เสิ่นจืออี้ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ
“ถึงแล้วเหรอ?”
ไม่สิ...
เธอมองออกไปข้างนอก แล้วหันมาถามเพ่ยจี้ทันทีว่า “นายรู้ได้ยังไงว่าบ้านฉันอยู่ที่ไหน?”
“ฉันจำได้ว่าไม่ได้บอกนายสักหน่อย...”
แก้มทั้งสองข้างของเธอแดงระเรื่อ ดวงตาดอกท้อพร่าไปด้วยม่านน้ำ
ใบหน้าเต็มไปด้วยความเมามาย
หัวใจเพ่ยจี้ไหววูบ เขาชะงักไปเล็กน้อย แววมืดมนวาบผ่านดวงตาหลังเลนส์แว่น
เธอเมาแล้ว
พรุ่งนี้เธอคงจำเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้ไม่ได้
เพราะฉะนั้น...
จะลองเปิดเผยด้านมืดของตัวเองให้เธอเห็นดีไหม?
เธอ...จะตกใจกลัวหรือเปล่า?
เพ่ยจี้โน้มตัวเข้าไป แตะใบหน้าเสิ่นจืออี้ มองเธออย่างอ่อนโยน
ตั้งใจกดความกระวนกระวายใจที่มีอยู่เล็กน้อยเอาไว้
แล้วเอ่ยเสียงออดอ้อนว่า “เดายากขนาดนั้นเลยเหรอ ที่รัก?”
“ก็ต้องเพราะว่า...”
“ฉันสืบเรื่องเธอมาน่ะ” เขาค่อย ๆ ผ่อนเสียงลง ปลายเสียงราวกับมีตะขอเกี่ยวไว้
ทว่าดวงตาหลังเลนส์แว่นกลับยิ่งมืดมนลง
เขาจ้องเธอเขม็ง ไม่ยอมพลาดสีหน้าเปลี่ยนแปลงแม้เพียงนิดเดียว
แต่ในใจกลับมีเสียงกลองใบเล็กดังขึ้น หนักอึ้งและเชื่องช้า
ทีละจังหวะ
กลัวไหม ที่รัก?
ฉันสืบเรื่องเธออย่างมืดมนและน่ารังเกียจแบบนี้
สืบเรื่องครอบครัว ที่อยู่ นิสัย ความชอบ เสื้อผ้าที่เธอใส่ คบหากับใคร เรียนจบที่ไหน เริ่มทำงานตั้งแต่เมื่อไร ร้านอาหารที่ชอบที่สุด สถานที่ที่ไปเป็นประจำ...
ทุกเรื่องทุกอย่าง
ราวกับดวงตาที่แอบซ่อนและคอยสอดส่องอย่างมืดมนที่สุดอยู่ในท่อระบายน้ำ
ละโมบอยากเก็บเกี่ยวทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอ
แม้แต่รายละเอียดปลีกย่อยทุกอย่าง