ป้าสามหลิงสวมชุดผ้าลายดอกสีครามตัวหลวม ผมสั้น ดูคล่องแคล่วมาก
นางเป็นแม่สื่อชื่อดังแห่งอำเภอเทียนสุ่ย สาวๆ หมู่บ้านเถาหยวนครึ่งหนึ่งออกเรือนไปต่างถิ่นด้วยน้ำมือนาง จึงฝึกฝนจนมีสำเนียงเสียงดีนัก
“พูดอย่างนี้ได้ยังไง” ตาเฒ่าหลิวเขม็งตาใสถ้อยหนึ่ง
“ก็จริงนี่ ข้าบอกต้าไห่ไปหลายวันก่อนแล้ว ให้อู๋ฟานไปเป็นเขยแต่งเข้า เขาเป็นคนมีเงินในเมืองนะ ตกลงแล้วว่าถ้าอู๋ฟานแต่งเข้าบ้านเขา จะให้ต้าไห่สามแสนไปรักษา นี่มันเรื่องดีเสียดฟ้า แต่ต้าไห่หัวดื้อคนนี้...” ป้าสามหลิงเบ้ปากเอ่ย
“ไม่!” อู๋ต้าไห่ตัดบทนาง “ลูกผู้ชายไม่เป็นเขยกลับบ้าน ยิ่งข้ามีเขาเป็นลูกชายคนเดียว ไม่ได้ ข้ายอมตาย ดีกว่าให้อู๋ฟานไปเป็นเขยแต่งเข้า!”
อาจเพราะความตื่นเต้น พูดจบอู๋ต้าไห่ก็ตัวแข็งทื่อ ปิดตาสนิท แน่นิ่ง
“พ่อ! พ่อ!”
“ตาอู๋! ตาอู๋!”
อู๋ฟานกับมารดาโผเข้าหาร้องเรียก
“หลีกหน่อย หลีกหน่อย” ขณะนั้น หมอเฒ่าประจำหมู่บ้านก็รุดมาถึง
ตรวจชีพจรและอาการอยู่ครู่หนึ่ง เขาพลางว่า “อย่าเศร้าเกินไป ยังไม่ตายหรอก ข้าจะให้โสมฝรั่งประคองลมไว้ก่อน พวกเจ้าคิดหาทางส่งตัวไปโรงหมอใหญ่เถิด น่าจะยังรักษาได้”
“รักษาได้หรือ” แววตาอู๋ฟานสว่างวาบ
“น่าจะได้”
อู๋ฟานปาดน้ำตา หันไปหาป้าสามหลิง “ป้าสาม ข้ายอมเป็นเขยแต่งเข้า”
“ดี ดี ลูกกตัญญู ข้าจะรีบไปติดต่อให้”
ป้าสามหลิงใจสะท้าน ฝืนยิ้มพยักหน้า แล้วจากไป
ในชนบท โดยมากบุรุษล้วนรังเกียจการเป็นเขยแต่งเข้าที่สุด โดยเฉพาะบ้านที่มีบุตรชายเพียงคนเดียว ยอมเป็นโสดดีกว่าแต่งกลับบ้านสตรี
วันนั้น อู๋ต้าไห่ถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลประชาชนประจำเมือง
ยามค่ำ อู๋ฟานเขียนประกาศลาไว้บนเว็บไซต์ว่า “แฟนนิยายทุกท่าน ด้วยความจำเป็น พรุ่งนี้จะต้องไปเป็นเขยแต่งเข้าบ้านคุณหนูแล้ว นิยายเรื่องนี้ขอพักอัปเดต ขอบคุณที่ติดตาม”
เช้าวันต่อมา เมิ่งเจียงเหม่ยอาศัยชาวบ้านช่วยกัน จัดโต๊ะเหล้าขึ้นหลายโต๊ะ เพื่อจะได้ออกเรือนให้ “บุตรชาย”
แม้เป็นเหล้างานมงคล แต่ชาวบ้านกลับดื่มด้วยใจที่ขื่นขม
บุรุษไม่เป็นเขยกลับบ้าน มองอู๋ฟานในชุดสูทที่ฝ่ายสตรีตระเตรียมให้ กำลังจะจากหมู่บ้านเถาหยวนไป ใครบ้างไม่รู้สึกสลดใจแทนเขา
พลางคอยการมาถึงของอีกฝ่าย พลางวิพากษ์วิจารณ์ไม่หยุด
“ยัยนี่คงอัปลักษณ์เป็นแน่ ถึงต้องมาสู่ขอเขยถึงหมู่บ้านเถาหยวนเรา”
“ตาบอดไม่ก็เขยก อย่างไรก็คงพิกลพิการ”
“หรือไม่ก็แก่แล้วขี้เหร่ ในเมืองหาใครสักคนไม่ได้ จึงยอมควักสามแสนหาเขยแต่งเข้า”
“...”
