ไม่นานหลังจากชางเจ๋อเอี้ยนออกไป พ่อบ้านก็เดินเข้ามา
เขายิ้มตาหยีพร้อมกล่าวว่า “คุณหนูเชินครับ คุณชายสั่งไว้ว่า ถ้าคุณหนูรู้สึกเบื่อ ก็เลือกเสื้อผ้าให้ตัวเองได้เลยครับ”
“นี่เป็นสิ่งที่คุณชายจัดหาให้คุณหนูเป็นพิเศษ นอกเหนือจากเงินเดือน คุณหนูไม่ต้องรู้สึกเป็นภาระเลยครับ”
“ถือเสียว่าเป็นชุดทำงานที่ใส่ที่นี่ก็แล้วกันครับ”
เชินจืออี้ก้มมองชุดพนักงานบริการบนตัว แล้วมองสูทตัดเย็บพอดีตัวของพ่อบ้าน ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“ได้ค่ะ”
ดูท่าว่าการทำงานที่นี่จะเข้มงวดไม่น้อย
เธอเป็นแค่ผู้เชี่ยวชาญช่วยการนอนแท้ ๆ ยังมีข้อกำหนดเรื่องการแต่งกายด้วยหรือ
พ่อบ้านยิ้มแล้วตบมือเบา ๆ
คนหลายคนเข็นเสื้อผ้าเข้ามาเป็นแถว ๆ แล้วจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบตรงหน้าเชินจืออี้
“สวัสดีค่ะ คุณหนูเชิน” พวกเธอก้มคำนับพร้อมกัน
“นี่คือ...?”
เชินจืออี้เผยแววประหลาดใจ ก่อนหันไปถามพ่อบ้าน
“ทั้งหมดนี้เป็นเสื้อผ้ารุ่นล่าสุดจากแบรนด์ชั้นนำต่าง ๆ ยังมีชุดตัดพิเศษที่มีให้เฉพาะลูกค้าระดับวีไอพีสูงสุดด้วย คุณหนูเลือกได้ตามใจชอบเลยครับ”
พ่อบ้านเผยรอยยิ้มอ่อนโยน
“แน่นอนครับ คุณชายสั่งไว้ว่า ถ้าคุณหนูชอบทั้งหมด จะเก็บไว้ทั้งหมดก็ได้ครับ”
เชินจืออี้: ...
ที่นี่เรียกสิ่งนี้ว่าชุดทำงานอย่างนั้นหรือ?
เธอพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
สายตากวาดผ่านคนหลายคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยท่าทีเคารพนอบน้อม คราวนี้เธอถึงได้รู้ว่าพวกเขาเป็นผู้จัดการลูกค้าจากแบรนด์หรูต่าง ๆ
แต่เสื้อผ้ามากมายขนาดนี้...
เชินจืออี้มองข้อเท้าที่ยังบวมอยู่เล็กน้อย รู้สึกลำบากใจนิดหน่อย