“อาหว่าน กอดเอวพี่ไว้แน่น ๆ—”
“ยกสูงกว่านี้หน่อยได้ไหม?”
“อาหว่าน ชอบไหม? แบบนี้ หรือชอบแบบนี้มากกว่า—”
เสียงทุ้มต่ำเปี่ยมเสน่ห์ก้องอยู่ข้างหูเฉียวหว่านซิน แฝงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงที่พยายามข่มกลั้น ชวนให้ใจสั่นจนแทบคลั่ง
ใบหน้านั้นปรากฏขึ้นตรงหน้าเธออย่างเลือนรางอีกครั้ง
เหงื่อเม็ดเล็กผุดพราวเต็มหน้าผากและลำคอ สะท้อนแสงไฟที่ไหววูบ ก่อนจะค่อย ๆ หยดลงมา
หยดเหงื่อไล้ผ่านคิ้วเข้มได้รูป ปลายจมูกโด่ง แล้วเคลื่อนต่ำลงมาอย่างเชื่องช้า กลิ้งไปมาบนลูกกระเดือกที่โดดเด่นเย้ายวน ก่อนจะไหลลงสู่ไหปลาร้าและซึมหายไปใต้แผงอกแน่นกระชับ—
ริมฝีปากบางของเขาร้อนผ่าว เอวสอบแข็งแรง นิ้วมือมีรอยด้านหนาหยาบ—
ไม่ไหวแล้ว—
เฉียวหว่านซินรู้สึกว่าความทรงจำที่ปิดตายอยู่ในหัวค่อย ๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับเป็นเรื่องจริง
เหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เอง
ความปรารถนาที่ถูกกดเอาไว้ในร่างกายมานานคล้ายถูกปลุกให้ตื่น
เลือดในกายเธอร้อนระอุไปหมด
เฉียวหว่านซินรู้สึกเหมือนทั้งร่างกำลังลุกไหม้ ลมหายใจเริ่มถี่กระชั้นและอึดอัดขึ้นทุกที
เธออยากลืมตา แต่เปลือกตาหนักอึ้งราวกับมีของหนักนับพันชั่งทับอยู่ ต่อให้พยายามออกแรงแค่ไหนก็ลืมไม่ขึ้น
ร้อน
ร้อนเหลือเกิน
ร้อนจนในหัวมีแต่ใบหน้าหล่อเหลาเย้ายวนแต่เย็นชาของอดีตสามี
เดี๋ยวนะ ฝันวาบหวามนี่ทำไมถึงทิ้งความรู้สึกค้างคาไว้หนักขนาดนี้?
ร้อนเกินไปแล้ว ทรมานเหลือเกิน
เฉียวหว่านซินรู้สึกว่าทั้งตัวชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ราวกับเพิ่งลงไปแช่น้ำมา แขนขาอ่อนแรง สติพร่าเลือน
“ช่วยฉันด้วย ฟู่สิงโจว ช่วยฉันที ฉันทรมานเหลือเกิน—”
เฉียวหว่านซินกัดริมฝีปาก ก่อนจะพึมพำชื่อที่เก็บกดไว้ในใจมานานออกมาแทบจะโดยสัญชาตญาณ
“ฟู่สิงโจว—”
ท่ามกลางความเจ็บปวด เฉียวหว่านซินกัดริมฝีปากแน่น แล้วก็ได้ลิ้มรสคาวเลือดคล้ายสนิมเหล็ก
ความเจ็บปวดกับกลิ่นคาวเลือดทำให้เฉียวหว่านซินลืมตาขึ้นฉับพลัน
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือมุ้งผ้าฝ้ายเนื้อหยาบที่คุ้นตา ซึ่งถูกเย็บซ่อมมาหลายครั้งแล้ว
ผ้าห่มสีแดงลายยวนยางคลุมอยู่บนตัวเธอ หนาหนักจนห่อเธอไว้เสียมิดชิด
เฉียวหว่านซินลองลุกขึ้นนั่ง ทว่าร่างกายหนักอึ้ง แขนขาอ่อนปวกเปียก ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่น้อย
ลำคอของเธอเหมือนถูกไฟเผา ร่างกายก็เช่นกัน ราวกับพร้อมจะลุกเป็นไฟได้ทุกเมื่อ
เกิดอะไรขึ้น?
เธอไม่ได้ตายไปแล้วหรือ?
นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?
เธอย้อนกลับมาในช่วงเวลาไหนกัน?
