พวกเขานัดพบกันในอีกสามวัน
คืนนั้น เสิ่นจืออี้ได้รับคำเชิญให้คุยเสียงจากพ่อของนิวไหน่อีกครั้ง
“วันนี้ทำไมไม่วิดีโอคอลแล้วล่ะ?” เธอถามอย่างสงสัย
เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังมาจากปลายสายสองสามครั้ง
“รีบร้อนอยากเจอฉันแล้วเหรอ แฟนสาว?”
เสิ่นจืออี้กระดากอายเล็กน้อย
“เปล่าสักหน่อย...”
“แค่...อยากให้คุณดูชุดกระโปรงที่ฉันใส่วันนี้อีกครั้งน่ะ”
“เห็นแล้วนี่” ภาพที่ชีอวี่หรันเห็นในวันนี้ยังคงสลักชัดอยู่ในใจ
เขายกมุมปากขึ้นน้อย ๆ “สวยจนทำให้คนอยากก่ออาชญากรรมเลย”
“ฉันต้องคิดให้ดีแล้วว่าจะทำยังไงถึงจะรั้งแฟนสาวของฉันไว้ ไม่ให้ใครมาพาตัวไป”
เสิ่นจืออี้ก้มหน้าหัวเราะเบา ๆ แล้วแกล้งหยอกเขา
“ต้องรอให้คนอื่นมาพาตัวไปด้วยเหรอ?”
“อีกเจ็ดวันก็ไม่ใช่แล้ว”
เสียงถอนหายใจอย่างน้อยใจดังมาจากปลายสาย
“เจ็ดวันจะไปพอได้ยังไง...”
เขาพูดเสียงแผ่ว “ขอคู่มือผ่านด่านหน่อยได้ไหม ต้องเปิดหีบสมบัติแบบไหนถึงจะยืดเวลาคบกันออกไปได้?”
เสิ่นจืออี้ถูกเขาหยอกจนหัวเราะ
“อืม...ถ้าตอนเจอกันคุณทำตัวดี ฉันจะลองคิดดู”
“ทำตัวดีแบบไหนเหรอ?” อีกฝ่ายไม่ได้ยินดีขึ้นมา กลับมีแววกังวลอย่างหนักปรากฏขึ้น
“ถ้า...”
“พอคุณเห็นหน้าฉันแล้วไม่ชอบขึ้นมา จะทำยังไง?”
เสิ่นจืออี้หลุดหัวเราะ
“นี่คือเหตุผลที่วันนี้คุณไม่วิดีโอคอลเหรอ?”
“อืม” ชีอวี่หรันพูดเสียงต่ำ “เมื่อวานยังรีบร้อนอยากให้คุณเห็นหน้าฉันอยู่เลย แต่วันนี้กลับเริ่มกลัว กลัวว่าคุณมองนาน ๆ แล้วจะไม่รู้สึกแปลกใหม่อีก”