ไม่นาน บนเส้นทางภูเขาก็ปรากฏขบวนสตรีบุรุษชุดแพรวพราว
คณะรับตัวมาแล้ว!
“โอ้โห งามเสียจริง!” การมาถึงของเจ้าสาวทำให้หมู่บ้านเล็กกลางขุนเขาแห่งนี้พลันครื้นเครง ผู้คนส่วนใหญ่ตะลึงงัน
เจ้าสาวหลินเมี่ยวอ่อนเยาว์สดใส รูปร่างสูงระหง ใบหน้างามละเอียด ผิวพรรณแดงเรื่อ งามหนักหนา
“โอ้โห นี่มันอะไรกัน ข้านึกว่าอัปลักษณ์ สาวงามปานนี้ทำไมต้องมาหาอู๋ฟานเป็นเขยแต่งเข้า คงไม่มีแผนร้ายอะไรแอบแฝงนะ”
“อืม ใช่เลย งามขนาดนี้ แถมมีเงินในเมือง กวักมือเรียกหน่อย ผู้ชายคงต่อคิวกันยาว บังคับต้องหาคนชนบททำไม”
“แถมออกเงินให้อีก มีพิรุธแน่”
“......”
ชาวบ้านต่างพูดกันไปต่างๆ นานา ไม่มีใครเชื่อว่าจะมีเรื่องดีเช่นนี้ นอกจากฝ่ายสาวจะออกเงินให้แล้ว ยังงามดั่งเทพธิดา ช่างผิดปกติวิสัยเหลือเกิน
“บ้านนอกอะไร นั่งรถขึ้นมาแทบตายกันครึ่งหนึ่ง ถิ่นกันดารจริง โชคร้ายชะมัด” หญิงผู้หนึ่งหน้าตาบึ้งตึง เขม็งตามองอู๋ฟานกับมารดาที่อยู่ตรงหน้า
“แม่ยายพี่ชาย ท่านอดกลั้นสักหน่อยเถิด อู๋ฟานไปอยู่บ้านท่านแล้ว ก็ได้โปรดช่วยกันดูแล...” เมิ่งเจียงเหม่ยก้าวไปตรงหน้า ตาคลอน้ำต่ำต้อย ยิ้มพลางเอ่ยประนีประนอม
หูเสี่ยวอิงเป็นมารดาของเจ้าสาวหลินเมี่ยว นางเชิดหน้าขึ้น ไม่แม้แต่จะเหลือบแลตรงๆ มาทางนาง ใบหน้าฉายแววรังเกียจ “อย่าเรียกให้สนิทนัก ขนาดนั้น อู๋ฟานกับหลินเมี่ยวของบ้านเราต่างหากที่แต่งงานกัน ไม่เกี่ยวกับไอ้พวกยากจนข้นแค้นอย่างพวกเจ้าเลยแม้แต่น้อย ไอ้พวกบ้านนอกเอ๊ย อย่าคิดว่าเราเป็นญาติกัน ที่มากไปกว่านั้นคืออย่าเอาแต่มาหาเขา จะมาขอข้าวกิน”
ว่าแล้วหมุนตัวเดินหนี พลางตะโกนลั่นว่า “ขบวนเจ้าสาว”
อู๋ฟานก้าวหนึ่งหันกลับสามครา มองมารดาและชาวบ้านที่ไร้แววปีติยินดีในแววตา ห้วใจพลันระทม แอบตั้งสัตย์ว่า “สักวันหนึ่งข้าจะทำให้หมู่บ้านเถาหยวนมั่งคั่ง ให้ชาวบ้านทุกคนอยู่ดีกินดี ไม่ถูกคนเมืองดูถูกอีก”
จวนตระกูลหลินครื้นเครงนัก เสียงมโหรีประโคม ประดับโคมไฟแพรสี รับตัวอู๋ฟานเข้ามา ทุกหนแห่งอบอวลด้วยบรรยากาศมงคลสมรส
สตรีงดงามถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงต้องให้ตนเป็นเขยแต่งเข้าเล่า หมู่บ้านเถาหยวนเมื่อใดจึงจะมั่งคั่งขึ้น จะได้ไม่ต้องไร้เงินไปหาหมอ
อู๋ฟานรู้สึกสะเทือนใจสารพัด เผลอตัวดื่มจนเมามาย
“พอแล้วเจ้าคะ คุณพี่ เราไปเข้าหอวิวาห์กันเถิด” หลินเมี่ยวสวมกอดเขา แก้มแดงระเรื่อ กระซิบข้างหูด้วยความอ่อนโยน