บทที่ 1 พ่อผมคือจ้าวเต๋อฮั่น? ผมเริ่มเรื่องด้วยการหาเงินได้สองร้อยล้าน!
เครื่องบินค่อย ๆ ลดความเร็วและจอดนิ่งที่สนามบินนานาชาติ首都
จ้าวฉงหมิงปลดเข็มขัดนิรภัย มองออกไปนอกหน้าต่างเห็นท้องฟ้าสีเทาหม่น
เจ็ดปีแล้ว
ตั้งแต่อายุสิบแปด เขาหอบกระเป๋าไปเรียนต่ออเมริกา ไม่เคยเหยียบแผ่นดินนี้อีกเลย
ประตูห้องโดยสารเปิดออก อากาศเย็นวูบมาพร้อมกลิ่นฝุ่นที่คุ้นเคย ไม่ใช่อากาศอุณหภูมิคงที่ในห้องแล็บปลอดเชื้อที่ซิลิคอนวัลเลย์ ไม่ใช่ลมทะเลหนาวเหน็บของบอสตันในฤดูหนาว แต่เป็นกลิ่นหอมของเกี๊ยวและบะหมี่ผัดซอสที่เป็นเอกลักษณ์ของภาคเหนือของจีน
จ้าวฉงหมิงถือกระเป๋าเดินทางขึ้นเครื่องขนาดเล็กเดินลงบันไดมาพร้อมกับสูทสีเทาเข้มเนื้อผ้าตัดเย็บเข้ารูปและนาฬิกาพาเทค ฟิลลิปที่ข้อมือ แต่ที่หูกระเป๋าติดป้ายกระเป๋าที่เขียนด้วยลายมือว่า "จ้าวฉงหมิง｜MIT｜NovaQuant"
ที่จุดรับผู้โดยสาร มีชายคนหนึ่งสวมชุดจงซานแบบเก่ายืนอยู่ตรงขอบของฝูงชน แผ่นหลังงุ้มเล็กน้อย มือถือซองบุหรี่ที่ยังไม่ได้แกะ
คือจ้าวเต๋อฮั่นนั่นเอง
จ้าวฉงหมิงรีบก้าวเท้าไปข้างหน้า เสียงสั่นเล็กน้อย "พ่อ"
จ้าวเต๋อฮั่นชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มกว้าง รอยย่นที่หางตากองรวมกันเหมือนภูเขาลูกเล็ก "กลับมาแล้วเหรอ? สูงขึ้น แล้วก็แข็งแรงขึ้นด้วย"
"แก่ขึ้น"
จ้าวฉงหมิงพิจารณาพ่อ "ผมหงอกครึ่งหัวแล้วนะ"
"บ้าพูดไร ลูกพ่อคนนี้ตอนนี้กำลังอยู่ในวัยฉกรรจ์เลย ผมหงอกตรงไหน!" จ้าวเต๋อฮั่นตบไหล่ลูกชาย รับกระเป๋าไป "ไป กลับบ้านไปกินบะหมี่กัน ซอสที่พ่อหมักไว้ก่อนออกจากบ้านน่ะ พ่อเก็บไว้ตลอด รอแกกลับมา"
บนรถ จ้าวฉงหมิงเอนอยู่บนที่นั่งคนข้าง มองสะพานลอยและป้ายโฆษณาที่วิ่งผ่านหน้าต่างอย่างรวดเร็ว—
"M-Zone" "Lenovo Zhaoyang" "Chery QQ"...
ปักกิ่งในปี 2007 เต็มไปด้วยชีวิตชีวาที่พลุ่งพล่าน
"ช่วงหลายปีมานี้ ที่โน่นดีไหม?"
