เมื่อเสิ่นจืออี้กลับมาถึงโต๊ะทำงาน เพื่อนร่วมงานก็กำลังพูดคุยกันจ้อกแจ้ก
“เอ๊ะ พวกเธอเห็นเจ้านายคนใหม่หรือยัง?”
“เขาหล่อกว่าที่ลือกันอีกนะ!!!”
“หล่อแล้วมีประโยชน์อะไร?” ผู้หญิงคนหนึ่งส่ายหน้า ถอนหายใจ “เมื่อกี้ตอนเดินผ่าน ฉันเห็นปากเขาแตกด้วย!”
“เพิ่งมาถึงบริษัทก็มีคนให้จูบแล้ว ต้องเป็นพวกเจ้าชู้รักสนุกแน่ ๆ!”
เสิ่นจืออี้นั่งลง
ก้มหน้าดื่มน้ำเงียบ ๆ
“ไม่รู้ว่าผู้หญิงคนไหนเก่งขนาดนั้น”
“มหาเศรษฐีระดับแสนล้านแท้ ๆ กลับคว้าตัวมาได้ง่าย ๆ แถมยังจูบกันร้อนแรงถึงขนาดนั้นในออฟฟิศอีก”
“จุ๊ ๆ”
“เอ๊ะ จืออี้ เธอก็เดินมาจากทางนั้นเหมือนกัน เห็นไหมว่าเป็นใคร?”
เสิ่นจืออี้สำลักน้ำอย่างแรง
“แค่ก ๆ ๆ!”
เธอหน้าแดงก่ำ รีบโบกมือปฏิเสธ “มะ...ไม่เห็น...”
“โธ่!” ผู้หญิงคนหนึ่งพูด “ถามจืออี้ไปเธอก็ไม่รู้หรอก”
“เธอเป็นคนไม่ค่อยรู้สึกกับอะไรแบบนี้นี่นา”
“ต่อให้คนเขาจูบกันต่อหน้าเธอ แล้วบอกว่าแค่ทาลิปมัน เธอก็คงเชื่อแหละ”
ทุกคนหัวเราะ สายตาเอ็นดูจับจ้องใบหน้าของเสิ่นจืออี้
“จืออี้น่ารักที่สุดแล้ว”
“เสียดายหน้าตาสวยระดับนี้จริง ๆ ทั้งที่เป็นสาวเจ้าชู้ได้แท้ ๆ” เพื่อนร่วมงานพากันถอนหายใจ “ดันเป็นเจ้าหนูซื่อบื้อไปได้”
เสิ่นจืออี้: …
เธอก้มหน้าลงอีกครั้ง ดื่มน้ำเงียบ ๆ
ห้องทำงานประธาน
เจียงเฉิงป๋อเลื่อนเอกสารปึกหนึ่งไปตรงหน้าเพ่ยจี้
“ทั้งหมดอยู่ตรงนี้แล้ว”
“คู่แข่งทางธุรกิจของฉันตอนนี้คิดจะฮุบกิจการอย่างมุ่งร้าย” เจียงเฉิงป๋อกัดฟันฮึดฮัด “พวกเขาระดมทุนมา ตั้งใจจะซื้อธุรกิจหลักของบริษัทในราคาถูก”