"เฮ้ย นี่นายเรียกฉันมาให้รักษาสัตว์เลี้ยงจริง ๆ เหรอ?"
อัลฟานั่งอยู่ข้าง ๆ มองยาลดไข้สำหรับสัตว์เลี้ยงที่หมอส่วนตัวคนนี้นำมา "อืม ช่วยฉุกเฉินน่ะ"
ครีตกระตุกมุมปาก "นายบ้ารึเปล่า?"
อัลฟา "เปล่า นายน่าจะรู้อยู่แล้วว่าฉันแข็งแรงดี"
"แล้วทำไมนายไม่พาเขาไปโรงพยาบาลสัตว์เลี้ยงเล่า?!"
อัลฟาหันไปมองมนุษย์ตัวน้อย
ฝ่ายหลังดึงผ้าห่มขึ้นมาถึงใต้ตา เผยดวงตากลมโตดำขลับ มองมนุษย์เลือดกลุ่มแปลกหน้าที่เพิ่งโผล่มาใหม่อย่างระแวดระวัง
"เขา ค่อนข้างพิเศษ"
"นายมีโอกาสก็ตรวจดู... ข้างล่างของเขาสิ"
ครีตฟังแล้วก็อึ้งไปไม่กี่วินาที ก่อนจะตั้งสติได้และตะโกนลั่น "ให้ตายสิ! ไอ้สัตว์นรกเอ๊ย! บ้าคลั่งชัด ๆ!!!"
"นายซื้อสัตว์เลี้ยงมาเพื่อทำแบบนี้เรอะ?! เลวทรามที่สุด!!!"
"ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะต้องมาเป็นหมอประจำบ้านในนิยายท่านประธานจอมโหด คอยจัดการปัญหาบ้า ๆ ให้มนุษย์เลือดพวกนายอยู่ทุกวัน! แถมยังเป็นแนววิปริตรสนิยมหนักอีก! มนุษย์ตัวน้อยน่ารักขนาดนั้นนายยังทำลงไปได้!!!"
"ฉันจะแจ้งตำรวจ! นายขึ้นเงินเดือนให้ก็ไม่มีผล!!"
อัลฟารอจนเสียงกรีดร้องนี้ผ่านไป จึงอธิบายอย่างเรียบเฉย "ฉันเก็บมา เจ้าของเก่าทำกับเขาแย่มาก"
ครีตถอนหายใจโล่งอก "ตกใจหมดเลย ฉันก็นึกว่านายจืดจางขนาดนั้นจะกลายเป็นวิปริตได้รวดเร็วปานนี้"
อัลฟารำคาญที่จะสนใจเขา ยื่นยาลดไข้ที่เพิ่งชงเสร็จให้ดู "นายเช็คดูหน่อย ว่าแบบนี้ได้หรือยัง"
"ไม่มีปัญหา นายเอาแท่งแก้วคนให้เข้ากันอีกหน่อย ตอนป้อนอย่าลืมค่อย ๆ ป้อน"
ครีตยังไม่ค่อยสบายใจพูดว่า "นายคิดดีแล้วจริง ๆ หรอที่จะเลี้ยงมนุษย์แบบนี้? ในตลาดสัตว์เลี้ยงมีมนุษย์ที่ถูกฝึกมาเรียบร้อยแล้วให้เลือกเยอะนะ ทั้งให้ลูบ ให้กอด ให้จูบ แถมยังเสนอให้ดื่มเลือดนายเองด้วย ถึงจะแพงหน่อย แต่ก็สะอาดไม่มีโรค แล้วยังเข้ากับคนง่าย"
เขานึกถึงตอนที่ตัวเองเพิ่งเข้าใกล้ มนุษย์ตัวน้อยก็เริ่มกรีดร้อง จึงเตือนว่า
"ตัวนี้ของนาย... เห็นได้ชัดว่าเครียดจัด ดูแลก็ยุ่งยาก ไม่แน่ว่าอาจจะไม่มีวันยอมสนิทกับนาย แล้วยังอาจจะกัดนายด้วย"
น้ำเสียงอัลฟาไม่เปลี่ยน "จะเลี้ยง"
ครีต "ก็ได้ งั้นนายควรพาเขาไปตรวจร่างกายที่โรงพยาบาลนะ อย่าให้มีโรคติดเชื้ออะไรติดมา"
ก่อนไป ครีตยังไม่วางใจ กำชับอัลฟาว่า "อีกอย่าง มนุษย์มักมีความหยิ่งในตัวเองสูงมาก ก่อนจะสร้างความไว้ใจมากพอ จำไว้ว่าอย่าบังคับให้เขาอาบน้ำ อย่าถอดเสื้อผ้าเขา และอย่าสัมผัสร่างกายมากเกินไป"
แท่งแก้วที่อัลฟาใช้คนยาลดไข้ชะงักค้าง
"ถ้าทำไปแล้ว... จะเป็นยังไง?"