จ้าวเต๋อฮั่นถาม น้ำเสียงเหมือนจะเรื่อย ๆ แต่สายตาจับจ้องลูกชายแน่น
"ก็ดี"
จ้าวฉงหมิงยิ้ม "เรียนจบปริญญาโทวิศวกรรมการเงินที่ MIT แล้วก็ชวนเพื่อนร่วมชั้นเปิดบริษัทเทรดเชิงปริมาณชื่อ NovaQuant ด้วย ไม่นานมานี้ก็ขายหุ้นทั้งหมดออกไป ถอนเงินสดได้หลายสิบล้านดอลลาร์ นอนกินไปจนตายก็พอ"
มือของจ้าวเต๋อฮั่นสั่น เกือบเหยียบคันเร่งผิด "หนึ่ง... หนึ่งหมื่น?"
"ดอลลาร์"
จ้าวฉงหมิงเสริม น้ำเสียงเรียบ ๆ เหมือนกำลังพูดว่า "ซื้อแอปเปิ้ลมากี่ลูก"
จ้าวเต๋อฮั่นเงียบไปนาน ก่อนจะถอนหายใจ "ไอ้หนูนี่... เก่งกว่าพ่ออีก"
จ้าวฉงหมิงไม่พูดต่อ
เขารู้ว่าในใจพ่อภูมิใจมากขนาดไหน
กลับไปถึงบ้านเก่าที่ทางหน่วยงานแบ่งให้ ในทางเดินมีกลิ่นควันน้ำมันและกลิ่นอับลอยมา
เปิดประตูเข้าไป ห้องนั่งเล่นแคบแต่สะอาด บนผนังแขวนรูปถ่ายครอบครัว—รูปที่ถ่ายก่อนเขาไปต่างประเทศ ตอนนั้นแม่ยังอยู่
จ้าวเต๋อฮั่นผูกผ้ากันเปื้อน ต้มเส้น คลุกซอส หั่นแตงกวาเป็นเส้น ๆ อย่างชำนาญ
"บ้านพักวิลล่าสวนกุหลาบที่ผมซื้อให้พ่อ ทำไมไม่เข้าไปอยู่?"
จ้าวฉงหมิงนั่งปอกกระเทียมบนเก้าอี้ม้านั่งเตี้ย "ปล่อยทิ้งไว้ก็เสียเปล่า"
"อยู่ไม่ชิน"
จ้าวเต๋อฮั่นไม่ยอมเงยหน้าขึ้น "บ้านหลังนี้อยู่มายี่สิบปีแล้ว แม้แต่ร่องบนพื้นพ่อยังจำได้เลย อีกอย่าง—"
เขาหยุดไปนิด เสียงเบาลง "พ่อเป็นข้าราชการ ไปอยู่บ้านพักวิลล่ามันจะเป็นอย่างไรล่ะ? ถ้าแพร่ออกไปมันฟังดูไม่ดี"
จ้าวฉงหมิงมองนิ้วมือขรุขระของพ่อคนซอสหมัก จู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บในใจ
เขารู้ว่า บ้านพักวิลล่าสวนกุหลาบหลัง B17 หลังนี้ เขาซื้อด้วยเงินปันผลก้อนแรกจากธุรกิจ
หลัก ๆ ก็เพื่อบอกพ่อว่า ลูกหาเงินเก่งมากที่เมืองนอก ถ้าขาดเงินก็บอกลูกมานะ
เป็นข้าราชการต้องซื่อสัตย์และรักษาตัว
แต่พ่อของเขาไม่เคยย้ายเข้าไปอยู่เลยสักครั้ง แค่นาน ๆ ทีไปรดน้ำดอกไม้ ปัดฝุ่น เหมือนเฝ้าความฝันที่แตะต้องไม่ได้
ข้ามมิติมาที่โลกนี้ก็ห้าหกปีแล้ว
จ้าวฉงหมิงเฝ้าจับตามองพ่อแก่ของตัวเองมาตลอด
อย่างไปรับสินบนเด็ดขาด
