ไม่นาน หลิวหยุนหลงก็นำหน่วยทหารรักษาการณ์มาถึงกองส่งกำลังบำรุงโรงงานไท่หังของกองทัพที่แปด ยังไม่ทันถึงประตูก็ตะโกนลั่น
"พี่หลา! พี่หลา! อยู่ไหน!"
"พี่หลามาหาเองแล้ว!"
จางวานเหอ หัวหน้ากองส่งกำลังบำรุงที่กำลังวุ่นวายอยู่ในลานบ้าน พอได้ยินเสียงของหลิวหยุนหลงก็รู้สึกใจเสีย ร้องไห่ในใจว่าแย่แล้ว
ไอ้บ้าหัวทื่อลี่นี่ มาหาผลประโยชน์จากข้าอีกแล้ว!
"ฮ่าๆ พี่หลา อยู่นี่เอง"
หลิวหยุนหลงเพิ่งก้าวเข้าลานบ้านก็เห็นจางวานเหอ รีบเข้าไปทักทาย
"ว่าไงหัวโตลี่ วันนี้ว่างอะไรมาหาข้า?"
จางวานเหอตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์ มองออกไปนอกประตูเห็นรถม้าเปล่าจอดอยู่หลายคัน
สีหน้าก็ยิ่งแย่ลง ที่แท้ก็มาไม่ดีแน่!
หลิวหยุนหลงทำตัวสนิทสนมลากจางวานเหอมาหาม้านั่งสองตัวนั่งลง
"พี่หลา ตอนนี้ข้ามีของดีมาฝากจริงๆ"
"ดูสิ นี่อะไร!"
พูดจบ หลิวหยุนหลงก็รับดาบผู้บังคับบัญชาของญี่ปุ่นมาจากมือหูจื่อ ส่งให้จางวานเหอ
"พี่หลา ว่ารับเพื่อนบ้านคนนี้เข้าท่าหรือเปล่า"
"นี่คือของที่กองพันเราแย่งมาจากพวกญี่ปุ่นตอนบุกทะลวงเทือกเขาชางหยุนครั้งที่แล้ว"
"ข้าว่าพี่หลาต้องชอบแน่ๆ เลยเอามาให้"
"นี่เป็นดาบระดับรองมหาเสน่ห์ ยังมีอีกเล่มระดับมหาเสน่ห์ด้วย"
"น่าเสียดายส่งขึ้นไปกองบัญชาการใหญ่แล้ว ไม่งั้นคงเอามาให้พี่หลาด้วย"
จางวานเหอรับดาบมา แอบดีใจในใจ ที่แท้หัวโตลี่ก็เข้าใจข้าจริงๆ
ตัวเองคิดถึงดาบผู้บังคับบัญชาของญี่ปุ่นมานานแล้ว
ถึงจะถูกใจ แต่ที่หลิวหยุนหลงใจดีขนาดนี้ ต้องมีอะไรมาขอแน่ๆ
รู้กันอยู่ว่าหัวโตลี่เป็นคนเอาแต่ได้ไม่ยอมเสีย ถ้าอยากได้ของจากเขายากยิ่งกว่าปีนฟ้า
เว้นเสียแต่ว่าผู้บัญชาการกองพลเฉินจะลงมาเอง แล้วพูดว่า
ขอให้ร่ำรวย!
"ว่าไง หลิวหยุนหลง"
"วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง"
"ถึงได้ใจดีขนาดนี้?"
จางวานเหอตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์
"ฟ้าดินเป็นพยาน อย่ามาใส่ร้ายพี่หลานะ"
"เราเป็นอะไรกัน?"
"ทั้งเพื่อนบ้านทั้งเพื่อนร่วมรบ!"
"มีของดีก็ต้องนึกถึงพี่หลาก่อนสิ!"
หลิวหยุนหลงรีบร้องว่าโดนใส่ร้าย สีหน้าเหมือนโดนความอยุติธรรมจนน่าสงสาร
จางวานเหอวางดาบลง "เอาเถอะ มาหาข้า อยากได้อะไรล่ะ?"
