“หยุดมือ อย่าตีกันเลย”
เหยียนเยว่เงยหน้าขึ้นแล้วร้องเรียกอีกครั้ง ในที่สุดก็เรียกความสนใจจากเหล่าอสูรได้ทั้งหมด
“ซิงหยวน รีบกลับมา”
เหยียนเยว่เรียกซิงหยวนกลับมาราวกับกำลังปกป้องลูกน้อย
จิตสังหารในดวงตาของเจ้าแมวขาวตัวใหญ่ค่อย ๆ จางลง
แม้เขาจะไม่อยากปล่อยพวกละมั่งจอมยุ่งกลุ่มนี้ไป แต่เห็นแก่สตรีน้อย เขาจึงหันหลังวิ่งกลับไปหาเหยียนเยว่ทันที
เจ้าเหมียวแนบศีรษะกับหน้าผากของนางเบา ๆ “เยว่เยว่ ไม่ต้องห่วง ข้าสู้พวกเขาได้”
เมื่อครู่เขาลองเชิงดูแล้ว อสูรขั้นห้าชื่อชิวเหยียนเพิ่งทะลวงถึงขั้นห้าเท่านั้น ฝีมือห่างชั้นกับเขามาก
แววตาของเหยียนเยว่ไหววูบ “เราไม่จำเป็นต้องหาเรื่องใส่ตัวหรอก แค่ข้าอธิบายให้พวกเขาเข้าใจก็พอ”
พูดจบ นางก็ส่งสัญญาณให้มั่วเจ๋อวางนางลง
มั่วเจ๋อไม่ทำตาม เขาใช้แขนข้างเดียวอุ้มนางไว้ ให้สตรีนั่งลงบนไหล่ของตน “อสูรเพศชายหูดีทั้งนั้น เยว่เยว่พูดแบบนี้ พวกเขาได้ยินกันหมด”
เหยียนเยว่จนใจ จึงได้แต่รักษาท่าเดิมไว้ “ขอโทษด้วยนะ เป็นเรื่องเข้าใจผิดทั้งนั้น ในเมื่อพวกเราต่างก็เป็นอสูรในเผ่าเดียวกัน ก็ไม่จำเป็นต้องลงไม้ลงมือกัน”
ชิวเหยียนอดทนกับความเจ็บปวด จัดกระดูกปลายแขนให้เข้าที่ พอเงยหน้าขึ้นก็ได้ยินสตรีน้อยกำลังปกป้องอสูรเพศชายสองคนนั้น
เมื่ออยู่ห่างกันไม่ใกล้ไม่ไกล ในที่สุดเขาก็มองเห็นหน้าตาของสตรีน้อยชัดเจน