แววตาของต้วนซิงจื่อพลันเย็นเยียบ
เขาเบี่ยงตัวหลบจุดสำคัญ ก่อนฟันกระบี่สวนกลับ!
เสียงฉีกขาดดังแควก เสื้อบริเวณอกของหลิงหยวนขาดออก เผยบาดแผลลึกจนเห็นกระดูกบนร่าง
เลือดสดทะลักออกมาทันที!
“อ๊าก!”
หลิงหยวนร้องโหยหวน ก่อนเซถลาไปทรุดอยู่ตรงมุมกำแพง ใบหน้าซีดเผือดเพราะความเจ็บปวดและเสียเลือด
เขากุมบาดแผลไว้ มองต้วนซิงจื่อที่พุ่งเข้ามาใกล้ด้วยความตกใจกลัว กรีดร้องเสียงแหบพร่า “นกฮูกยามค่ำ! วันนี้เจ้าฆ่าข้า องค์ชายสามไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่! แล้วยังเสิ่นจืออี้คนนั้น นางก็…”
“ฉึก!”
คมมีดแทงทะลุเนื้อหนังอย่างแรง!
หลิงหยวนเบิกตากว้าง มองกระบี่ยาวที่ปักทะลุหัวใจอย่างไม่อยากเชื่อ
ต้วนซิงจื่อชักกระบี่ออกอย่างรวดเร็ว แววตาเย็นชา การเคลื่อนไหวเด็ดขาดไร้ความลังเล
หลิงหยวนทรุดฮวบลงกับพื้น สิ้นลมหายใจ
ต้วนซิงจื่อไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขา หันหลังพุ่งออกจากห้อง ตรงไปยังทิศทางที่เสิ่นจืออี้อยู่!
เขาเลือกใช้ทางลัด
ราวกับสายลมมืดมิดที่พัดวูบ เขากระโดดเข้ามาทางหน้าต่าง!
“อาอี้!”
เขาพุ่งไปข้างเตียง คว้าตัวเสิ่นจืออี้ขึ้นมาจากผ้าห่มในคราวเดียว
ดวงตาคมกริบราวเหยี่ยวกวาดมองทั่วร่างนางอย่างร้อนรนในความมืด
เมื่อแน่ใจว่าไม่มีรอยเลือดหรือบาดแผล เขาจึงโยนกระบี่ยาวทิ้ง แล้วดึงนางเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน
ร่างสูงใหญ่สั่นเทาเล็กน้อย
“ต้วนซิงจื่อ?” เสิ่นจืออี้ยังมึนงงอยู่ ก็พลันรู้สึกเหมือนฟ้าดินหมุนคว้าง ถูกเขากอดรัดแน่นจนขยับไม่ได้และดึงเข้าไปแนบอกกว้างอุ่นร้อน