เซี่ยซือหลี่กลับจับประเด็นสำคัญในคำพูดของเขาได้อย่างเฉียบคม
“คุณมีเทคโนโลยีด้วยเหรอ?”
เขาหรี่ตาถาม “เทคโนโลยีอะไร?”
เซี่ยหวยหยางไม่ปิดบังอีกต่อไป เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วสบตาอีกฝ่ายตรง ๆ
“ห้องทดลองเทคโนโลยีชีวภาพเซเวอร์มายด์ เคยได้ยินไหม?”
“นั่นเป็นของผม”
ดวงตาของเซี่ยซือหลี่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาคุมสีหน้าให้สงบนิ่งไว้ไม่ได้ เขาถามอย่างตกใจว่า “คุณบอกว่า ห้องทดลองชุนอี้ที่โด่งดังไปทั่ววงการนั่น คุณเป็นคนก่อตั้งเหรอ?!”
“อืม” เซี่ยหวยหยางตอบ “ก่อตั้งตอนเรียนมหาวิทยาลัย”
คราวนี้เซี่ยซือหลี่ถึงได้รู้ว่า ตอนนั้นน้องชายเลือกเปลี่ยนสาขาเรียน ไม่ใช่เพราะอยากใช้ชีวิตไปวัน ๆ เลย ตรงกันข้าม เขารู้ดีว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่!
และยังทำได้ดีมากด้วย
เป็นครั้งแรกที่เขามองน้องชายคนนี้ใหม่ด้วยแววตาซับซ้อนระคนชื่นชม
“ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะ...”
ไม่สิ
เขาควรคิดได้ตั้งนานแล้ว
ชุนอี้...ชุนอี้!
เซี่ยซือหลี่เงยหน้าขึ้นฉับพลัน มองไปทางเสิ่นจืออี้ หลังหัวใจพลุ่งพล่านอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หลับตาลง
“เอาละ คุณอยากทำอะไรก็ลงมือทำได้เต็มที่”
“พี่สนับสนุนคุณ”
เซี่ยหวยหยางแค่นเสียงอย่างเย็นชา ก่อนเบือนหน้าหนีอย่างหยิ่งยโส “ใครอยากให้พี่สนับสนุนกัน”
เขาหลุบขนตาลง ทว่าแววตากลับไหววูบเล็กน้อย
“ผมต้องไปแล้ว” เซี่ยซือหลี่ก้มดูนาฬิกา สายตากวาดมองทั้งสองคนไปมา ก่อนหยุดลงบนใบหน้าของเสิ่นจืออี้
“จืออี้ ดูแลตัวเองให้ดีนะ ถ้ามีปัญหาอะไรก็ติดต่อพี่”
“แต่ว่า...” เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาอ่อนโยนลง “มีไอ้หนุ่มนี่คอยดูแลเธอ พี่ก็วางใจ”
เซี่ยหวยหยางเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง ไม่พูดอะไร
……
หลังเซี่ยซือหลี่จากไป เสิ่นจืออี้ลังเลอยู่พักหนึ่ง ก่อนถามถึงเรื่องที่คาใจเมื่อครู่
“เมื่อกี้พี่ชายคุณพูดว่าอะไรนะ?”