ราตรีมืดมิด ดวงจันทร์ซ่อนตัวอยู่หลังม่านเมฆ
ต้วนซิงจื่อแช่อยู่ในอ่างไม้ ผมหน้าผากเปียกชุ่มแนบติดกับใบหน้าคมเข้มราวกับถูกสลักเสลา
คิ้วกระบี่ขมวดมุ่น เขากัดฟันเทายาบรรเทาปวดลงบนบาดแผลที่หัวไหล่
ตรงนั้นมีรอยดาบลึกจนเห็นกระดูก
แม้ความรู้สึกจะถูกระงับไว้ชั่วคราว
แต่พอคิดว่าพรุ่งนี้เมื่อฤทธิ์ยาหมด ความเจ็บปวดเหล่านี้จะไปปรากฏบนร่างของเสิ่นจืออี้
หัวใจก็พลันปวดหนึบขึ้นมา
บาดแผลลึกขนาดนี้ เธอต้องเจ็บจนร้องไห้แน่
เขาไม่อยากให้เธอร้องไห้
ถึงอย่างนั้น...เธอก็เลือกคนอื่นไปแล้ว
ความขมขื่นแผ่ซ่านอัดแน่นอยู่ในอกต้วนซิงจื่อ เขาหลุบขนตาลง ปิดบังอารมณ์ทั้งหมดที่กำลังปั่นป่วนอยู่ในดวงตาสีดำ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก—
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“ต้วนซิงจื่อ คุณอยู่ข้างในหรือเปล่า?”
เป็นเสียงของเสิ่นจืออี้
นิ้วมือของต้วนซิงจื่อหงิกงอ เขาตอบเสียงขรึมว่า “ผมเอาสมุนไพรกลับมาแล้ว ส่งให้ท่านอัครมหาเสนาบดีไปแล้ว”
“คุณปรุงยาแก้พิษให้รัชทายาทได้แล้ว”
เสิ่นจืออี้ถามว่า “แล้วคุณล่ะ? ท่านอัครมหาเสนาบดีบอกว่าคุณก็ได้รับบาดเจ็บเหมือนกัน”
“ฉันเข้าไปดูคุณได้ไหม?”
ต้วนซิงจื่อจ้องระลอกคลื่นบนผิวน้ำ ความขมขื่นอัดแน่นขึ้นมาในอกระลอกแล้วระลอกเล่า เขาตอบเสียงอู้อี้ว่า “ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน”
เสิ่นจืออี้ผลักประตูเข้ามาในห้องทันที!
เอี๊ยด—
ประตูปิดลง
ดวงตาสีดำของต้วนซิงจื่อหดวูบ เขาหันขวับไปมองนอกฉากกั้น
นิ้วมือเรียวยาวกำขอบอ่างไม้แน่น เขายกตัวขึ้นเล็กน้อยจนสายน้ำกระเซ็น
เสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา