แสงแดดในฤดูใบไม้ผลิสาดส่องลงมาพอดี สายลมอันอ่อนโยนพัดผ่าน ในสวนหลังวังนิ่กวง สองร่างน้อยๆ กำลังปีนข้ามกำแพงสูงอย่างระมัดระวัง
แสงอาทิตย์ส่องผ่านใบไม้ทอดลงบนตัวพวกเขา พวกเขาเป็นเด็กน้อยสองคนที่งดงามราวกับหยกแกะสลัก ดั่งเทพบุตรเทพธิดาในจินตนาการ
เด็กหญิงตัวน้อยมัดผมเป็นปมเล็กๆ น่ารักสองข้าง ผูกด้วยริบบิ้นสีชมพูและสีแดง ปลายริบบิ้นยาวปลิวไสวตามสายลม ดั่งนางฟ้าโบยบินบนฟากฟ้า สวมชุดสีแดงเพลิง ว่องไวปราดเปรียว ปีนกำแพงอย่างช่ำชอง ดูเป็นผู้ช่ำชองจริงๆ
ส่วนด้านหลังเธอ เด็กชายตัวน้อยสวมเสื้อสีเขียวไผ่ ก้าวเดินอย่างไม่รีบไม่ร้อน บนใบหน้าเล็กๆ อายุแค่สามสี่ขวบ กลับเผยให้เห็นความสุขุมนุ่มลึก
"น้องชาย รีบหน่อยได้ไหม อย่าให้แม่จับได้!"
เด็กหญิงมองดูเด็กชายที่เดินช้าๆ อยู่ข้างหลัง ร้อนใจจนกระทืบเท้า วันนี้เล่นเพลินจนลืมเวลา กลับมาสาย อย่าให้แม่จับได้เชียว
เด็กชายเงยหน้ามองเด็กหญิง ไม่ได้โกรธ ยังคงรักษาความเร็วอันเชื่องช้าของตัวเอง เพียงแต่พูดเรียบๆ ว่า "ข้าเป็นพี่ชาย"
เด็กหญิงเท้าสะเอวอย่างน่ารัก มองท่าทางเชื่องช้าของเด็กชายอย่างไม่ยอมแพ้ "อะไรๆ เจ้าก็ทำช้าไปหมด ข้าต่างหากที่เป็นพี่สาว ข้าต้องออกมาก่อนแน่!"
น้องชายนิสัยเชื่องช้าแบบนี้ ตอนเกิดต้องไม่ทันความกระตือรือร้นของนางแน่ๆ!
"เจ้ารีบหน่อยสิ!"
เด็กหญิงมองเข้าไปในสวน บริเวณที่แม่ชอบนั่งเป็นประจำไม่เห็นแม่ของนาง จึงโล่งใจถอนหายใจ แต่ก็ยังอดร้อนใจเร่งเร้าเด็กชายไม่ได้
กว่าจะรอให้เด็กชายปีนลงจากกำแพงได้ เด็กหญิงก็ย่อตัวเดินไปข้างหน้าอย่างลับๆ ล่อๆ ส่วนเด็กชายเดินตามหลังอย่างเชื่องช้า มองท่าทางรู้สึกผิดของนาง
"มู่หรงซินหร่าน ฉือจิ่งเซียว"
เสียงที่จงใจกดให้ต่ำดังมาจากด้านหลังของทั้งสอง
ร่างน้อยๆ ทั้งสองชะงักกึก มือของมู่หรงซินหร่านเร็วมาก กวาดไปข้างหน้า ฉีกมิติออกมาเพื่อจะหนี แต่อย่างไรก็ตาม ยังไม่ทันได้มุดเข้าไป รอยแยกนั้นก็ปิดลงแล้ว