“ไปเรียนมาจากใครกัน...” เสิ่นจืออี้เบือนหน้าหนีอย่างขุ่นเคือง “ไม่ใช่คุณดึงฉันเข้ามาเองหรือไง?”
ด้วยความโมโห เธอยกมือขึ้นทุบอกเขาแรง ๆ ทีหนึ่ง
“กลับดำเป็นขาว คุณนี่กลับดำเป็นขาวเก่งจริง ๆ!”
เธอกำหมัดแน่น สีหน้าโกรธจัด
เหยียนจี้หลี่กุมกำปั้นของเธอไว้ แล้วกดแนบลงบนอกตัวเอง
แววตาเขามืดลึกดุจบึงลึก
“อย่าเอาแต่ใจ”
“แล้วก็อย่าทดสอบขีดจำกัดของฉันอีก” น้ำเสียงเขาแหบพร่าและร้อนผ่าว “ฉันคงยอมเธอไปตลอดไม่ได้”
เมื่อครู่เธอออกแรงไปแล้ว
แต่แรงแค่นั้น สำหรับเขาแล้วก็เหมือนลูกแมวข่วน ไม่ได้สร้างความเจ็บปวดอะไรเลย
เพียงแต่
ตรงที่เธอสัมผัสกลับราวกับถูกขนนกสะกิดจนไฟลุกโชน เผาให้ใจเขาปั่นป่วน
หัวใจที่ควรเย็นชาแข็งกระด้างพลันอ่อนยวบ
ส่วนที่ควรไม่ไหวติงกลับมีประกายไฟลุกพรึ่บขึ้นมา...
เหยียนจี้หลี่หรี่ตาลงเล็กน้อย
ต้องรีบห้ามตัวเองเดี๋ยวนี้
มืออีกข้างของเขาเอื้อมไปโอบเอวเธอไว้ แล้วยกตัวเธอขึ้นจากตัก
ข้อนิ้วสัมผัสได้ถึงความบอบบางเกินคาด
ลูกกระเดือกเขาขยับขึ้นลง
ฝ่ามือพลันร้อนผ่าว
ยังไม่ทันดึงเธอออกจากตัวได้หมด ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิด
“ทนายเหยียน เอกสารที่คุณสั่งเมื่อครู่จัดเตรียมเรียบร้อยแล้ว...” เลขานุการเห็นภาพตรงหน้า คำพูดที่เหลือพลันติดอยู่ในลำคอ
เนกไทของทนายเหยียนคลายหลวม...
มือจับเอวคุณหนูเชินไว้ ราวกับจะกดเธอแนบเข้ากับตัว...
เลขานุการเบิกตาค้าง
“ขอโทษครับ!” เขารีบรวบรวมสติ
ถอยหลังไปสองก้าวแล้วปิดประตู
ตอนเดินออกไป
เขารู้สึกว่าตัวเองจบเห่แล้ว