ลู่หนิงยืนอยู่ตรงทางเดิน สบตากับพี่หก
ลู่หลิวเสียหน้าอยู่ไม่น้อย จึงชิงพูดขึ้นก่อนว่า “มาดูเรื่องสนุกสินะ? สนุกไหม? เห็นคนอื่นหัวเราะเยาะทีมแข่งของครอบครัวเราแล้วพอใจหรือยัง?”
ลู่หนิงสีหน้าเย็นชา “ก็เพราะฝีมือคุณสู้เขาไม่ได้เอง”
ตอนนั้นเอง คนจากทีมถูซานก็มาถึงหลังเวที
ลู่หนิงมองกัปตันที่เพิ่งพูดจาเสียมารยาทไปเมื่อครู่นี้ “ฉันขอถามอะไรหน่อย คุณเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีพ่อแม่ด้วยหรือเปล่า?”
กัปตันทีมถูซานหน้าคล้ำ “คุณหมายความว่ายังไง?”
“ก็หมายความตามตัวอักษรนั่นแหละ ปากเสียขนาดนี้ ฉันนึกว่าพ่อแม่คุณคงเสียไปตั้งแต่คุณยังเล็ก ไม่มีใครสอนมารยาทให้เสียอีก”
“ยัยเด็กปากเสีย กล้าพูดอีกทีไหม?”
คำพูดของลู่หนิงทำให้อีกฝ่ายเดือดดาลทันที
เธอเอ่ยเสียงเย็น “การแข่งขันรอบหน้า ถ้าพวกคุณแพ้ ก็ต้องขอโทษต่อหน้าผู้สื่อข่าวอย่างเปิดเผย เรื่องที่ด่าพ่อแม่ฉันเมื่อกี้!”
“พวกเราจะแพ้เหรอ? ฝันกลางวันไปเถอะ!”
“ทำไม ไม่กล้ารับคำท้าหรือไง? รู้สึกผิดจนกลัวแล้วสินะ?”
ลู่หนิงยั่วเข้าให้ อีกฝ่ายก็ติดกับทันที “ได้สิ ถ้าพวกคุณแพ้ กัปตันทีมพวกคุณก็ต้องขอโทษต่อหน้าสาธารณชนกับคำพูดเมื่อกี้เหมือนกัน!”
คนจากทีมถูซานเดินจากไปอย่างฮึกเหิม
ลู่หนิงยังคงสงบนิ่ง เธอรู้ว่าต้องชนะอย่างไร
ทว่าบรรยากาศในทีมลู่เทียนกลับเริ่มกระอักกระอ่วน
ลู่หลิวพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ถ้าถึงตอนนั้นแพ้ เธอก็ไปขอโทษเอง เธอไม่ใช่สมาชิกทีมแข่งด้วยซ้ำ ใครให้เธอตัดสินใจเองตามใจชอบ?”
“ฉันแค่อยากให้หมอนั่นขอโทษต่อหน้าสาธารณชน ไม่ได้มีเหตุผลอื่น”