【คำเตือน: ผู้ที่มีจิตใจอ่อนแอไม่แนะนำให้อ่าน แนวดาร์กสุดขั้ว นายเอกมีมลทิน นายเอกบริสุทธิ์】
【ห้ามเลี้ยงมนุษย์เป็นสัตว์เลี้ยงนะ】
ครั้งแรกที่อัลฟาเห็นมนุษย์น้อย เขากำลังขดตัวอยู่มุมหนึ่งของทางเดินใต้ดิน ร่อแร่เต็มที
นี่เป็นครั้งแรกที่อัลฟาได้เห็นมนุษย์จรจัดในป่า
เพศผู้ ผมดำ หน้าตาดี
มีร่องรอยของการถูกข่มขืน
อัลฟาแค่มองก็เดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น
แวมไพร์บางตนชอบเลี้ยงมนุษย์หน้าตาดีเป็นสัตว์เลี้ยง พอเลี้ยงไปก็อาจหมดความสนใจ หรือไม่อยากเสียเงินรักษามนุษย์ที่ป่วย ก็โยนทิ้งที่ไหนสักแห่งให้เป็นไปตามยถากรรม
สัตว์เลี้ยงพวกนี้ก็กลายเป็นมนุษย์จรจัดในเมือง
จุดจบของมนุษย์จรจัดมักน่าเวทนา
ไม่ก็วันหนึ่งถูกแวมไพร์ชั้นต่ำจับเป็นเสบียงฟรี ดูดเลือดจนตาย
หรือไม่ก็ตายเพราะอดอยากหรือโรคภัยเป็นเวลานาน
ก็เพราะมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอ ฟันและเล็บก็ทื่อจนใช้การไม่ได้ สูญเสียความสามารถในการล่าเหยื่อไปนานแล้ว โดยเฉพาะมนุษย์ที่ถูกเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง ยิ่งปรับตัวเข้ากับชีวิตในป่าที่ไม่มีอาหารไม่ได้
อัลฟาชายตามองมนุษย์ตัวสกปรกนี้
แกน่าสงสาร แต่แกควรเกลียดเจ้าของที่ทิ้งแกมานะ
อัลฟาเมินหน้าหนีอย่างเย็นชา แล้วเดินผ่านมนุษย์ไป...
การเลี้ยงมนุษย์เป็นเรื่องยุ่งยาก เขาไม่มั่นใจว่าจะมีความอดทนพอจะรับผิดชอบชีวิตหนึ่งได้
อีกอย่างวันนี้เขาแค่ผ่านมาพอดี แล้วบังเอิญพบมนุษย์น่าสงสารนี้ ไม่ได้หมายความว่าเขาจะต้องใจบุญสุนทาน
ไม่ได้หมายความว่า...
อัลฟาชะงักเท้า หันกลับไป
แวมไพร์ชั้นต่ำตนหนึ่งเหมือนได้กลิ่นมนุษย์ เดินสวนเขาไป ตรงดิ่งไปยังทิศทางของมนุษย์นั้น
“เชี่ย! มีมนุษย์จริง ๆ ด้วย!”
“ยังเป็น ๆ อยู่ รสชาติต้องดีแน่...”
แวมไพร์ตนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น หยิบมือถือมาถ่ายรูปสองสามรูป แล้วลากขามนุษย์ข้างหนึ่ง เตรียมลากตัวไป
อัลฟาลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ถูกแรงกระตุ้นบางอย่างในใจครอบงำ
“หยุดนะ”
ทันทีที่สองคำนี้หลุดออกมา อัลฟาก็รู้ว่าเขาไม่อาจทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้อีกแล้ว
สุดท้าย หลังเจรจาง่าย ๆ อัลฟาให้เงินแวมไพร์ตนนั้นไปก้อนหนึ่ง แล้วให้เขาลบรูปทิ้งด้วย
แวมไพร์ตนนั้นตอนเดินจากไปยังบ่นพึมพำว่า “ของที่ตัวเองทิ้งแล้วไม่เอาแล้ว ยังจะเก็บกลับไปอีก ไร้จิตสำนึก”
ในขณะเดียวกัน อัลฟาผู้ไร้จิตสำนึกก็ถอดโค้ทกันลมออก คลุมมนุษย์ตัวนั้นไว้ทั้งตัว แล้วอุ้มเขาขึ้นมา
อุบัติเหตุที่ถูกเรียกว่าอุบัติเหตุ ก็เพราะมันเหนือความคาดหมาย ไร้ร่องรอยให้ตาม
เช่น อัลฟาเห็นชัด ๆ ว่าตั้งใจจะอ้อมไปซื้อของ แต่กลับเก็บมนุษย์ที่ใกล้ตายได้ตัวหนึ่ง แล้วยังพากลับบ้านมาอย่างงง ๆ
อัลฟามองมนุษย์น้อยที่ขดตัวอยู่ในอ่างอาบน้ำ แล้วถอนหายใจ
ช่างเถอะ...
