โจวอวี่เชินกอดอกพิงกำแพง มองเสิ่นจืออี้ที่ถูกผ้าขนหนูผืนใหญ่คลุมมิด
“ห้องพักชั้นสองให้เธอนอน”
“ฉันจะไปเอาชุดนอนของแม่มาให้ เธออาบน้ำเสร็จแล้วก็ใส่ของแม่ฉันไปก่อน”
เสิ่นจืออี้หยุดมือที่กำลังเช็ดผม
“แบบนั้นไม่ดีมั้งคะ?”
เธอโผล่ศีรษะออกมาจากผ้าขนหนูนุ่มนิ่ม ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือมีดวงตาพร่าเลือนด้วยไอชื้น
ดูเหมือนแมวขนฟูตัวหนึ่ง
“ฉันจะใส่เสื้อผ้าของคุณป้าได้ยังไงคะ”
เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย เอ่ยเสียงนุ่มนวล “ไม่อย่างนั้น…พี่อวี่เชินให้เสื้อยืดสักตัวกับฉันได้ไหมคะ ฉันใส่แค่คืนเดียว พรุ่งนี้จะซักคืนให้พี่ ดีไหม?”
เสื้อยืด…ของเขาเหรอ?
โจวอวี่เชินชะงักไป
เขามองดวงตาคู่นั้นที่ใสกระจ่างและชุ่มฉ่ำอยู่ครู่หนึ่ง ถึงนึกขึ้นได้ว่าการใส่เสื้อผ้าของเขาดูจะไม่เหมาะยิ่งกว่าใส่ของแม่เขาเสียอีก
เขาพยักหน้าเบา ๆ
“ได้”
ความยินยอมของโจวอวี่เชินแทบพังทลายลงทันทีที่เห็นเธอสวมเสื้อยืดของเขา
เสื้อยืดของเขาตัวใหญ่
เมื่อเธอซ่อนอยู่ในนั้น จึงยิ่งดูตัวเล็กบอบบาง
ชายเสื้อคลุมถึงโคนขาพอดี เผยเรียวขาตรงยาวสองข้างที่ยิ่งดูขาวผ่องและบอบบางเมื่ออยู่ใต้ผ้าสีดำ
เส้นผมนุ่มสลวยดุจสาหร่ายคลี่สยาย เธอปัดผมไปไว้หลังใบหูทั้งสองข้าง ปล่อยให้ส่วนที่เหลือทิ้งตัวอยู่ด้านหน้า เผยติ่งหูเล็ก ๆ ทั้งสองข้าง
ปลายผมที่ยังเป่าไม่แห้งซึมลงบนเสื้อเป็นรอยชื้นจาง ๆ วงเล็ก ๆ
ชวนให้จินตนาการไปไกลเหลือเกิน
เธอยิ้มจนดวงตาโค้งมน เอ่ยขอบคุณเขาเสียงหวาน
ดูทั้งไร้เดียงสาและเย้ายวน
ลูกกระเดือกของโจวอวี่เชินขยับกลืนน้ำลายอย่างแรง
จินตนาการของเขาพุ่งทะยานอย่างควบคุมไม่ได้
ราวกับกลิ่นอายของเขากำลังโอบล้อมเธอไว้ทั้งตัว…
แววตาของเขามืดลง ก่อนจะหันหลังหนีราวกับกำลังหลบหนี “ฉันกลับห้องก่อนนะ มีอะไรก็เรียกฉัน”