ชางเจ๋อเอี้ยนฝันไป
ในความฝัน ไม่มีเชินจืออี้อยู่เคียงข้างเขา
คนที่อยู่กับเขาคือผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเอาแต่กรีดร้องใส่เขาอย่างบ้าคลั่งไม่เว้นแต่ละวัน
เธอมองข้ามอารมณ์ของเขาไปโดยสิ้นเชิง
ทั้งยังสรรหาวิธีต่าง ๆ มายั่วยุ ต่อต้านเขา จนโทสะของเขาปะทุรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
เขาซื้อของให้เธอ
เธอบอกว่าเขาใช้เงินมาหยามศักดิ์ศรีเธอ
เขาเป็นห่วงเธอ
เธอด่าเขาว่าเป็นพวกบ้าควบคุม ชอบชี้นิ้วสั่งเธอทุกเรื่อง ไม่เคยมองเธอเป็นคน
เขาหลบหน้าเธอ
เธอกลับบอกว่าเขาใช้ความเย็นชาเป็นการลงโทษ
……
ชางเจ๋อเอี้ยนไม่รู้ว่าตัวเองต้องทำอย่างไรถึงจะถูก
เธอยังบอกอีกว่าเขาเกิดมาผิดปกติ ไม่รู้จักรักใครเป็น
เขานึกถึงคำถามมากมายที่เธอถามเขาในความฝัน
คำถามที่เธอใช้ซักไซ้เขา
ถ้าเขารู้จักความรัก ทำไมถึงไม่มีใครอยู่ข้างกายเลยสักคน? ทำไมทุกคนถึงหวาดกลัวเขา เกลียดเขา อยากหนีให้ห่างจากเขาที่สุด?
ชางเจ๋อเอี้ยนไม่รู้
ก็จริง
เขาไม่รู้จักความรัก
เวลาอยู่กับเธอ เขามักนึกถึงแม่เลี้ยงของตัวเอง
เพราะอย่างนั้น เขาจึงอดควบคุมตัวเองไม่ได้อยู่บ่อยครั้ง
เขาคิดว่า ตัวเองคงเป็นอย่างที่เธอพูดจริง ๆ เป็นคนที่แย่ที่สุดในโลก
แย่เสียจนเงินทองและตำแหน่งมากมายแค่ไหนก็ปกปิดไม่มิด
ในเศษเสี้ยวสุดท้ายของความฝัน
เขาเห็นตัวเองบีบคอผู้หญิงคนนั้น พร้อมตะโกนใส่อย่างบ้าคลั่ง
ส่วนเธอมีดวงตาแดงก่ำ เอาแต่ร้องบอกให้เขาไปตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไปตายเสีย……
ไปตายเสีย……
ไปตายเสีย!
ชางเจ๋อเอี้ยนสะดุ้งตื่นขึ้นมา
เขาลุกขึ้นนั่ง เหงื่อเย็นชุ่มเต็มหน้าผาก