เลี้ยงรอดก็เลี้ยง เลี้ยงไม่รอดก็แล้วไป
เขาหยิบมือถือออกมา เริ่มค้นหาวิธีจัดการมนุษย์จรจัดบาดเจ็บ
【เปิดฮีตเตอร์ ให้ความอบอุ่น แล้วถอดเสื้อผ้ามนุษย์ออก ปล่อยน้ำอุ่น ทำความสะอาด】
อัลฟาพับปลายแขนเสื้อเชิ้ตตัวเองขึ้นสองสามตลบ เผยให้เห็นแขน แล้วถอดเสื้อที่เหมือนชุดคลุมนอนของมนุษย์น้อยออก
จริง ๆ แล้วเนื้อผ้านี่สัมผัสค่อนข้างนุ่มและมีระดับ เจ้าของเก่าของมนุษย์น้อยคนก่อนอาจจะชอบเขามาก... ก็...
ผิดแล้ว
สายตาของอัลฟาจับจ้องไปที่ผิวหนังของมนุษย์น้อยที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำเขียวม่วง และแผลเป็นเก่าที่เหมือนรอยแส้ แล้วปฏิเสธความคิดตัวเอง
ต้องเป็นแวมไพร์ที่ไร้ศีลธรรมแน่
มนุษย์น้อยยังคงสลบอยู่ เพราะถูกถอดเสื้อ ตัวสั่นระริกเพราะความหนาว คิ้วขมวดเป็นปม มือสองข้างกอดตัวเอง พยายามขดตัวเป็นก้อนกลม
ข่าวดีคือ ไม่เห็นบาดแผลเปิดที่มีเลือดไหล ดังนั้นน่าจะอาบน้ำก่อนได้
อัลฟาปรับอุณหภูมิน้ำฝักบัว แล้วเริ่มชะล้างสิ่งสกปรกบนตัวมนุษย์น้อย และของเหลวที่จับตัวแข็งบางส่วน
สกปรกมาก มีทั้งคราบเลือดและโคลน ปนกับกลิ่นคาวคล้ายน้ำกาม
อัลฟาสวมถุงมือยางแบบพิเศษ เทสบู่เหลวที่เขาใช้เองลงบนตัวมนุษย์น้อย แล้วทาให้ทั่ว
เขาค่อย ๆ ขัดถูผิวของมนุษย์น้อยอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าออกแรงมาก เพราะไม่รู้ว่าสิ่งมีชีวิตอ่อนแอแบบนี้มีขีดจำกัดความเจ็บปวดแค่ไหน
สัมผัสนุ่มมาก ผอม แทบไม่มีเนื้อ ดูท่าทางจะถูกทารุณเลี้ยงมาจริง ๆ
อัลฟานึกอะไรขึ้นได้ มือค่อย ๆ เลื่อนต่ำลง
ลำคอบวมแดงคั่งเลือด อาจจะอักเสบนิดหน่อย
อัลฟาขมวดคิ้ว
เขารู้ว่าเพราะรูปร่างของมนุษย์กับแวมไพร์คล้ายกันมาก แวมไพร์บางตนจึงเลี้ยงมนุษย์ไว้เพื่อระบายอารมณ์ทางเพศ
แต่นี่เห็นชัดว่าเป็นมนุษย์เพศผู้ที่โตเต็มวัย ทั้งโครงสร้างร่างกายและจิตใจไม่อาจรับเรื่องแบบนี้ได้ง่าย ๆ แม้แต่การเล้าโลมที่เพียงพอก็ไม่ได้
อัลฟาถอนหายใจอีกครั้ง
ขณะนิ้วสอดลึกเข้าไปในลำคอ เขาสัมผัสได้ชัดว่ามนุษย์น้อยตัวสั่น
มีสิ่งแปลกปลอมติดค้างอยู่ข้างใน ลึกมาก น่าจะเจ็บมาก
ขณะที่อัลฟากำลังพยายามเอาสิ่งนั้นออกมา มนุษย์น้อยก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ร้อง “อ๊า” ออกมาหนึ่งเสียง
ภายใต้ความหวาดกลัวอย่างรุนแรง เขาเริ่มดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง พ่นภาษาแปลก ๆ ที่ฟังไม่เข้าใจออกมา น่าจะกำลังด่าเขา
อัลฟาได้แต่ใช้มืออีกข้างกดไหล่มนุษย์น้อยไว้ แล้วเตือนว่า “ห้ามขยับ”
