“ถ้าถามฉันนะ เราเลือกถังอุจจาระสักถังแล้วเอาไปสาดใส่ลานบ้านเสิ่นไห่หนิงเลยดีกว่า”
ซุนหยางรับไอศกรีมแท่งจากจ้าวจวินมา ลอกกระดาษห่อออกแล้วกัดคำหนึ่ง ก่อนพูดต่อว่า “ปล่อยให้บ้านเขาเหม็นไปสักเดือน”
“ไม่ได้ ๆ”
ฉินเซี่ยงหนานส่ายหน้าคัดค้าน
“แบบนี้โจ่งแจ้งเกินไป ต่อให้เป็นคนโง่ก็รู้ว่าเราทำ พอถึงตอนนั้นถ้าเขาไปฟ้องพ่อฉัน พวกเราสี่คนโดนตีจนก้นลายแน่”
“งั้นเอาแบบนี้ กลางคืนเราไปบนเขาแล้วยกรังต่อมาสักรัง เอาไปแปะไว้ที่ประตูบ้านเสิ่นไห่หนิง พอตอนเช้าบ้านเขาเปิดประตู รังต่อก็ร่วงลงมา ใครอยู่ในบ้านก็หนีไม่พ้น โดนต่อยจนบวมเป็นซาลาเปาแน่”
นี่เป็นแผนชั่วร้ายที่สุดเท่าที่จ้าวจวินจะคิดออก และเขาก็เรียนมาจากซ่งชิวเยว่ตอนเด็ก ๆ
จำได้ว่าปีนั้นพวกต่อดุเป็นพิเศษ จนก่อเรื่องไปทั่วเขตบ้านพักครอบครัวทหาร แน่นอนว่าพวกเขาสี่คนถูกไล่ไปครึ่งค่อนเขา สุดท้ายก็หนีไม่พ้นโดนหวายจุ่มน้ำเย็นฟาดอยู่ดี
“นี่มันต่างอะไรกับเอาอุจจาระไปสาดของซุนหยาง ใครจะไปมีรังต่อใหญ่ขนาดนั้นมาอยู่หน้าประตูบ้านได้ในคืนเดียว?”
ฉินเซี่ยงหนานลูบคาง “ต้องคิดแผนที่ทำให้พวกนั้นเสียเปรียบ แต่ไม่สงสัยพวกเราให้ได้”
ซ่งชิวเยว่มองทั้งสามคนที่กำลังขบคิดสุดกำลังเพื่อแก้แค้นแทนเจ้าของร่างเดิม แม้แต่ละคนจะซื่อบื้อสุด ๆ แต่ภาพนั้นก็ทำให้เธอซาบซึ้งใจ
ถ้าเจ้าพวกทึ่มสามคนนี้รู้ว่าซ่งชิวเยว่ตัวจริงตายไปตั้งแต่สามวันก่อนแล้ว ไม่รู้จะมีปฏิกิริยายังไงนะ?
“ช่างเถอะ ปล่อยให้สองคนนั้นคบกันดี ๆ ฉันไม่คิดจะแก้แค้นแล้ว”