ชางเจ๋อเอี้ยนอดหลับอดนอนมาหลายคืนติดกันแล้ว
กลางวันเขาคลุกคลีอยู่กับเสิ่นจืออี้อย่างไม่รู้จักยับยั้ง ส่วนกลางคืนก็เร่งจัดการงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์
เดิมทีอาการนอนไม่หลับของเขารักษาหายแล้วแท้ ๆ แต่กลับยังแทบไม่มีเวลานอน
เสิ่นจืออี้เป็นห่วงสุขภาพของเขา
เธอเกลี้ยกล่อมอยู่นานกว่าจะทำให้เขากลับไปใช้ชีวิตตามปกติ และยอมไปบริษัทในวันรุ่งขึ้น
“ที่รักไม่ไปกับฉันจริง ๆ เหรอ”
ชางเจ๋อเอี้ยนโอบเอวเธอไว้ ใช้นิ้วลูบริมฝีปากของเธออย่างอาลัยอาวรณ์
“ต้องอดจูบเธอตั้งหลายชั่วโมงแน่ะ” เขาทำหน้าเหมือนน้อยใจ “ที่รักไม่คิดถึงฉันบ้างเลยเหรอ”
เสิ่นจืออี้นำผ้าพันคอของตัวเองมาผูกไว้ที่ข้อมือของเขา
ปลอบเขาราวกับกำลังปลอบเด็กคนหนึ่ง
“สวมไว้นะ บนนี้มีกลิ่นของฉันอยู่”
“ถ้าคิดถึงฉันก็เอามาดม”
เธอลูบใบหน้าเขาอย่างเอ็นดู “ถ้าฉันไปกับคุณ คุณยังจะมีใจทำงานอีกเหรอ”
“กลางคืนก็ต้องทำงานล่วงเวลาอีกสิ”
ชางเจ๋อเอี้ยนก้มลงสูดกลิ่นผ้าพันคอ จากนั้นก็ซุกหน้าลงกับซอกคอของเธอแล้วถอนหายใจลึก “อยากตายคาตัวเธอจริง ๆ…”
เสิ่นจืออี้หน้าแดง
“อย่าพูดเรื่องนี้สิ…”
เธอแกว่งข้อมือที่สวมสายรัดติดตามตำแหน่งอยู่ “ฉันสวมอันนี้อยู่ ถ้าคุณคิดถึงฉัน ก็รู้ได้ตลอดว่าฉันอยู่ที่ไหน”
“แบบนี้คงวางใจได้แล้วใช่ไหม”
ชางเจ๋อเอี้ยนไม่เคยได้รับการเอาใจใส่เช่นนี้มาก่อน ในใจพลันอบอุ่นขึ้น ขณะเดียวกันก็เกิดความรู้สึกผิดขึ้นมา
เขากอดเสิ่นจืออี้ไว้
“ขอโทษนะที่รัก อยู่กับฉันแบบนี้เหนื่อยมากไหม”
เขาเองก็ไม่อยากเป็นแบบนี้
แต่ความรู้สึกไม่มั่นคงเหล่านั้น รวมถึงความกระวนกระวายยามต้องแยกจากเธอ ราวกับมดกัดกินหัวใจของเขา