เจียงจิ้นหวังหอบหายใจขึ้นมาฉับพลัน
ปลายนิ้วของเขาเกร็งแน่น แผ่นอกกระเพื่อมขณะจ้องมองเชินจืออี้
“คุณพูดว่าอะไรนะ?”
ความปรารถนาอันพลุ่งพล่านในกายเขา ยิ่งทวีความรุนแรงจนกลายเป็นเปลวไฟร้อนแรงเพราะคำพูดเมื่อครู่ของเธอ
มันแผดเผาเขาอย่างดุดันและเร่าร้อน
จนหางตาแดงก่ำไปด้วย
“ฉันบอกว่า...” เชินจืออี้เงยหน้าขึ้น ใบหน้าแดงระเรื่อขณะมองเขา “ฉันจะช่วยคุณ...”
ลำคอของเจียงจิ้นหวังพลันตึงขึ้น
สายตาร้อนผ่าวกวาดไล้ไปทั่วใบหน้าและร่างกายของเธอ
ตั้งแต่ริมฝีปากแดงฉ่ำที่เผยอออกเล็กน้อย...
ไปจนถึงปลายนิ้วเรียวขาวนุ่มนวลที่กำผ้าปูเตียงผ้าไหมไว้แน่น...
รวมถึงเท้าขาวผ่องที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่ม เผยให้เห็นเพียงปลายนิ้วเท้า...
เขาหลับตาลงแน่น
ข่มความปรารถนาที่โหมซัดขึ้นมาในกาย รวมถึงภาพฝันลามกเหล่านั้นไว้
เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า “ไม่ต้อง”
“ที่รัก แค่มองผมก็พอ”
เขาจะทนแปดเปื้อนเธอได้อย่างไร
ทั้งที่เธอไม่รู้อะไรเลย เขากลับปล่อยให้เธอเดินอยู่ริมขอบของเรื่องลุ่มหลงอันเลวร้ายเช่นนี้
เขาคงไม่มีวันให้อภัยตัวเอง
และเมื่อเธอนึกทุกอย่างออก เธอก็คงไม่มีวันให้อภัยเขาเช่นกัน
มองเขาอย่างนั้นหรือ?
เชินจืออี้ชะงักไปชั่วครู่
เมื่อเข้าใจความหมาย เธอก็หน้าแดงแล้วทำตามที่เขาปรารถนา ใช้สายตาสั่นไหวจ้องมองเขาอย่างกล้าหาญ
สายตาเขินอายและอ่อนโยนนั้น ราวกับมีมนตร์สะกดอันทรงพลังที่สุด
ทำให้เขาสั่นสะท้านไปทั้งตัวอย่างห้ามไม่อยู่
เจ้าหนู...
เจ้าหนูของเขา...
เจียงจิ้นหวังคิด
เพียงแค่มองเธอ
เขาก็ยินดีรับความทรมานนี้แล้ว
เพียงแค่มองเธอ