“อื้อ...” เสิ่นจืออี้ครางแผ่วสองครั้ง แทบจะอ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนเขา ริมฝีปากเผยอ ขณะหอบหายใจพลางหลบเลี่ยงจูบลึกซึ้งแสนเร่าร้อนที่เขามอบให้ “ไม่กล้าแล้ว...”
มือที่โอบรอบลำคอเขาค่อย ๆ เลื่อนมาด้านหน้า กดลงบนลูกกระเดือกนูนเด่น ก่อนจะดันเขาออกห่างเล็กน้อย
“อาโจว เบาหน่อย...”
“อยู่ในห้องทำงานนะ ไม่ได้...”
แรงกดจากมือเธอจุดไฟในใจฝูอิ้นโจวขึ้นมา เขากุมเอวเธอแล้วอุ้มไปวางบนโต๊ะทำงาน
แต่ก็ยอมทำตามคำพูดของเธอ
ข่มความปรารถนาของตัวเองเอาไว้สุดกำลัง
ผ่อนแรงลง แล้วเปลี่ยนมาจูบเลียริมฝีปากที่บวมแดงของเธออย่างอ่อนโยน
“จือจือ...” แววตาของเขามืดหม่น น้ำเสียงแหบพร่าจนน่าตกใจ “ทำไมถึงคิดถึงคุณขนาดนี้...”
ทั้งที่เพิ่งแยกจากกันได้ไม่นาน
เขาก็รู้สึกไม่สบายไปทั้งตัวแล้ว
ราวกับถูกความรู้สึกไม่มั่นคงบางอย่างผลักดัน กลัวว่าเธอจะหายไปจากชีวิตเขาอีกครั้งอย่างกะทันหัน...
เสิ่นจืออี้คล้องคอเขาแล้วบีบติ่งหูเบา ๆ “คนโง่ ฉันก็คิดถึงคุณเหมือนกัน”
เธอประคองใบหน้าเขาไว้ “จะเข้ากองถ่ายเมื่อไรเหรอ?”
“อีกครึ่งเดือน” ฝูอิ้นโจวถอนหายใจ จับปลายนิ้วเธอไว้แล้วหันไปจูบ “ช่วงนี้ให้ผมอยู่กับคุณได้ไหม?”
เสิ่นจืออี้ยิ้มพลางดึงมือกลับ แล้วจิ้มปลายจมูกเขา
“ทำไมติดฉันจัง?”
“คุณเป็นสามีของคนตั้งมากมาย เอาแต่ตามฉันคนเดียวแบบนี้คงไม่ค่อยดีมั้ง”
ฝูอิ้นโจวนิ่งไปชั่วขณะ
เขาจ้องตาเธอ ความยินดีในใจก็ค่อย ๆ พองโต
“จือจือ... คุณกำลังหึงเหรอ?”