เสิ่นจืออี้ขมวดคิ้ว ไม่รับแก้วเหล้าที่เขายื่นมา
ไป๋เฟิงอวี่ยิ้มบาง ๆ ไม่ได้ถือสา
“อ้อ ใช่ ลืมแนะนำตัวไปเลย”
“ผมไป๋เฟิงอวี่ เป็นลูกพี่ลูกน้องของไป๋จิ่น คุณหนูเชิน ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
เขายกแก้วขึ้นเป็นเชิงทักทาย ก่อนจะเงยหน้าดื่มรวดเดียวหมด
แววตาของเสิ่นจืออี้เต็มไปด้วยความระแวดระวัง
ไป๋เฟิงอวี่คนนี้เป็นทั้งศัตรูคู่แค้นของชางเจ๋อเอี้ยน และยังเป็นคู่แข่งของไป๋จิ่นในตระกูลไป๋อีกด้วย
ไม่ว่าจะมองจากความสัมพันธ์ด้านไหน เธอก็ต้องอยู่ให้ห่างจากเขาเข้าไว้
เธอทำท่าจะเดินจากไป
แต่ไป๋เฟิงอวี่กลับขวางหน้าเธอไว้ “เอ๊ะ คุณหนูเชินไม่ยอมดื่มกับผมสักแก้วเลยหรือครับ”
“ดูถูกกันเกินไปหรือเปล่า”
เขายื่นแก้วเหล้าอีกใบให้
แววตาของเขาหม่นลงเล็กน้อย
เขาใส่บางอย่างลงไปในแก้ว ถ้าเธอดื่มเข้าไป เธอก็ต้องยอมตามเขาไปอย่างว่าง่าย
“หลีกไป!” เสิ่นจืออี้ยกมือผลักเขา
แก้วเหล้าสั่นไหว น้ำสีแชมเปญกระเซ็นใส่หน้าเขาเต็ม ๆ
ไป๋เฟิงอวี่ปาดหน้า สีหน้าขุ่นเคือง
“อย่ารนหาที่นะ!”
สายตาของเขาเลื่อนไปหยุดที่ลำคอของเสิ่นจืออี้ ความโกรธบนใบหน้าหายวับ เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่แฝงความหมายลึกซึ้ง
“สร้อยคอของคุณหนูเชินเส้นนี้ ชางเจ๋อเอี้ยนเป็นคนให้หรือครับ”
เขาใช้ปลายลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม
“ชางเจ๋อเอี้ยนคนนี้ก็จริง ๆ เลย ทำไมถึงให้สร้อยคอที่ดูแก่เกินวัยแบบนี้กับคุณหนูเชิน ไม่เข้ากับคุณเลยสักนิด”
“ให้ผมเปลี่ยนเป็นสร้อยเพชรให้คุณหนูเชินดีไหมครับ”
“คุณยังสาวขนาดนี้ ผมให้เพชรสีชมพูสักเม็ดเป็นยังไงครับ”
พูดจบ เขาก็เอื้อมมือไปกระชากสร้อยคอทันที
แววตาของเสิ่นจืออี้พลันเย็นเยียบ
เธอใช้มือข้างเดียวคว้าข้อมือเขาไว้ แล้วออกแรงบิดอย่างรวดเร็ว!