เหอกวางกวาดตามองเอกสารตรงหน้าด้วยความตกตะลึง
นี่คือแผนความร่วมมือระหว่างโรงงานวัตถุดิบที่จัดส่งให้เขากับเพ่ยจี้!
เหลือแค่เซ็นชื่อเท่านั้น!
“ประธานเพ่ย คุณหมายความว่ายังไง?”
กล้ามเนื้อตรงมุมปากของเขากระตุก ยิ้มก็ยิ้มไม่ออก ทำได้เพียงฝืนยกมุมปากขึ้นอย่างแข็งทื่อ
เพ่ยจี้ยกคิ้ว มือยังคงหมุนถ้วยชาอย่างไม่รีบร้อน
“ก็ไม่มีอะไร”
“ในเมื่อบริษัทของเจียงเฉิงป๋อก็ช่วยไม่ไหวแล้ว ผมเลยตัดสินใจเอาเงินที่เหลือทั้งหมดของบริษัทออกมาเพิ่มราคาให้โรงงานเก่าของเถ้าแก่เหอ”
“ในเมื่อเถ้าแก่เหออยากเล่น เราก็จะเล่นด้วยให้ถึงที่สุด”
“อย่างมากก็แค่ตายไปด้วยกัน”
เขาจิบชาอย่างสบายอารมณ์ ราวกับกำลังคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ
เหอกวางเหงื่อเย็นแทบไหล
คนบ้าคนนี้!
ถึงกับยอมให้บริษัทล้มละลาย ยังคิดจะลากเขาลงน้ำไปด้วย!
ถ้าราคาวัตถุดิบสูงขึ้น ต้นทุนของพวกเขาก็ต้องสูงตามไปด้วย ไม่ต้องพูดถึงเจียงเฉิงป๋อเลย ต่อให้เป็นบริษัทไหนก็คงไม่ร่วมมือกับโรงงานของพวกเขาอีกแล้ว!
เหอกวางหมดแรงฮึดไปทันที
ความคิดคำนวณเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่วนเวียนอยู่ในใจเมื่อครู่ พลันสลายหายไปจนหมดสิ้น
ตอนเสิ่นจืออี้กลับมา บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเรียกได้ว่าประหลาดสุด ๆ
เหอกวางที่เมื่อครู่ยังหัวเราะร่า ตอนนี้หน้าซีดเผือด
ส่วนเพ่ยจี้กำลังกินอาหารอย่างอารมณ์ดี
เขาเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เธอ
“ยินดีด้วยนะ คุณเชิน”
น้ำเสียงของเขานุ่มนวลเรียบเรื่อย
“เมื่อครู่เถ้าแก่เหอบอกผมว่า เขาชื่นชมแผนของคุณมาก และตัดสินใจร่วมมือกับบริษัทเราต่อ”