“อะไรนะ? เจ้ายังจะปล้นของพวกเราอีกงั้นหรือ!”
“เจ้าหลอกพวกเรา!”
“เจ้าพูดแล้วไม่รักษาคำ”
……
ทว่าเสียงโกรธเคืองนั้นก็ต้องหยุดชะงักลงเมื่อเห็นขวดยาในมือของหล่านเยว่ที่แกว่งไปมาอย่างเชื่องช้า คนอ่อนแอย่อมไม่มีสิทธิ์ส่งเสียง
“ข้าเพียงบอกว่าจะไม่ฆ่าพวกเจ้าเท่านั้น ร่วมมือด้วยดีก็ย่อมปล่อยพวกเจ้าไป แต่ถ้าไม่ร่วมมือ…ฮึ ๆ…”
หล่านเยว่โยนป้ายประจำตัวของพวกเขาขึ้นลงในมือ ป้ายอยู่ที่นาง หากไม่ร่วมมือ นางก็พร้อมจะสั่งสอนให้รู้จักวิธีเป็นคน
คนพวกนั้นมองดูป้ายประจำตัวของตนในมือของหล่านเยว่ ในใจรู้สึกเสียใจแทบอยากทุบอก
ร้ายกาจเกินไปแล้ว!
พวกเขาติดกับดักเทพธิดาแห่งความตายนี่แล้ว!
เมื่อป้ายประจำตัวอยู่ในมือนาง ก็เท่ากับว่าอิสรภาพตลอดสิบวันนี้ถูกนางกำไว้
“ไม่เต็มใจจะให้ก็ไม่เป็นไร ฆ่าพวกเจ้าเสียแล้วของก็เป็นของข้าอยู่ดี”
หล่านเยว่เอ่ยอย่างเรียบเฉย ทว่าความคิดสังหารในน้ำเสียงกลับเข้มข้นยิ่งนัก กระบี่ยาวในมือก็เปล่งประกายเย็นเยียบ ส่งเสียงกระบี่ดังสอดประสานราวกับร่วมมือกับนาง
“ข้าให้! ข้าให้!”
ทันใดนั้นก็มีคนหนึ่งทนไม่ไหวโยนถุงเก็บสมบัติออกมา
เมื่อมีหนึ่งก็ย่อมมีสอง พวกเขาพากันโยนถุงเก็บสมบัติออกมาทีละคน ๆ แม้แต่ศิษย์พี่สามคนนั้นก็ยังโยนถุงเก็บสมบัติออกมาหนึ่งใบ
หล่านเยว่มองถุงเก็บสมบัติที่ศิษย์พี่สามของพวกเขาโยนออกมา แล้วก็เหลือบมองแหวนเก็บสมบัติเล็ก ๆ ที่นิ้วก้อยของเขา คนผู้นี้เห็นนางเป็นคนจากสำนักเล็ก ๆ ที่ไม่รู้จักอะไรจริงหรือ? ไม่รู้จักแหวนเก็บสมบัติหรืออย่างไร?