ครีตหันมา หน้าตาหม่นหมอง "เขาจะเกลียดนาย"
อัลฟา "..."
เมื่อเสียงปิดประตูดังขึ้น อัลฟาก็หันไปมองมนุษย์ตัวน้อย
พอเข้าใกล้ มนุษย์ตัวน้อยก็เริ่มแยกเขี้ยวใส่ตามเคย มองแก้วยาที่อยู่ในมือนายเหมือนมองยาพิษ
อัลฟานั่งลงข้างเตียงมนุษย์ตัวน้อย ยื่นแก้วไปที่ปากเขา
มนุษย์ตัวน้อยเบือนหน้าหนี
อัลฟาจึงยกแก้วขึ้น ดื่มเข้าไปหนึ่งอึก แล้วยื่นให้มนุษย์ตัวน้อยอีกครั้ง หวังให้เขาเลียนแบบ
"ไม่ขมหรอกนะ แค่กินเหมือนน้ำ"
ครั้งนี้ มนุษย์ตัวน้อยไม่ปฏิเสธอีก
เขายกแก้วขึ้น ดื่มอึกใหญ่จนหมด
อัลฟาดีใจเล็กน้อย
มนุษย์ตัวน้อยนี่ฉลาดมาก
เขารู้ว่าอะไรปลอดภัย อะไรอันตราย รู้จักเลียนแบบพฤติกรรมเจ้าของ
มือของมนุษย์ตัวน้อยน่าดูมาก นิ้วเรียวยาว ผิวขาวมาก ข้อนิ้วเป็นสีชมพูจาง ๆ ตอนยกแก้ว มักดูเหมือนกลัวแรงจะไม่พอ อาจจะถือไม่มั่น
อัลฟาเห็นเขาดื่มน้ำเสร็จแล้ววางแก้วไว้บนตู้หัวเตียง ก็กำลังจะหดกลับเข้าไปในผ้าห่มทำตัวเป็นเต่าอีก
แต่ไม่รู้ทำไม จู่ ๆ มนุษย์ตัวน้อยก็หยุด เงยหน้ามองอัลฟา
แค่สายตาคู่นั้น ในหัวอัลฟาก็พลันเกิดความคิดเสี่ยงดวง
ครีตพูดผิดแน่ ๆ
มนุษย์ตัวน้อยของเขาน่ะ ว่านอนสอนง่ายมาก รู้จักตอบแทนบุญคุณ ถึงจะเครียดจัด ก็คงแค่ช่วงสั้น ๆ เท่านั้น
อัลฟาจึงลองยื่นมือไป คราวนี้มนุษย์ตัวน้อยไม่หลบ ปล่อยให้เขาลูบใบหน้าตัวเองแผ่วเบา
มนุษย์ตัวน้อยถึงกับเงยหน้า คลอเคลียลงในอุ้งมือเขาเอง แล้วดวงตาลืม ๆ ปรือ ๆ เหมือนง่วงเต็มที
จู่ ๆ อัลฟาก็รู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะละลาย
ไอ้หมอเถื่อนครีตน่ะ ชอบพูดขู่ให้กลัวเกินจริงไปเรื่อย
มนุษย์ตัวน้อยนี่เป็นคนดีสุดในโลกต่างหาก และเพราะเคยถูกทอดทิ้งมาก่อน ก็เลยจะยิ่งทะนุถนอมชีวิตใหม่
จะเป็นไปได้ยังไงที่จะเกลียดเขา?