ขณะที่สติยังพร่าเลือนจนไม่รู้วันคืน จู่ ๆ ก็มีเสียงทะเลาะที่คุ้นเคยดังมาจากด้านนอก
“หว่านซินอยู่ไหน? โกรธแล้วหนีออกไปอีกหรือเปล่า? ฉันบอกแล้วไงว่าหัวหน้าที่ทำงานของคุณอายุสี่สิบแล้ว! ทั้งพุงใหญ่ ผมก็ร่วงจนหมด แถมหน้าเป็นสิวเต็มไปหมด ขรุขระอย่างกับพื้นถนน หว่านซินไม่มีทางชอบหรอก!”
“ตั้งแต่เด็กเธอก็ชอบคนหน้าตาดี ชอบดูหน้าตา! ถ้าเห็นหน้าหัวหน้าหวังเข้า หว่านซินคงกินข้าวไม่ลงด้วยซ้ำ จะยอมแต่งงานกับเขาได้ยังไง? คุณนี่จับคู่มั่วซั่วจริง ๆ!”
“เฉียวหมิงหย่วน พูดแบบนั้นก็เกินไปนะ? ใช่ น้องสาวคุณสวย แต่ถ้าไม่นับหน้าตาแล้ว เธอมีอะไรดีพอจะเอาออกมาอวดได้บ้างล่ะ!”
“หัวหน้าหวังยังไม่รังเกียจร่างกายอ่อนแอขี้โรคของเธอ แถมยังมีภาระติดตัวสองคนด้วยซ้ำ! เธอไม่ใช่สาวบริสุทธิ์ที่ยังไม่เคยแต่งงานสักหน่อย จะเลือกมากไปทำไม? หัวหน้าหวังยอมเลือกเธอ นั่นก็เพราะเธอโชคดีแล้ว แต่งเข้าไปก็ได้เป็นแม่คนทันที ต่อไปก็มีแต่สบายกับสบาย!”
“อีกอย่าง ครอบครัวอดีตสามีของเธอกลับมาแล้ว ทั้งยังได้รับการคืนความเป็นธรรม ฟู่สิงโจวยังได้เลื่อนตำแหน่งด้วย ได้ยินว่ากำลังรุ่งเรืองสุด ๆ! ตอนนั้นตอนหย่ากับฟู่สิงโจว เธอทำอะไรไว้บ้าง? ทะเลาะกับครอบครัวฟู่จนเสียหน้าแค่ไหน! คนบ้านฟู่ต้องเกลียดเธอเข้ากระดูกแน่!”
“คราวนี้พวกเขากลับมาอย่างสง่าผ่าเผย บางคนได้กลับเข้าทำงาน บางคนได้ตำแหน่งเดิมคืน บางคนได้เลื่อนตำแหน่งสูงขึ้นไปอีก แถมบางคนยังได้เลื่อนรวดเดียวสามขั้น! แค่คนบ้านฟู่ขยับนิ้ว ก็ขยี้พวกตัวเล็กตัวน้อยอย่างเราให้ตายได้แล้ว! ฉันกว่าจะได้บรรจุเป็นพนักงานประจำ ไม่อยากถูกเธอลากไปซวยด้วยหรอก!”
“เพราะงั้นเรื่องแต่งงานครั้งนี้ เธอต้องตกลง ไม่ตกลงก็ต้องตกลง ถ้าไม่ยอมแต่งกับหัวหน้าหวัง ก็เก็บข้าวของไสหัวออกไปเลย ยังไงฉันก็ทนเธอไม่ไหวแล้ว!”
“ไป๋หลิง พูดแบบนี้มันเกินไปแล้วนะ นั่นน้องสาวแท้ ๆ ของฉัน! คุณจะแนะนำคู่ให้เธอก็ได้ แต่อย่างน้อยก็ควรถามความเห็นหว่านซินก่อน ให้เธอตกลงด้วยสิ! ถ้าเธอไม่ยอม หรือคุณจะมัดตัวเธอส่งไปแต่งงานหรือไง?”
“คุณก็เป็นคนมีความรู้คนหนึ่ง ทำไมถึงยังทำเหมือนยุคคลุมถุงชนอีกล่ะ! อีกอย่าง บ้านหัวหน้าหวังก็มีลูกสองคนแล้ว หว่านซินมีลูกติดสองคน เขาจะยอมให้ลูกของหว่านซินตามไปด้วยหรือไง?”