หลิวหยุนหลงยิ้มตีซื่อ "ฮ่าๆ ยังไงก็พี่หลา ยังไงก็เป็นห่วงพี่หลานี่แหละ"
"ศึกบุกทะลวงชางหยุนครั้งนี้ กองพันใหม่ที่หนึ่งของข้าสูญเสียทหารและอาวุธหนักมาก"
"ช่วยหาอาวุธกับกระสุนมาเสริมหน่อยได้ไหม"
"ข้าไม่ได้ขอมาก"
"ปืนยาว 100 กระบอก กระสุน 5,000 นัด"
"โอ้ ยังมีระเบิดมือที่สำคัญที่สุด ขอ 50 กล่องด้วย"
จางวานเหอได้ยินหลิวหยุนหลงอ้าปากขอของมากมาย ก็ไม่พอใจทันที
"ว่าล่ะ ผู้บัญชาการกองพันลี่ ต้องไม่ได้มาดีๆ แน่"
"ดาบญี่ปุ่นเล่มเดียว อยากแลกของตั้งเยอะแยะ"
"ไม่ได้!"
"ดาบนี่ พี่เก็บไว้เองเถอะ"
หลิวหยุนหลงเห็นจางวานเหอไม่ยอม รีบเล่นการ์ดความรู้สึก
"พี่หลา ใจเย็นๆ ก่อนสิ"
"ให้หน่อยเถอะ พี่ก็รู้ กองพันใหม่ที่หนึ่งของข้าไม่มีกระสุนจริงๆ"
"อีกอย่าง ตอนนี้รับหน้าที่ป้องกันปีกของกองบัญชาการใหญ่ ออกไปหาของข้างนอกไม่ได้"
"ถ้าพวกญี่ปุ่นบุกมาตอนนี้ พวกเราคงต้องสู้ด้วยมือเปล่าแล้วล่ะ"
"กลัวแต่ว่าต่อให้เอาชีวิตไปแลก ก็คงปกป้องกองบัญชาการใหญ่ไม่ได้"
"ถ้าเกิดแบบนั้นขึ้นมา พี่หลาในฐานะหัวหน้ากองส่งกำลังบำรุง ก็ต้องรับผิดชอบด้วยนะ"
จางวานเหอเห็นหลิวหยุนหลงโหมโรงเรื่องใหญ่ขึ้นมา
และที่พูดก็มีเหตุผลจริงๆ ความปลอดภัยของกองบัญชาการใหญ่สำคัญที่สุด!
"หลิวหยุนหลง ข้าเห็นว่าแกบริหารกองพันใหม่ที่หนึ่งลำบากไม่น้อย"
"ความปลอดภัยของกองบัญชาการใหญ่สำคัญจริงๆ งั้นแบบนี้"
"ปืนยาวให้เสริมอีก 50 กระบอก พร้อมกระสุน 2,000 นัด"
"ระเบิดมือให้มากสุด 20 กล่อง เท่านี้ก็สุดความสามารถแล้ว"
หลิวหยุนหลงเห็นว่าได้อาวุธเพิ่มอีกตั้งมาก รู้สึกว่ามาเที่ยวนี้คุ้มจริงๆ
ดาบญี่ปุ่นเล่มนี้ส่งให้คุ้มค่าที่สุด!
ดูท่าคราวหน้าถ้ามีของดี ต้องเอามาแลกอีกเยอะๆ
"ฮ่าๆ พี่หลา ขอบคุณมาก"
"คราวหน้าพี่หลาได้ของดีอีก จะรีบเอามาให้พี่หลาก่อนเลย"
"หลิวหยุนหลง ยังไม่ต้องรีบขอบคุณ" จางวานเหอขัดขึ้น
"ของพวกนี้ ต้องเอาของมาแลก"
"ไม่งั้น แต่ละกองพันเอาแต่มาขอของจากกองส่งกำลังบำรุง"
"กองส่งกำลังบำรุงเอาแต่ให้ไม่ได้รับ เข้าไปนานๆ พวกแกคงขนของจนเกลี้ยง"
หลิวหยุนหลงถามอย่างสงสัย "พี่หลา แล้วต้องเอาอะไรมาแลกล่ะ?"
