉัน】
“อือ...”
พอได้ยินเสียงมนุษย์น้อยตื่น อัลฟาก็รีบปิดมือถือ สังเกตอาการของเขา
สีหน้าไม่มีสีเลือด ริมฝีปากก็ซีดเซียว เหมือนยังไม่ได้สติ หรือฤทธิ์ยาสลบยังไม่หมด
มนุษย์น้อยกระพริบปริบๆ มองเพดาน แล้วหันมามองเขา
พอรู้ตัวว่าอะไรเป็นอะไร แววตาที่เดิมว่างเปล่าคู่นั้นก็พลันถูกความสิ้นหวังบางอย่างปกคลุม
สีหน้ามนุษย์น้อยไม่เปลี่ยน แต่น้ำตากลับไหลออกจากเบ้าตาเป็นเม็ดใหญ่
เขาคงหมดแรงแล้ว เลยมองอัลฟาอยู่อย่างนั้น เหมือนกำลังถามว่า
“คุณช่วยผมทำไม”
“ทำไมไม่ปล่อยให้ผมตาย”
“อยู่ไปก็ทุกข์ทรมานแบบนี้ คุณปล่อยให้ผมตายไม่ใช่เป็นการปลดปล่อยผมหรือไง”
อัลฟาจินตนาการคำพูดพวกนี้ขึ้นมา แต่ก็ไม่รู้จะตอบยังไง ได้แต่พูดตะกุกตะกักไปว่า
“อย่ามองผมแบบนี้ ผมไม่มีทางปล่อยให้คุณตายคามือผมเด็ดขาด...”
ถึงจะรู้ว่ามนุษย์น้อยฟังไม่เข้าใจ อัลฟาก็ยังพูดจริงจังว่า “ถ้าผมไม่ยุ่งกับคุณตั้งแต่แรกก็แล้วไปเถอะ แต่ผมพาคุณกลับมา แล้วยังเกือบทำให้คุณตาย งั้นผมต้องรับผิดชอบจนถึงที่สุดแน่”
“คุณต้องดีขึ้นแน่”
อัลฟายื่นมือไปลูบหัวมนุษย์น้อย
มนุษย์น้อยเบือนหน้าหนี ไม่สนใจเขาอีก