ในภาพถ่าย เด็กหญิงยืนอยู่บนลานน้ำแข็งสีขาวบริสุทธิ์ กำลังหมุนท่าเบียลแมนน์ได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
ท่วงท่าของเธอเบาหวิวและสง่างาม ทุกเส้นสายสมบูรณ์แบบถึงขีดสุด งดงามสะกดตาและเฉียบคม ดูเพลินจนแทบละสายตาไม่ได้
แสงนุ่มนวลส่องคลุมลงมาพอดี บดบังใบหน้าของเธอไปกว่าครึ่ง เหลือเพียงโครงหน้าด้านข้างอันประณีตได้รูป พร่าเลือนงดงาม ทว่ากลับชวนให้รู้สึกคุ้นเคยฝังลึกถึงกระดูก
ด้านล่างของภาพมีตัวอักษรเล็ก ๆ พิมพ์ไว้อย่างชัดเจนว่า: แชมป์สเก็ตลีลาชิงแชมป์โลกปี 2038 · หลิวเมิ่งเยียน
ทันทีที่เห็นชื่อทั้งสามตัว รูม่านตาของซูจิ่นเยว่ก็หดวูบ ในใจพลันเกิดคลื่นยักษ์โหมซัด
หลิวเมิ่งเยียน
นั่นคือชื่อของเธอในชาติก่อนอย่างชัดเจน เป็นตัวตนที่เคยลงแข่งขันบนเวทีสเก็ตลีลาทั่วโลก และคว้าเกียรติยศมานับไม่ถ้วน!
เธอข่มคลื่นความรู้สึกปั่นป่วนในใจให้สงบลง เก็บซ่อนความตกใจที่เกือบเผยออกมาทางสีหน้า แล้วพยายามรักษาน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด ก่อนหันไปมองฉินรั่ว “โค้ชฉินคะ คนในภาพเป็นลูกศิษย์เก่าของคุณหรือคะ”
ฉินรั่วมองตามสายตาของเธอไปยังภาพถ่ายเก่าใบนั้น แววตาพลันมีอารมณ์ซับซ้อนยากหยั่งถึงวูบผ่านอย่างรวดเร็ว จนไม่มีใครทันสังเกตเห็น เพียงชั่วพริบตานางก็กลับมาสงบนิ่ง น้ำเสียงราบเรียบ “นับว่าเป็นศิษย์ของฉันครึ่งหนึ่งก็ได้ เพียงแต่ตอนนี้เธอไม่อยู่แล้ว”
ซูจิ่นเยว่รีบกดความตกใจและข้อสงสัยทั้งหมดในแววตาลง แล้วขานรับเบา ๆ “อ๋อ”
แต่ในใจกลับคิดเร็วจี๋ เธอจำได้ว่าชาติก่อนไม่ได้สนิทกับโค้ชฉินคนนี้มากนัก อย่างมากก็แค่คนรู้จักที่ทักทายกันได้ แล้วทำไมถึงกลายเป็น “ศิษย์ครึ่งคน” ของนางไปได้ล่ะ???