【ตรวจพบว่าคุณอยู่ในภาวะใกล้ตาย หลังชมโฆษณา 30 วินาที คุณจะฟื้นคืนชีพได้】
【ใช่/ไม่ใช่】
ดวงตาของอวี้ชูพร่ามัวด้วยเลือด สายตาเลือนรางมองไปยังบอสประจำด่านที่โชกเลือดอยู่ไม่ไกล ก่อนมุมปากจะค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงพอใจ
ไม่เสียแรงที่วางแผนทีละขั้น ใช้ไอเทมจนหมด ในที่สุดก็ได้ตายตกไปตามกันกับเจ้าบ้านั่น!
จากนั้น เธอก็ตอบเสียงในหัวโดยไม่ลังเล
“ใช่”
【กำลังฟื้นคืนชีพ โปรดอย่าปิดหน้าต่างโฆษณา กรุณารอสักครู่~】
【30…29…2…1】
ตัวเลขที่เปลี่ยนไปพร้อมกับถ้อยคำโฆษณาแชมพูอันเร้าใจ ทำให้อวี้ชูค่อย ๆ จมดิ่งสู่ความมืด
……
กลางมหาสมุทรที่คลุ้มคลั่ง ใกล้เกาะร้างแห่งหนึ่ง มีเรือใบเสากระโดงเดี่ยวลำหนึ่งจอดอยู่ ตัวเรือปกคลุมด้วยสาหร่ายทะเลสีดำที่ขยับยุกยิก บรรยากาศชวนพิกล
คลื่นยักษ์ซัดเข้าใส่ เรือใบที่ดูพร้อมจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ โคลงเคลงอย่างหนัก
“ฮึบ! ฮึบ!”
อวี้ชูถูกเหวี่ยงจนสะดุ้งตื่นในทันที เธอสูดอากาศสดชื่นเข้าไปเต็มปอดหลายครั้ง
วินาทีถัดมา เธอขมวดคิ้วแน่น
เพดานที่คุ้นเคยไม่ได้ปรากฏขึ้น สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือเมฆดำที่กดต่ำอยู่เหนือศีรษะ
บดบังท้องฟ้าจนมืดมิด ดูราวกับพร้อมจะถล่มลงมาได้ทุกเมื่อ
เธอเพิ่งฆ่าบอสท้ายด่านและเคลียร์ดันเจี้ยนระดับสี่ดาวไปไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงไม่ได้กลับไปยังบ้านพักปลอดภัยในเมืองผู้เล่นล่ะ?
นี่มันพาเธอมาไว้ที่ไหนกัน?
เธอพลิกตัวลุกขึ้นนั่ง
“ซี๊ด เจ็บ!”
อวี้ชูยกมือกุมคอ พลางขยับไปมา รู้สึกเหมือนทั้งร่างถูกศอกกระแทกมาถึง 1,600 ครั้ง เหนียวเหนอะหนะและอึดอัดไปหมด
ทันทีที่มองเห็นรอบตัวชัด ๆ ปากของเธอก็อ้าค้างโดยไม่รู้ตัว
เรือ?!
ทะเล?!
ในเมืองผู้เล่นอย่าว่าแต่ทะเลเลย แม้แต่แม่น้ำสักสายก็ยังไม่มี!
หรือว่าเธอยังอยู่ในดันเจี้ยน?
แต่ก็ไม่ใช่สิ ฉากหลังของดันเจี้ยนก่อนหน้านี้เป็นปราสาทเก่าแก่ ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับทะเลเลยสักนิด
“ซ่า!”
คลื่นทะเลซัดเข้ามาอีกระลอก เรือใบโคลงเคลงอย่างแรง
อวี้ชูทรงตัวให้มั่น หันศีรษะมองสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบ
เมื่อแน่ใจแล้วว่าตัวเองมาถึงสถานที่แปลกหน้า เธอก็รีบลองเรียกหน้าต่างผู้เล่นในใจ
“ระบบ!”
“ระบบ!”
