ก่อนวันหยุดยาว หลีเหิงนัดเธอพบที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งใกล้โรงเรียน
เขามอบสร้อยคอเส้นหนึ่งให้เธอ
สร้อยเงินเส้นเล็ก มีจี้รูปเหรียญกลมอยู่ตรงกลาง บนเหรียญสลักภาพเงาของใบหน้าหญิงสาวเอาไว้
เสิ่นจืออี้พลิกดูอย่างสนอกสนใจ รู้สึกคุ้นตาอยู่บ้าง
“ภาพเงาบนนี้คือฉันเหรอ?”
หลีเหิงพยักหน้า “สลักตามรูปบนบัตรนักเรียนของคุณหนูครับ”
“ข้างในนี้มีชิปที่ผมพัฒนาขึ้นเอง” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้ามองเธอ “ติดตั้งเครื่องระบุตำแหน่งไว้ครับ”
“เครื่องระบุตำแหน่ง?!” เสิ่นจืออี้ตกใจ
เธอพลิกดูด้านหลังเหรียญ แต่กลับไม่พบอะไรเลย
【แบนขนาดนี้ ยังใส่เครื่องระบุตำแหน่งได้ด้วยเหรอ?】
【เขาเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?】
【ถ้าสวมอันนี้ เขาก็จะรู้ตลอดเลยสิว่าฉันอยู่ที่ไหน?】
แววขบขันวูบผ่านดวงตาของหลีเหิง เขาดันแว่นขึ้นพลางเอ่ยว่า “คุณหนูวางใจได้ครับ ผมทำโปรแกรมเล็ก ๆ ไว้สำหรับชิปนี้โดยเฉพาะ คุณสามารถเพิ่มรายชื่อผู้ติดต่อที่ไว้ใจได้ลงไป”
“มีแค่คนที่คุณไว้ใจเท่านั้น ถึงจะดูข้อมูลตำแหน่งของคุณได้”
“อุปกรณ์นี้ไม่ได้รับผลกระทบจากสัญญาณรบกวน และไม่ต้องใช้เครือข่าย ถ้าเกิดอันตรายขึ้นข้างนอก กดสวิตช์ตรงนี้เพื่อติดต่อคนที่คุณอนุญาตไว้ได้ครับ”
“เลื่อนไปอีกด้าน จะเป็นการแจ้งตำรวจอัตโนมัติ”
เขาชี้ไปยังของประดับชิ้นเล็กที่ด้านข้างเหรียญเพื่อบอกเธอ
เสิ่นจืออี้ยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่
เธอจ้องตุ่มนูนที่พันรอบเหรียญ คล้ายรูปหัวใจ
【เมื่อกี้ไม่ทันสังเกตเลย ที่แท้สิ่งนี้ก็คือปุ่มโทรออกเหรอ?】
【ทำได้ละเอียดมาก】
เธอพลิกดูซ้ำไปซ้ำมา ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ
【ไม่คิดเลยว่าเขาจะทำงานฝีมือเก่งขนาดนี้ แม้แต่เส้นผมก็สลักออกมาได้พลิ้วไหว】