เย่เกอฉายรอยยิ้มสดใสออกมา: "ขอบคุณนะ นายเก่งจังเลย!"
ไป๋หลินโจวที่เมื่อวินาทีก่อนยังคิดจะสั่งสอนผู้หญิงเอาแต่ใจคนนี้ พอได้ยินคำพูดนั้น ความโกรธก็พลันสลายไปในทันที: "เธอ... รู้ก็พอ"
มองดูเย่เกอนอนซุกตัวอยู่ในโซฟาอย่างพอใจ
เขาก็โยนรองเท้าที่พอจะสะอาดอยู่คู่หนึ่งลงบนพื้น
"เดินก็ใส่รองเท้าสิ เดินไปเดินมาบนพื้นแบบนี้ไม่รังเกียจรึไง ระวังไปโดนน้ำเน่าของซอมบี้เข้า"
"อิอิ ขอบคุณนะ" เย่เกอรีบหยิบรองเท้ามาสวมทันที
ฐานะของไป๋หลินโจวในใจเธอ พุ่งทะยานขึ้นสูงลิ่วๆ
"ที่รัก อย่าเพิ่งขอบคุณสิ มาหอมแก้มฉันหนึ่งทีแทนดีไหม?"
...ก็แค่ปากมากไปหน่อย...
เย่เกอกลอกตาแล้วหันหลังให้เขาโดยตรง แกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน
กลางคืนลึกแล้ว บนชั้นสี่มีเพียงเสียงลมหายใจของไม่กี่คนกับเสียงคำรามของซอมบี้ที่ลอดเข้ามาจากนอกหน้าต่างเป็นครั้งคราว
เธอพลิกตัวไปมาหลายครั้งก็ยังนอนไม่หลับ ที่ว่างมันกว้างเกินไป ทำให้ไม่มีความรู้สึกปลอดภัยเอาเสียเลย
ทำให้ใจเธอหวาดหวั่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก และที่สำคัญที่สุดคือ... เธออยากไปห้องน้ำ
ลังเลอยู่นาน ในที่สุดเธอก็รวบรวมความกล้า
เดินลงจากโซฟา ไปสะกิดเห้อซวี่เผิงที่นอนอยู่ข้างเตียง
ชายหนุ่มลืมตาขึ้นอย่างเย็นชา: "มีอะไร?"
"ได้...ได้ไหมช่วยไปเป็นเพื่อนฉันห้องน้ำหน่อย? ฉันกลัว"
เสียงของเย่เกอเบามาก ปนด้วยความสั่นเทาและเก้อเขิน
เธอนอนบนโซฟา เห้อซวี่เผิงอยู่ใกล้เธอมากที่สุดพอดี
ฟังเสียงเธอพลิกตัวไปมา ก็รู้ว่าเธอนอนไม่หลับ ที่ไหนได้ ที่แท้คิดจะไปห้องน้ำ
เห้อซวี่เผิงไม่ได้ปฏิเสธ ลุกขึ้นหยิบไฟฉาย แล้วเดินนำไปทางห้องน้ำก่อน