ห้านาทีต่อมา หลีเหิงพันผ้าขนหนูออกมาจากห้องน้ำ
เสิ่นจืออี้เหลือบมองนาฬิกา
“เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?!”
เธอมองปลายผมที่ยังมีหยดน้ำเกาะพราว กับรูปร่างช่วงบนทรงสามเหลี่ยมคว่ำที่แผ่ไอร้อนชื้นออกมา ดวงตาเหม่อลอยไปชั่วขณะ
เสียงที่เคยกังขาค่อย ๆ แผ่วลง
“ผมกลัวคุณหนูจะรอนาน” หลีเหิงเดินเข้ามาใกล้ โอบเอวเธอไว้แล้วเอ่ยเสียงต่ำ
ทว่าแววตาหลังเลนส์แว่นกลับพราวระยับด้วยรอยยิ้ม
“ใครรอนานกัน?!” เสิ่นจืออี้ผลักเขาลงบนเตียง สีหน้าเหมือนขุ่นเคือง แต่แก้มกลับแต้มสีแดงระเรื่อ
หลีเหิงเอนกายอยู่บนเตียงเช่นนั้น ก่อนยื่นมือมาเกี่ยวปลายนิ้วก้อยของเธอเบา ๆ
“ผมพูดผิดเอง”
“ไม่ใช่คุณหนูที่ร้อนใจ แต่เป็นผมต่างหาก”
“ผมกลัวคุณหนูจะเปลี่ยนใจ ไม่ต้องการผมแล้วเดินจากไปก่อน” เขาหลุบตาลง แววตาดูหม่นเศร้า “ก็เลย...อาบน้ำเร็วขนาดนั้น”
“อย่าโกรธผมเลยนะ” เขากระตุกมือเธอเบา ๆ “ขอร้องล่ะ”
เขาวางท่าทีอ่อนน้อมเสียจนถึงที่สุด ดวงตาฉ่ำวาวเปี่ยมด้วยความรัก แม้จะมีเลนส์แว่นกั้นไว้ก็ยังมองเห็นประกายน้ำที่สั่นไหวอยู่ในดวงตา
แม้แต่เครื่องช่วยฟังตรงใบหู ราวกับยังเขียนคำว่า “เปราะบาง” เอาไว้
หัวใจของเสิ่นจืออี้ไหววูบ
【ใครสอนเขาให้อ้อนเก่งขนาดนี้กันนะ?】
【นี่มัน...】
เธอปีนขึ้นไปนั่งคร่อมเอวเขา ยื่นมือกดกล้ามอกแน่น “ฉันขอตรวจหน่อยว่าล้างสะอาดหรือยัง”
สองมือคลำไปทั่วกล้ามเนื้อหน้าอกและหน้าท้องของเขาอย่างไร้ทิศทาง
หลีเหิงถูกยั่วจนทนไม่ไหว จับมือเธอไว้แล้วพลิกตัวรวดเดียว กดเธอลงใต้ร่าง