จางวานเหอชี้ไปที่กองเศษชิ้นส่วนมุมลานบ้าน
"เอาปืนเสีย ปลอกกระสุน เครื่องแบบศัตรู ฝ้าย อะไรแบบนี้"
"ขอแค่เป็นของ ก็เอามาแลกที่นี่ได้"
หลิวหยุนหลงได้ยินก็พยักหน้า ตบอกรับประกัน "ง่ายๆ ง่ายๆ"
"เดี๋ยวกลับไป ข้าจะให้คนเก็บกวาด เอามาให้ทั้งหมด"
"ถ้าไม่พอ ขอติดไว้ก่อน แล้วจะตามมาเติม"
"ตกลง หลิวหยุนหลง ข้าจะจัดคนไปขนของออกจากคลังให้"
"ไม่มีปัญหา พี่หลา ข้าสั่งให้คนเอารถม้ามาแล้ว ให้พวกเขาไปขนที่คลังได้เลย"
จางวานเหอชี้ไปที่หลิวหยุนหลงแล้วยิ้ม "แกนี่นะ ข้ารู้ว่าแกมาหาข้าทีไร ไม่มีเรื่องดีๆ แน่"
หลิวหยุนหลงนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
ในช่วงสงครามปลดปล่อย กองทัพเราคิดค้นอาวุธมหาประลัยขึ้นมาอย่าง "ปืนใหญ่ไร้หัวใจ" ซึ่งช่วยแก้ปัญหาการขาดแคลนอำนาจการยิงของกองทัพเราได้มาก
แต่กองพันใหม่ที่หนึ่งไม่มีช่างเทคนิคด้านอาวุธ เลยอยากขอยืมคนจากกองส่งกำลังบำรุงมาช่วยหน่อย
หลิวหยุนหลงเลยยิ้มแหยๆ ขึ้นมา "พี่หลา ข้ายังมีเรื่องเล็กน้อยอีกเรื่อง อยากให้พี่ช่วยหน่อย"
"อะไร? แก แก..."
จางวานเหอเกือบจะกระโดดขึ้นมา ไอ้หนูนี่ ยังไม่จบอีกเหรอ?
ให้ของไปตั้งเยอะแยะ ยังจะขออีกหรือไง?
ถ้าเป็นแบบนั้น ดาบญี่ปุ่นเล่มนี้ก็ต้องคืนไป
โหดเกินไป เอาไว้ไม่ได้!
"พี่หลา พี่หลา ใจเย็นๆ เรื่องเล็กน้อยเอง"
หลิวหยุนหลงรีบปลอบจางวานเหอ "กองพันเราประจำมีอาวุธเสียหาย หรือต้องดูแลรักษาอะไร"
"ข้าคิดจะตั้งหน่วยซ่อมขึ้นในกองพันใหม่ที่หนึ่ง"
"พอจะหาคนมาฝึกสอนให้หน่วยซ่อมสัก 2-3 คนได้ไหม"
"แบบนี้เวลาอาวุธมีปัญหาเล็กน้อย เราจะได้จัดการเอง ไม่ต้องมารบกวนกองส่งกำลังบำรุง"
จางวานเหอได้ยินว่าแค่ขอช่างเทคนิคมาสอนงานหน่อย ก็ไม่มีปัญหา เลยพยักหน้า
"เรื่องนี้พอจะคิดได้ แต่ต้องตกลงกันก่อน"
"สอนเสร็จ ต้องส่งคนกลับมานะ"
"ห้ามกักคนไว้ไม่ส่งคืนเด็ดขาด"
"ฮ่าๆ พี่หลา ได้ๆ เรามันเพื่อนบ้านกัน ข้าจะโกงพี่ได้ยังไง?"
หลิวหยุนหลงหัวเราะกลบเกลื่อนตอบ
ตอนนั้น คงแค่แกล้งให้ความคิด แล้วหลอกช่างเทคนิคให้อยู่กับกองพันใหม่ที่หนึ่งต่อไป
เรื่องนั้นคงไม่เกี่ยวกับพี่หลาแล้ว!
เหมือนพี่สวี่กับพี่เฉิงจากกองพัน771กับ772 ที่เป็นเพื่อนร่วมรบเก่าของเรา ให้อะไรก็จัดให้
มีคนก็ให้คน มีปืนก็ให้ปืน!
ส่วนพี่หลาเพื่อนบ้านและเพื่อนร่วมรบคนนี้ ให้แค่อาวุธคงไม่พอ
คนก็ต้องให้ด้วย!
ฮ่าๆ!
หลิวหยุนหลงหัวเราะในใจ กำลังคิดแผนอะไรบางอย่าง