“แน่นอนว่าไม่ยอมอยู่แล้ว! ฉันคุยกับแม่เฒ่าไว้แล้ว ให้หาครอบครัวดี ๆ ในชนบทให้เธอ เป็นคนมีลูกไม่ได้ก็ยิ่งดี ส่งลูกสองคนนั่นไปเสีย จะได้ไม่เป็นภาระของเธอ”
“เด็กสองคนนั้นเป็นชีวิตของหว่านซิน เธอไม่มีทางยอมแน่! เรื่องแบบนี้จะเร่งรัดไม่ได้ อีกอย่าง ครอบครัวฟู่ก็ไม่ใช่คนใจแคบอะไร—”
“ไม่ใช่คนใจแคบงั้นเหรอ? เฉียวหมิงหย่วน ฉันควรจะบอกว่าคุณไร้เดียงสาหรือโง่ดีล่ะ? ตอนครอบครัวฟู่ถูกส่งไปอยู่ชนบท คุณเป็นคนพาคณะกรรมการปฏิวัติไปค้นบ้านเขาด้วยตัวเอง เพื่อให้ตัวเองตัดขาดจากครอบครัวฟู่ไม่ใช่หรือไง? ตอนนั้นคุณยังทุบป้ายบรรพบุรุษของบ้านเขาแตกด้วย คุณลืมแล้วเหรอ?”
“ตอนนั้นฟู่สิงโจวถูกซ้อมจนเหลือแค่ลมหายใจเดียว คุกเข่าบนพื้นอ้อนวอนน้องสาวคุณไม่ให้หย่า น้องสาวคุณเหยียดหยามเขายังไง คุณลืมแล้วหรือไง?”
“ตอนนี้ครอบครัวฟู่กลับมาอย่างสง่าผ่าเผยแล้ว คุณคิดว่าพวกเขาจะไม่แก้แค้นเราหรือไง? เพราะงั้นทางที่ดีที่สุดตอนนี้ก็คือรีบแต่งน้องสาวคุณออกไป เราจะได้ตัดขาดจากเรื่องนี้!”
“แต่หว่านซินต้องไม่ยอมแน่ จะบังคับให้เธอแต่งงานก็ไม่ได้ ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็ให้เธอพาลูกสองคนกลับชนบทไปหลบกระแสก่อนก็ได้—”
เฉียวหมิงหย่วนยังคงกระวนกระวาย เขาถอนหายใจยาวอย่างอ่อนใจ
“กลับชนบท? สภาพร่างกายอ่อนแอขี้โรคของเธอ ถ้ากลับไปก็ไม่แน่ว่าจะอดตายหรือเปล่า! อยู่กับหัวหน้าหวัง อย่างน้อยก็ยังกินดีอยู่ดี ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าพวกคุณคิดอะไรกันอยู่!”
“ดูหน้าตา ดูหน้าตาแล้วเอามากินแทนข้าวได้หรือไง! ฟู่สิงโจวหน้าตาดีก็จริง แล้วตอนนั้นทำไมเธอถึงหย่ากับเขาตอนที่เขาถูกส่งไปชนบทล่ะ? ทำไมไม่ตามเขาไปลำบากด้วยกัน?”
“ก็เพราะว่า—”
เสียงทะเลาะด้านนอกดังขึ้นเรื่อย ๆ แต่สติที่พร่าเลือนของเฉียวหว่านซินกลับชัดเจนขึ้นทุกที
เธอเกิดใหม่จริง ๆ ด้วย!
ย้อนกลับมาเมื่อสิบปีก่อน!
ปีที่ครอบครัวอดีตสามีเพิ่งได้รับการคืนความเป็นธรรมและกลับปักกิ่ง!
วันนี้ต่อให้ตายเป็นผีเธอก็ไม่มีวันลืม!
“พอแล้ว เฉียวหมิงหย่วน นั่นน้องสาวคุณ คุณจะจัดการยังไงก็จัดการเอง ฉันตัดสินใจแทนไม่ได้! ในบ้านนี้ฉันก็เป็นแค่คนนอกนั่นแหละ! ถือซะว่าฉันเสือกเรื่องของคนอื่นเองแล้วกัน! คุณกลับไปคุยกับเธอเองเถอะ ฉันไม่ยุ่งแล้ว! เด็ก ๆ ใกล้เลิกเรียนแล้ว รีบไปรับลูกได้แล้ว!”
ด้านนอก ไป๋หลิงตัดบทการทะเลาะด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ความเกลียดชังในใจเฉียวหว่านซินพลันทะลักขึ้นมา
เธอพูดแบบนั้นก็จริง แต่เมื่อครู่นี้เธอแอบใส่ยาลงในถ้วยชาของตัวเองไปแล้ว
แถมยังนัดหัวหน้าหวังไว้เรียบร้อย
ตอนนี้เธอแค่ต้องหาเหตุให้พี่ชายใหญ่ไม่อยู่ อีกเดี๋ยวหัวหน้าหวังก็จะแอบเข้ามาทางประตูหลัง แล้วลอบเข้ามาในห้องของเธอ—