เซียวเลี่ยมองศพแห้งบนพื้น ดวงตาแวววาวด้วยความตื่นเต้นกระหายเลือด
สายตากวาดไปทั่วปืนที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ก้มลงหยิบขึ้นมาหนึ่งกระบอก ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามลำกล้อง แววตาพอใจเป็นประกาย
"ดีทีเดียว ยังเป็นแบบเก็บเสียงด้วย"
เขาหันกลับ ปลายกระบอกปืนเล็งไปยังพวกพลังพิเศษที่ตะโกนใส่พวกเขาตั้งแต่แรกและลงมือก่อนอย่างแม่นยำ
สีหน้าไม่ลังเลแม้แต่น้อย ดวงตาเย็นชาราวกับน้ำแข็ง
"ปัง! ปัง! ปัง!"
เสียงทื่อแผ่วหลายครั้งดังต่อเนื่อง ข้อดีของปืนเก็บเสียงเห็นได้ชัด กระสุนทะลวงเข้าตรงกลางหน้าผากของพวกนั้นอย่างแม่นยำ
เลือดพุ่งออกจากรูกระสุนทันที ไหลอาบแก้ม หยดลงบนพื้นเย็นเยียบ
พวกพลังพิเศษที่เมื่อครู่ยังหยิ่งยโสโอหัง
ยังทันได้ส่งเสียงร้องด้วยซ้ำ ก็ล้มลงกับพื้นแข็งทื่อ หมดลมหายใจ
เซียวเลี่ยไม่เกรงใจแม้แต่น้อย ยิงทีละคน ฝีมือฉับไวไม่รั้งรา
เพียงไม่กี่วินาที ชั้นสี่ก็กลายเป็นนรกบนดินอันโหดร้าย
พื้นเต็มไปด้วยศพ เลือดไหลรวมกันเป็นสายน้ำเล็กๆ ค่อยๆ ไหลไปตามรอยแตกของพื้น
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นฟุ้งไปในอากาศ ปนกับกลิ่นเน่าเหม็นของซอมบี้ น่าคลื่นไส้ยิ่งนัก
เซียวเลี่ยสะบัดเลือดบนปืน เงยหน้าหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่กลั้นไว้ไม่อยู่
"ฮ่าๆๆ สะใจ! ฮั่วชาง ฉันเอาพวกที่วิ่งได้ ให้พวกมันได้ลิ้มรสชาติของการถูกล่าบ้าง!"
ฮั่วชางได้ยิน ความเย็นชาในแววตาลดลงเล็กน้อย เก็บพลังจิตที่กดข่มพวกนั้นกลับคืน
คนกว่าสิบคนที่สูญเสียการควบคุมพลัง ราวกับคว้าเศษฟางเส้นสุดท้ายเพื่อเอาชีวิตรอด