วันใหม่มาเยือนอีกครั้ง
เหยียนเยว่หลับจนตื่นขึ้นมาเองตามธรรมชาติ
ข้างกายไม่มีขนนุ่มฟูสักคน
เหยียนเยว่เปิดหนังสัตว์ออกแล้วลุกขึ้นนั่ง «ฉือจิ้น?»
หรือว่าเขาตื่นไปแล้ว?
ตามที่เคยทำกันมา วันนี้ฉือจิ้นไม่ต้องคอยดูแลนางแล้ว บางทีเขาอาจออกไปล่าสัตว์แล้วก็ได้
ถ้าอย่างนั้นวันนี้จะเป็นใครล่ะ?
เหยียนเยว่จัดกระโปรงหนังสัตว์บนตัวให้เรียบร้อย จากนั้นก็นั่งรวบผมเป็นหางม้าข้างด้วยตัวเอง
นางใช้เชือกสัตว์ที่ยืดหยุ่นได้มัดปลายผมเอาไว้ แบบนี้ทั้งวันก็ไม่หลุด
«ซิงหยวน?»
«มั่วเจ๋อ?»
«เสี่ยวเหิง?»
«เสวี่ย?»
นางแทบจะเรียกชื่ออสูรทุกคนจนครบแล้ว แต่กลับไม่มีใครขานตอบเลยสักคน
วันนี้พวกเขาแปลกจริง ๆ
แต่ตอนนี้เหยียนเยว่ไม่ได้กังวลว่าพวกเขาจะทิ้งนางไปแล้ว
ในสถานการณ์แบบนี้ นางกลับกลัวว่าพวกเขาจะเจออันตรายอะไรเข้า
ยิ่งคิดก็ยิ่งกังวล เหยียนเยว่จึงได้แต่พยุงผนังหิน ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
ตรงหน้ามีเพียงความมืดมิด นางยื่นแขนออกไปคลำทางอย่างเลื่อนลอย
อาศัยเพียงความรู้สึกบอกทิศทางที่มีอยู่น้อยนิด ปลายนิ้วของนางควานหาอากาศอย่างไร้ประโยชน์ เท้าข้างหนึ่งค่อย ๆ ลองขยับไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง ส่วนอีกข้างลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะก้าวตาม