เสิ่นจืออี้กำผ้าห่มแน่น
ในใจกำลังต่อสู้ขัดแย้งกันอย่างหนัก
“คุณเชิน?”
“หลับแล้วหรือยัง?” เขาพูดราวกับพึมพำกับตัวเอง “งั้นฉันออกไปแล้วนะ?”
รูม่านตาของเสิ่นจืออี้เบิกกว้างด้วยความตกใจ
ออกมา?
ออกมายังไง?
ออกมาแบบไม่ใส่เสื้อผ้าน่ะเหรอ?!
ใบหน้าเธอแดงก่ำ รีบเด้งตัวลุกจากเตียงทันที “ฉันหยิบไปให้เอง!”
เธอพุ่งไปคว้าชุดนอนมา แล้วรีบตรงไปหน้าห้องอาบน้ำในสามก้าวรวด
“นี่ค่ะ ให้คุณ”
ประตูห้องอาบน้ำถูกไอร้อนที่ลอยอบอวลผลักเปิดออก
เสิ่นจืออี้เหลือบมองอย่างรีบร้อน
ภาพตรงหน้าทำให้เธอตะลึงงันไปชั่วขณะ
เพ่ยจี้เอียงตัวเล็กน้อย ยื่นศีรษะออกมา เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงกับแนวไหล่และลำคอที่เปี่ยมด้วยพลัง
ดูเหมือนเขาจะรออยู่ก่อนแล้ว
ผมของเขาถูกเช็ดจนแห้งไปครึ่งหนึ่ง
หยดน้ำที่ยังเกาะอยู่บนปอยผมตรงหน้าผากรวมตัวเป็นหยดกลมเต็มหยด ก่อนจะร่วงลงมาอย่างรวดเร็ว
เมื่อไม่มีแว่นบดบัง ดวงตาและคิ้วของเขาก็ยิ่งดูเกียจคร้านและเจ้าเสน่ห์
ผิวขาวซีดถูกน้ำชะจนขึ้นสีแดงระเรื่อ ประกอบกับขนตาดำหนาชุ่มน้ำที่งอนขึ้น และดวงตาสีอำพันลึกล้ำแฝงความอ่อนโยน ทำให้เขาดูงดงามเย้ายวนอย่างเหลือเชื่อ
มือข้างหนึ่งของเขาวางอยู่บนขอบประตู เผยให้เห็นแผ่นอกครึ่งหนึ่ง ท่อนแขน และแนวเอวกับหน้าท้องด้านหนึ่ง
มัดกล้ามใต้ผิวหนังเรียบลื่นได้รูป
แข็งแรงและเป็นมัดชัดเจน
ผ้าขนหนูสีขาวที่พันรอบเอวหลวม ๆ แทบจะหลุดอยู่แล้ว ระหว่างขยับตัวยังมองเห็นร่องกล้ามเนื้อบริเวณหน้าท้องที่เลือนรางเป็นบางครั้ง
เสิ่นจืออี้หลับตาลงฉับพลัน แล้วหันหน้าหนี
ยื่นชุดนอนไปข้างหน้า
สิ่งไม่ควรมองก็อย่ามอง สิ่งไม่ควรเห็นก็อย่าเห็น…
แต่ภาพชวนวาบหวามหลายฉากกลับผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่อาจควบคุม