และความจริงก็คือ เพราะตัวเองเก่งเกินไป ทำให้พ่อแก่ไม่ได้เรื่องเงินจริง ๆ
"มานี่ รีบกินตอนร้อน ๆ"
จ้าวเต๋อฮั่นยื่นบะหมี่ชามหนึ่งให้ มีไข่ยางมะตูมอยู่บนนั้นด้วย
จ้าวฉงหมิงก้มลงซดไปหนึ่งคำใหญ่ รสเค็มหอมเข้มข้น คุ้นเคยจนรู้สึกแสบตาร้อนผ่าว
ชาติก่อนไม่ค่อยรู้สึกอะไร แต่ในเส้นเวลาเส้นนี้ เขารู้สึกซึ้งถึงคำว่าความรักของพ่อนั้นยิ่งใหญ่ดั่งขุนเขา
นอกจากนี้ ในตัวของจ้าวฉงหมิงยังมีระบบ "หวังฝูเฉิงหลง" หรือระบบ "หวังให้พ่อเป็นมังกร" อยู่ด้วย
ขอแค่จ้าวเต๋อฮั่นก้าวหน้า เขาก็จะได้รับรางวัล
แต่ว่า ระบบเฮงซวยนี่ เพิ่งจะตื่นขึ้นมาตอนเขาไปเรียนเมืองนอกแค่ครั้งเดียวเอง
เป็นรางวัลที่ได้ตอนพ่อเลื่อนเป็นรองหัวหน้าแผนก
รางวัลก็คือหุ้นของบริษัทเทรดเชิงปริมาณ—NovaQuant
ไม่นานมานี้ เขาเลือกที่จะขายหุ้นทิ้ง จบการศึกษาแล้วกลับประเทศ
กินบะหมี่เสร็จ จ้าวฉงหมิงช่วยเก็บชามกับตะเกียบ แล้วชงชาแก่ ๆ ให้พ่ออีกถ้วยหนึ่ง
จ้าวเต๋อฮั่นนั่งพิงโซฟาเก่า หรี่ตาดูข่าว 《新闻联播》 มือถือรีโมทคอนโทรล ไอโขลก ๆ เป็นระยะ ในบ้านเงียบจนเหลือแต่เสียงทุ้มกังวานของผู้ประกาศข่าว
"พ่อ ผมออกไปเดินเล่นย่อยอาหารหน่อยนะครับ" จ้าวฉงหมิงสวมเสื้อนอก
"ไปเถอะ อย่าไปไกลล่ะ" จ้าวเต๋อฮั่นโบกมือ ตายังจับจ้องหน้าจอ "ยุคนี้ ข้างนอกวุ่นวายจะตาย"
จ้าวฉงหมิงยิ้ม ผลักประตูออกไป
ยามเย็นของเดือนพฤษภาคม ดอกโซเฟียเบ่งบานเต็มที่ อากาศลอยไปด้วยกลิ่นหอมหวาน เขาค่อย ๆ เดินไปตามทางเล็กในหมู่บ้านข้าราชการ นึกทบทวนเรื่องที่จะทำต่อไปอยู่ในใจ—
จะเปิดออฟฟิศในปักกิ่งไหมนะ? จะเอาโมเดลการเทรดบางส่วนของ NovaQuant กลับมาใช้ในประเทศดีไหม? จะ... แนะนำให้พ่อเปลี่ยนตำแหน่งดีหรือเปล่า?
กำลังคิดอยู่ จู่ ๆ ก็หยุดเดิน
ใต้ต้นโซเฟียเก่าตรงปากซอย มีรถ Volkswagen Santana จอดอยู่คันหนึ่ง เปื้อนฝุ่น
กระจกรถเปิดลงครึ่งบาน ผู้ชายคนหนึ่งสวมแจ็กเก็ตสีเข้มนั่งเอนกายอยู่บนเบาะคนขับ ในมือคาบบุหรี่ แต่สายตากลับจับจ้องไปที่หน้าต่างของตึกบ้านตระกูลจ้าวตลอดเวลา
หัวใจของจ้าวฉงหมิงเต้นแรง
หน้าตาแบบนั้น... เขาคุ้นเคยมาก
ลู่...
