“อ๊าก——”
ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างร้องเสียงหลง ยกเว้นสือเซี่ยกับหยันจิ่น
โดยเฉพาะซุนเฉียวเหลียนกับหยันหมิงที่ร้องเสียงดังเป็นพิเศษ
แต่พอทั้งคู่เปิดปาก กลิ่นเหม็นชวนคลื่นไส้ก็พุ่งเข้าไปในจมูกและปาก เพิ่งร้องจบ ทั้งสองก็ “แหวะ” อยากจะอาเจียนออกมา
“พรวด ฮ่า ๆ ๆ” หยันจิ่นกลั้นไม่ไหว หัวเราะออกมาเสียงดัง
สือเซี่ยกลัวว่าซุนเฉียวเหลียนกับหยันหมิงจะอาเจียนในบ้าน จึงถือกระโถนฉี่ในมือไล่ต้อนทุกคน
ทุกคนกลัวว่าจะเปื้อนอุจจาระปัสสาวะ จึงพากันวิ่งหนีกระเจิง
หนีไปหนีมา ก็หนีไปถึงหน้าประตู
สือเซี่ยจัดการรวบทีเดียวหมด ทั้งครอบครัวของลุงรองกับป้ารองถูกสือเซี่ยไล่ออกไปนอกบ้าน
ถ้ายายไม่ได้เดินเหินไม่สะดวก ก็คงถูกสือเซี่ยไล่ออกไปด้วยแล้ว
ยายโกรธจนตัวสั่นไปทั้งตัว ลูกชายคนเล็กที่เธอรักและเป็นห่วงที่สุดกับครอบครัวถูกสือเซี่ยรังแกเช่นนี้ไม่พอ ยังใช้ของสกปรกของเธออีก ใบหน้าของเธอแดงก่ำ “แก แก……”
ยังพูดไม่ทันรู้เรื่อง ยายก็เหลือกตาแล้วหมดสติไป
คราวนี้ไม่ได้แกล้งทำ แต่โกรธจนเป็นลมไปจริง ๆ
“คุณย่า!” ซูเสี่ยวเหมย์รีบเข้าไปประคองยาย แต่คราวนี้ยายหมดสติจริง ๆ ไม่เหมือนเมื่อหลายวันก่อนที่ตอนล้มยังเกร็งแรงเอาไว้ ซูเสี่ยวเหมย์ประคองไม่ทัน กลายเป็นเบาะรองให้ยาย ทั้งสองคนล้มลงกับพื้นพร้อมกัน
บังเอิญเหลือเกิน ตรงนั้นเพิ่งถูกสือเซี่ยสาดน้ำอุจจาระใส่ ซูเสี่ยวเหมย์เลยเปื้อนเต็มตัว “อ๊าก——”
เธอกรีดร้องออกมา อยากฆ่าสือเซี่ยให้ตายเสียจริง