“อ้อ?”
เมื่อฉางซือหย่วนได้ยินซ่งชิวเยว่บอกว่าชอบทำของเล่นจุกจิก เขาก็ก้มลงมองหนังสติ๊กอีกครั้ง
แม้จะเป็นแค่หนังสติ๊ก แต่ฝีมือประณีตเอาใจใส่ เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ชอบลงมือทำอะไรด้วยตัวเองจริง ๆ
ของที่เธอต้องการก็มีแค่เหล็ก ทองแดง อะลูมิเนียมธรรมดา ๆ นอกจากของพวกนี้แล้ว เธอคงทำอะไรแปลกใหม่ไม่ได้ จะให้ไปแล้วจะเป็นไรไปล่ะ?
“ได้สิ ต่อไปถ้าต้องการอะไร ก็บอกฉันได้เลย ขอแค่ฉันมีและให้ได้ ฉันก็จะจัดหาให้”
ซ่งชิวเยว่พอใจกับคำตอบมาก สีหน้าจึงอ่อนโยนลงไม่น้อย
หนังสติ๊กไม่ได้มีราคาอะไรสักหน่อย ในมิติของเธอยังมีของไว้เอาชีวิตรอดอีกตั้งเยอะ!
สิ่งสำคัญที่สุดคือการแสดงความสามารถด้านการออกแบบและการผลิตของตัวเองออกมา
แม้คุณภาพของวัสดุในยุคนี้จะเทียบกับของเมื่อร้อยกว่าปีต่อมาไม่ได้ อานุภาพของอาวุธที่ผลิตออกมาก็ย่อมแตกต่างกันมาก
แต่จุดประสงค์ของเธอคือทำเพียงต้นแบบ พร้อมเสนอแนวคิดและแผนการ ส่วนที่เหลือก็ปล่อยให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องนำไปพัฒนาต่อ
เพราะซ่งชิวเยว่รู้ดีว่า อีกไม่กี่ปีข้างหน้าจะเป็นช่วงเวลาที่อันตราย หากพลาดพลั้งขึ้นมา แค่มีคนโยนข้อหาให้ ครอบครัวทั้งบ้านก็อาจพลอยเดือดร้อนไปด้วย
ดังนั้นเธอต้องสร้างอนาคตที่สดใสให้ตัวเองและครอบครัว มีหลักประกันที่ทำให้คนอื่นไม่กล้าผลีผลามลงมือ
คณะศิลปะการแสดงกองทัพเป็นเพียงบันไดขั้นแรกของเธอ เส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล!
ซ่งชิวเยว่กินมื้อเช้าที่กองร้อย จากนั้นก็หิ้วกระเป๋าเดินทางขึ้นรถจี๊ป ท่ามกลางสายตาจับจ้องของทั้งสามคน
นี่เป็นสิ่งที่เฉิงหมินตั้งใจจัดการ เขาต้องการส่ง “วีรสตรีผู้สังหารหมาป่า” ซ่งชิวเยว่ไปยังคณะศิลปะการแสดงกองทัพอย่างเอิกเกริก