อัลฟาจึงห่มผ้าห่มให้มนุษย์ตัวน้อยอย่างปราณีต น้ำเสียงก็อ่อนลงไปเจ็ดแปดส่วนโดยไม่รู้ตัว
"นอนเถอะ... ครีตบอกว่ามนุษย์ป่วยก็ต้องนอน รอที่นอนนุ่ม ๆ ของแกมาถึง ฉันก็จะไม่ขังแกไว้ในห้องนอนแขกอีกแล้ว"
อัลฟาไปตรวจดูอีกครั้งว่าประตูและหน้าต่างห้องนอนแขกปิดล็อกเรียบร้อยดี ก่อนจะไป ก็อดไม่ไหวที่จะหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปมนุษย์ตัวน้อยขณะนอนหลับ
หมายเหตุรูป: วันที่หนึ่ง
มุมนี้ ถ่ายได้แค่เสี้ยวหน้าขาวผ่องด้านข้าง ผมสีดำปรกอยู่บนสันจมูก ทำให้ดูเป็นเด็กดีโดยรวม
เหมือนก้อนกลมเล็ก ๆ นุ่มนิ่มน่ากิน ดูน่าอร่อย
อัลฟาชะงัก ปิดรูป แล้วพลันรู้สึกว่าคนที่เครียดจัดอาจเป็นตัวเขาเอง
ไม่อย่างนั้นจู่ ๆ จะมีความคิดแบบนี้ซึ่งไม่เคยมีมาก่อนได้ยังไง
จัดการทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย อัลฟาไปเปิดตู้เย็น หยิบถุงพลาสม่าแช่แข็งออกมา เทใส่แก้ว แล้วพลิกอ่านโพสต์ในมือถือไปด้วย เติมพลังไปด้วย
โพสต์ที่เขาโพสต์ไว้ในฟอรั่มมีคนมาตอบไม่หยุด
【ชั้นที่สิบสาม: จขกท. ตอนนี้มนุษย์ตัวน้อยเป็นยังไงบ้างแล้ว ถ่ายรูปให้ดูหน่อยสิ ขอร้องล่ะ ฉันเป็นห่วงมากเลยนะ!】
【ชั้นที่สิบสี่: +1】
【ชั้นที่สิบห้า (จขกท.): ไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้เขาเชื่องมาก ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงนะ เดี๋ยวฉันจะลบโพสต์นี้นะครับ】
【ชั้นที่สิบหก: เชื่องมากนี่หมายถึง?】
【ชั้นที่สิบเจ็ด (จขกท.): ยอมกินยานอนหลับแต่โดยดีแล้ว ตอนฉันลูบหัวเขาก็ไม่กัดฉันแล้ว】
【ชั้นที่สิบแปด (จขกท.): รูป.jpg】
【ชั้นที่สิบเก้า: อ๊ากกก!! น่ารักแทบขาดใจ! รีบส่งมาที่บ้านฉันเดี๋ยวนี้เลย!!!】
【ชั้นที่ยี่สิบ: ฉันเชื่อสนิทใจเลยว่านายมาโชว์มนุษย์ตัวน้อยของนาย QAQ ไปเก็บมนุษย์คุณภาพดีแบบนี้ได้ที่ไหนกันแน่เนี่ย! นี่มันซื้อก็ซื้อไม่ได้นะ!!】
【ชั้นที่ยี่สิบเอ็ด: เดี๋ยวนะ ไม่ใช่แล้ว ถึงจะเป็นมนุษย์ที่ซื้อมาก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์ในการปรับตัวกับสภาพแวดล้อมและทำความรู้จักเจ้าของนะ เขาเพิ่งถูกทารุณและทอดทิ้งมาไม่ใช่หรือ? เป็นไปได้ยังไงที่จู่ ๆ จะว่านอนสอนง่ายขนาดนี้?】
【ชั้นที่ยี่สิบสอง: ว้าย! เดี๋ยวสิ! มุมบนซ้ายของรูปใต้หมอนมีแสงสะท้อนด้วย!!】
【ชั้นที่ยี่สิบสาม: นายซูมไปถึงไหนถึงเห็นได้น่ะ!!! แอบดื่มด่ำกับความหล่อล่ะสิ!!! (ตอบกลับ: ชั้นที่ยี่สิบสอง: ว้าย! เดี๋ยวสิ!...)】
【ชั้นที่ยี่สิบสี่: จขกท. รีบไปดูมนุษย์ตัวน้อยเร็ว!!!】
【ชั้นที่ยี่สิบห้า: จขกท. ยังอยู่ไหม?】
จขกท. ไม่อยู่แล้วแน่นอน
อัลฟาทิ้งมือถือทันที วิ่งไปที่ห้องนอนแขก
ประสาทสัมผัสด้านกลิ่นอันเฉียบคมของมนุษย์เลือด ทำให้เขาได้กลิ่นคาวเลือดแปลกปลอมที่ไม่ควรมีในอากาศ
เมื่อผลักประตูเข้าไป ภาพตรงหน้าแทบทำให้หัวใจอัลฟาหยุดเต้นไปหลายจังหวะ
สีแดงฉานสะดุดตาย้อมผ้าปูที่นอน
มนุษย์ตัวน้อยหมดสติอยู่บนเตียง ผ้ากัดอยู่ในปาก แขนห้อยลงไร้เรี่ยวแรง ตรงข้อมือมีแผลลึกมาก บาดแผลกำลังมีเลือดไหลทะลักไม่หยุด
เศษแก้วที่เขาไม่ได้สังเกตเห็น ที่มนุษย์ตัวน้อยซ่อนไว้หล่นอยู่กลางกองเลือด
เป็นแก้วที่ทื่อมาก