ตอนเจียงจิ้นหวังกลับมา เขาไม่ได้เข้านอนทันที แต่หยิบกล่องยาออกจากกระเป๋าเดินทาง แล้วเปลี่ยนยาให้เสิ่นจืออี้
เขาถอดเสื้อบริเวณไหล่ของเธอลง
เผยให้เห็นแผ่นหลังช่วงไหล่ขาวเนียนละเอียด มีรอยสะเก็ดแผลจาง ๆ
หัวใจพลันกระตุกวูบ
เธอใกล้หายดีแล้ว…
“คันนิดหน่อย” เสิ่นจืออี้หันกลับไปดูแผล “ตกสะเก็ดแล้วใช่ไหม?”
“อืม” เจียงจิ้นหวังหลุบตามอง ใช้สำลีชุบยาแช่แอลกอฮอล์ค่อย ๆ เช็ดรอยแดงเหล่านั้น
“รอให้สะเก็ดหลุดก็หายสนิทแล้ว”
“พรุ่งนี้น่าจะลงแช่น้ำได้”
ที่จริงถึงวันนี้จะลงแช่น้ำก็ไม่มีปัญหาอะไร
เสิ่นจืออี้ยิ้มกว้าง
“ในที่สุดก็ได้แช่น้ำพุร้อนแล้ว”
เธอเหลือบมองบ่อน้ำเล็ก ๆ นอกระเบียง “ตรงนั้นดูน่าสบายจัง”
ถึงจะเป็นบ่อน้ำกลางแจ้ง แต่ก็มีป่าทึบบดบัง แถมยังอยู่ห่างจากวิลล่าหลังอื่นมาก ไม่มีทางที่ใครจะมองเห็นพวกเขาได้
น้ำพุร้อนอุ่น ๆ
สายลมเย็นบนภูเขา
เสียงแมลงร้อง เสียงนกร้อง ความเขียวขจี และทิวทัศน์ธรรมชาติที่งดงามสุดสายตา
จิบเหล้าสักหน่อย
แค่คิดก็รู้สึกผ่อนคลายไปหมด
แต่ที่สำคัญที่สุดคือ…
เสิ่นจืออี้เบนสายตามองเจียงจิ้นหวังที่กำลังทายาให้เธออย่างตั้งใจ
เม้มริมฝีปาก
แก้มระเรื่อขึ้นเป็นสีชมพู
“เสร็จแล้ว” เจียงจิ้นหวังเป่าลงบนแผลเบา ๆ แล้วปิดผ้าก๊อซเป็นครั้งสุดท้าย
เขาช่วยดึงเสื้อผ้าให้เข้าที่ เก็บอุปกรณ์ทำแผลเรียบร้อย
จากนั้นก็สอดตัวเข้าใต้ผ้าห่ม
แล้วค่อย ๆ โอบเธอให้นอนลงอย่างระมัดระวัง
เสิ่นจืออี้หนุนแขนเขา ซบอยู่ในอ้อมกอด ก่อนเอ่ยเสียงเบา “ฉันทับคุณอยู่แบบนี้ จะนอนไม่สบายหรือเปล่า?”