อะแฮ่ม ใช่แล้ว
โหวเหลียงผิง
ในละคร 《人民的名义》 （《ในนามของประชาชน》）นั่นเป็นผู้อำนวยการสำนักปราบปรามการทุจริตที่ดื้อรั้น (ขี้โอ่), เย็นชา (เกาะผู้หญิงกิน), และไม่ยอมให้มีผงธุลีในดวงตา (คนถ่อยได้ดี)
แต่นี่มันวันที่ 12 พฤษภาคม 2007 ยังเหลือเวลาอีกตั้งเจ็ดปีกว่าที่เนื้อเรื่องต้นฉบับจะปะทุ!
"ทำไมถึง..." จ้าวฉงหมิงขมวดคิ้ว สัมผัส Nokia 3310 ในกระเป๋ากางเกงโดยไม่ได้ตั้งใจ—โทรศัพท์ห่วย ๆ รุ่นนี้ไม่มีแม้แต่กล้อง แล้วย้อนไปพูดถึงการค้นหาข้อมูลคงยิ่งเป็นไปไม่ได้
เขาเดินต่อไปเรื่อย ๆ โดยไม่แสดงอาการ หางตามองผ่านไปยังเบาะหลังของรถ Volkswagen—
เป็นไปตามคาด มีคนอีกสองคน สวมชุดนอกเครื่องแบบ แต่นั่งหลังตรง ตรงเอวมีวัตถุนูนขึ้นมาเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าพกปืน
"สะกดรอยตามเหรอ?" เขาใจหายวาบ
แต่พอคิดอีกที ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ไม่ใช่
ในเส้นเวลาเส้นนี้ เรื่องราวมันต่างออกไปแล้ว
ตั้งแต่เขาข้ามมิติมาเมื่อห้าปีก่อน ก็แอบจับตาดูพ่อมาโดยตลอด
ยืนยันได้ว่า จ้าวเต๋อฮั่นไม่ได้คอร์รัปชันรับสินบนแม้แต่สลึงเดียว
จ้าวเต๋อฮั่นรู้ดีว่าลูกหาเงินได้เท่าไหร่
ขาดเงินเมื่อไหร่ ก็ขอจากลูก
เป็นล้าน เป็นสิบล้าน ฉันก็มี เป็นเงินที่ถูกกฎหมายทั้งหมด พ่อไม่จำเป็นต้องรับเงินใคร
แล้วทำไมยังถูกโหวเหลียงผิงจับตามองอีก?
"ระบบ!" จ้าวฉงหมิงตะโกนในใจ
ตรงหน้าเขาปรากฏหน้าต่างเสมือนขึ้นมา "โฮสต์!"
"ตรวจสอบหน่อยว่า พ่อของฉันคอร์รัปชันหรือเปล่า!" จ้าวฉงหมิงถามในใจ
ระบบให้คำตอบอย่างรวดเร็ว "โฮสต์วางใจได้เลย บิดาของโฮสต์ซื่อสัตย์และรักษาตัวเป็นอย่างดี!"
จ้าวฉงหมิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก "พ่อ ต้องไม่รับสินบนแน่ ๆ"
คำพูดของพ่อ เชื่อไม่ได้ แต่คำพูดของระบบ ต้องไม่มีปัญหาแน่
【โฮสต์ ครึ่งชีวิตแรกของจ้าวเต๋อฮั่น คิดบัญชีเรียบร้อยแล้ว】
【ขอถามโฮสต์ จะรับรางวัลครึ่งชีวิตแรกของจ้าวเต๋อฮั่นเลยไหม!】
"เฮ้ย ระบบ แกบอกว่ายังไม่แอคติเวตไง?" จ้าวฉงหมิงงงไปเลย
ระบบ "ระบบจะแอคติเวตเต็มรูปแบบ ก็ต่อเมื่อโฮสต์กลับประเทศ!"
จ้าวฉงหมิง "..."
"เหอะ!" จ้าวฉงหมิงพูดไม่ออก "ฉัน ฉัน นายบอกฉันตั้งแต่แรกก็สิวะ ให้ตายเหอะ!"