แต่มนุษย์น้อยฟังไม่เข้าใจเลย ใช้ทั้งแขนขาและฟัน เตะถีบอัลฟาอย่างบ้าคลั่ง กัดแขนของเขา
แต่เดิม การโจมตีระดับนี้สำหรับอัลฟาแล้วแทบจะเหมือนการเกาเบา ๆ ไม่ควรค่าแก่การพูดถึง
แต่น้ำในอ่างอาบน้ำที่ใกล้จะท่วมถึงเอวของมนุษย์น้อยกระเซ็นไปทั่ว แถมยังมีฟองสบู่ทำให้เสื้อผ้าของอัลฟาเปียก ซึ่งทำให้อัลฟาที่ปกติรักความสะอาดเป็นพิเศษแทบจะ崩溃อยู่บ้าง
แต่เขาก็ยังพยายามอดกลั้นไว้สุดกำลัง
สัตว์เลี้ยงไม่รู้เรื่อง ไม่จำเป็นต้องถือสากับสัตว์เลี้ยง
ในที่สุด ด้วยความพยายามของอัลฟา เขาก็เอาวัตถุประหลาดทรงกลมออกมาได้ชิ้นหนึ่ง
อาจเป็นความชอบแปลก ๆ หรืออาจเป็นรสนิยมพิเศษบางอย่าง
สรุปคือ อัลฟามองมันอย่างรังเกียจ แล้วโยนทิ้งลงถังขยะข้าง ๆ ทันที แล้วเปลี่ยนถุงมือคู่ใหม่
ทันใดนั้น การกระทำนี้เองที่ทำให้มนุษย์น้อยหยุดนิ่งไปทันที
แต่เขาก็ยังคงหายใจหอบหนัก ตาเบิกกว้าง กัดฟัน มองอัลฟาอย่างระแวดระวัง
มนุษย์เป็นเผ่าพันธุ์ที่น่ารักจริง ๆ
แม้แต่ตอนโกรธก็เช่นกัน หน้าแดงนิด ๆ ตาสีดำ สวยมาก
ความไม่พอใจของอัลฟาพลันจางลงบ้าง
เขาพยายามเข้าใกล้อีกครั้ง ปรับอุณหภูมิน้ำฝักบัว แล้วราดเบา ๆ ลงบนครึ่งบนของมนุษย์น้อย
“เจ้าต้องเป็นเด็กดีนะ ถ้าไม่ดี ข้าก็จะไม่เลี้ยงเจ้าแล้ว”
ครั้งนี้ มนุษย์น้อยเชื่องขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
เขานั่งอยู่ตรงมุมอย่างระแวดระวังและอดกลั้น ขาชิดกัน ปกป้องส่วนลับของตัวเอง
อัลฟาจึงตั้งใจจะใช้น้ำร้อนแช่ตัวเขาเพื่อทำความสะอาด ขั้นแรกใช้ผ้านุ่มชุบน้ำเช็ดใบหน้าของมนุษย์น้อยเบา ๆ
หลังจากเช็ดคราบสกปรกออกไป ใต้ผิวขาวเนียน ใบหน้าเล็กบอบบางนั่นดูน่ารักยิ่งขึ้น ถูกใจตามมาตรฐานความงามของแวมไพร์มาก
อัลฟาพูดออกมาโดยไม่รู้ตัวว่า “เจ้าสวยเกินไปแล้ว เจ้าของของเจ้าใจร้ายได้ยังไงถึงได้ทิ้งเจ้า”
มนุษย์น้อยฟังไม่ออกอย่างเห็นได้ชัด ยังคงตัวสั่นไปทั้งตัว น่าสงสารยิ่งนัก
อัลฟาตรวจสอบอุณหภูมิน้ำฝักบัวอีกครั้ง พบว่าไม่มีปัญหา แต่ก็ยังรู้สึกผิดปกติ จึงหยิบเทอร์โมมิเตอร์แบบยิงมาวัดอุณหภูมิของมนุษย์
“39.6 องศา สูงกว่าอุณหภูมิปกติสององศากว่า... คงไม่เป็นไรใหญ่มั้ง”
อัลฟาเทียบกับตารางอุณหภูมิมนุษย์ที่ค้นจากมือถือ
【เกิน 39 องศา: วางมือถือ! รีบพาไปโรงพยาบาลสัตว์เลี้ยงที่ใกล้ที่สุดเดี๋ยวนี้!!! ไข้ขึ้นอีกเดี๋ยวก็สมองเสื่อม! รุนแรงกว่านี้อาจทำให้ตาบอด เป็นใบ้ หรือถึงขั้นเสียชีวิตทันที!!!】
อัลฟามองตัวอักษรสีแดงเลือดบนมือถือ แล้วรีบโทรหาหมอประจำบ้านทันที