บ้านเก่าตระกูลชาง
ฉือเยี่ยนผิงยืนอยู่ชั้นสอง มองจีเสี่ยวเหลียนที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกชั้นหนึ่ง แววดูแคลนในดวงตาวูบหายไปชั่วขณะ
เธอค่อย ๆ เดินลงบันไดมา
“คุณนาย” เมื่อจีเสี่ยวเหลียนเห็นเธอ ก็ลุกพรวดจากโซฟาราวกับเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ มือทั้งสองบิดชายเสื้อ สีหน้ากระอักกระอ่วน
ฉือเยี่ยนผิงแอบกลอกตา ก่อนเดินไปนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้าม
เธอยกถ้วยชาขึ้น แล้วค่อย ๆ เงยหน้ามองอีกฝ่าย
“พูดมา”
“คุณมาหาฉัน มีแผนอะไร?”
ถ้าอีกฝ่ายไม่บอกว่ามีวิธีจัดการชางเจ๋อเอี้ยนกับเสิ่นจืออี้ เธอไม่มีทางยอมให้คนประเภทนี้ก้าวเข้ามาในบ้านของตน
ช่างทำให้วงศ์ตระกูลเสื่อมเสียจริง ๆ
ฉือเยี่ยนผิงเหลือบมองรองเท้าแตะที่จีเสี่ยวเหลียนสวม ก่อนยกชาขึ้นจิบอย่างไม่แสดงอาการ
ทว่ามุมปากที่ซ่อนอยู่หลังถ้วยชากลับเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม
จีเสี่ยวเหลียนสูดหายใจลึก แววตาวูบไหว
“ฉันจะหาคนไปลักพาตัวเสิ่นจืออี้”
มือที่กำลังยกชาของฉือเยี่ยนผิงชะงักค้าง
“ลักพาตัว?!”
ต่อให้จิตใจเธอเข้มแข็งแค่ไหน ก็ยังอดตกใจไม่ได้
เธอเงยหน้าขึ้น
แล้วพิจารณาจีเสี่ยวเหลียนอีกครั้ง
“ใช่ ก็ลักพาตัวนั่นแหละ” จีเสี่ยวเหลียนพยักหน้า “พอถึงตอนนั้น จะเรียกเงินจากชางเจ๋อเอี้ยน หรือจะฆ่าผีตัดคอก็แล้วแต่คุณนาย”
ฉือเยี่ยนผิงหัวเราะหยัน
แล้ววางถ้วยชาลง
“เสิ่นจืออี้เป็นคุณหนูคนสำคัญของตระกูลเสิ่นนะ”
เธอกวาดตามองจีเสี่ยวเหลียนตั้งแต่หัวจรดเท้า “คุณไม่ใช่คนในแวดวงของพวกเรา ย่อมไม่รู้ว่าท่านเซินมีสถานะอย่างไรในเมืองเอส”
“แม้แต่หลานสาวของเขา ฉันยังไม่กล้าลงมือง่าย ๆ”
“คุณกล้าทำหรือ?”
“ไม่กลัวตายหรือไง?”
สีหน้าของจีเสี่ยวเหลียนซีดเผือดลงทันที
มาอีกแล้ว