เซี่ยหวยหยางลุกพรวดขึ้นยืน
ทันทีที่เห็นเสิ่นจืออี้ เขาก็ก้าวเข้าไปหาอย่างรวดเร็วแล้วกอดเธอไว้แน่น
“ที่รัก...” เสียงของเขาสะอึกสะอื้น แทบจะหลั่งน้ำตาออกมา “ในที่สุดคุณก็ยอมพบผมแล้ว...”
“ผมผิดเองที่หลอกคุณ ขอโทษนะ ผมไม่ควรแต่งเรื่องโกหกแบบนั้นขึ้นมาเพียงเพื่อจะได้อยู่ข้างคุณ”
“แต่ผมตัดใจไม่ได้ ผมไม่อยากจากคุณไปจริง ๆ...”
“ยกโทษให้ผมได้ไหม?”
“ครั้งนี้แค่ครั้งเดียว ขอร้องล่ะ...”
น้ำตาร้อนผ่าวไหลหยดลงบนซอกคอของเธอทีละหยด
เสิ่นจืออี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ท้ายที่สุดเธอก็ไม่ได้ผลักเขาออก เพียงเม้มปากถามว่า “คุณบาดเจ็บเหรอ?”
เมื่อเห็นว่าเธอยังเป็นห่วงเขา เซี่ยหวยหยางก็ยิ่งรู้สึกผิด
“ผมสมควรแล้ว”
เสิ่นจืออี้นิ่งไปชั่วขณะ หลุบแพขนตาลง “เมื่อกี้ฉันลองคิดดูแล้ว ฉันทำใจทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วคบกับคุณต่อไม่ได้หรอก แบบนั้นมันไม่ใช่ความสัมพันธ์จริง ๆ”
“เพราะงั้น... เรากลับมาเริ่มจากการเป็นเพื่อนกันก่อนเถอะ”
เซี่ยหวยหยางกระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น ร่างสูงใหญ่สั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่
“งั้นคุณไม่โกรธผมแล้วใช่ไหม?”
“ขอแค่คุณยังยอมเริ่มต้นกับผม ยังยอมพบผม ไม่ว่าจะในฐานะไหน ผมก็ดีใจทั้งนั้น”
แก้มของเขาแนบกับเส้นผมของเธอ ราวกับกำลังสูดลมหายใจจากกลิ่นอายของเธอ “ที่รักพูดถูก ผมยังไม่เคยจีบคุณอย่างจริงจังเลย แต่กลับทำให้คุณมาเป็นแฟน แบบนั้นคุณคงต้องอึดอัดมาก”
“ตั้งแต่วันนี้ไป ผมจะเริ่มจีบคุณ”
“ผมจะไม่เป็นคู่แค้นของคุณอีก และจะไม่ทำให้คุณโมโหเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ผมน่าจะบอกคุณตั้งแต่แรกว่าผมชอบคุณมากแค่ไหน”