หากที่นี่เป็นดันเจี้ยนจริง ระบบย่อมต้องประกาศภารกิจ
ทว่าไม่ว่าเธอจะเรียกอย่างไร ในสายตาก็ยังว่างเปล่า
ช่องทักษะ ช่องอุปกรณ์ รายชื่อเพื่อน และหน้าต่างภารกิจ… ราวกับไม่เคยมีอยู่ตั้งแต่แรก
“เรื่องชักจะใหญ่แล้วสิ”
อวี้ชูเป็นผู้กำกับไร้ชื่อเสียงคนหนึ่ง ก่อนหน้านี้ใกล้จะอดตาย จึงสมัครใจเข้าสู่โลกเกมไร้สิ้นสุดเมื่อสองปีก่อน
และปลุกพรสวรรค์ระดับเอสเอส 【อย่าเพิ่งไปไหน เดี๋ยวโฆษณาจบแล้วกลับมา】 ขึ้นมาได้พอดี
ขอเพียงไม่ถูกเจาะทะลุสมองในทันที แค่ดูโฆษณา 30 วินาทีก็ฟื้นคืนชีพพร้อมพลังชีวิตเต็มได้
นับแต่นั้น สภาพจิตใจของอวี้ชูก็ดีขึ้นเป็นพิเศษ
ด้วยความฮึกเหิมแบบที่คิดว่าไม่ตายก็ไม่เป็นไร ต่อให้ตายก็ตายไปสิ เธอจึงทุ่มสุดชีวิตไต่ระดับขึ้นไป
ตลอดสองปีที่ผ่านมา จำนวนครั้งที่เข้าไปในดันเจี้ยนของเธอมากกว่าผู้เล่นทั่วไปถึงสามเท่า เรียกได้ว่าเจอดันเจี้ยนมาแล้วแทบทุกรูปแบบ
แต่สถานการณ์แบบนี้ เธอเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก
ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
หรือว่า…เธอกลับมายังโลกแห่งความเป็นจริงแล้ว?
ไม่อย่างนั้นจะอธิบายเรื่องที่หน้าต่างผู้เล่นหายไปได้ยังไง?
เมื่อไม่มีอาวุธอยู่ในมือ อวี้ชูก็ระแวดระวังและกวาดตามองไปรอบ ๆ
ผ้าใบผุพัง เครื่องล็อกขึ้นสนิม เชือกโยงใกล้ขาด… อวี้ชูถึงกับสงสัยว่าเรือลำนี้ปลดระวางไปแล้วหรือเปล่า
“ต้องหาก่อนว่าที่นี่คือที่ไหน มีสัตว์ประหลาดหรือมนุษย์อยู่ไหม…”
เธอเก็บความเคลือบแคลงใจไว้ แล้วเริ่มค้นหาทั่วบริเวณ
ดาดฟ้าหลักชั้นหนึ่ง ดาดฟ้าชั้นล่างระดับลบหนึ่ง ห้องเก็บสินค้าหลักระดับลบสอง รวมถึงห้องเก็บน้ำเสียชั้นล่างสุด ไม่มีแม้แต่เงาคน
ห้านาทีต่อมา เธอกลับขึ้นมาบนดาดฟ้า แล้วมองไปยังห้องกัปตันซึ่งเป็นสถานที่เดียวที่ยังไม่ได้เข้าไป
ถ้ามีใครอยู่ ก็คงอยู่ที่นั่นเท่านั้น
อวี้ชูค่อย ๆ เข้าไปใกล้ ยกหูแนบกับประตูไม้ที่ถูกปกคลุมมิดด้วยตะไคร่สีดำคล้ำที่ไม่รู้จัก เธอเหมือนได้ยินเสียง “กริ๊ง กริ๊ง” ดังมาจากข้างใน
มีคนอยู่หรือ?
เธอรีบเปลี่ยนท่าทาง กลั้นหายใจ หลบอยู่หลังประตู พลางชะโงกมองซ้ายขวาอย่างลับ ๆ ล่อ ๆ
รออยู่พักใหญ่ แต่ข้างในก็ไม่มีเสียงอะไรอีก
เห็นดังนั้น เธอจึงสูดหายใจลึกหลายครั้ง ก่อนค่อย ๆ ผลักบานประตูตรงหน้าให้เปิดออก
“เอี๊ยด…”
อวี้ชูมองลอดช่องประตูที่ค่อย ๆ เปิดออกเข้าไปด้านใน ทันทีที่สายตาปะทะกับการตกแต่งภายใน เธอก็ยืนนิ่งตะลึงงันจนแทบลืมหายใจ
นี่… นี่มัน…
ห้องครัว?! เครื่องซักผ้า?! ตู้เย็น?!
แถมยังมีเตียงสองชั้นขนาด 1.2 เมตร ปูด้วยเครื่องนอนสีเหลืองสว่างอีกชุดหนึ่ง!
ห้องกัปตันที่มีพื้นที่เพียง 10 ตารางเมตร ตกแต่งเหมือนห้องชุดตกแต่งพร้อมอยู่สไตล์เมืองสมัยใหม่แบบฮ่องกงไม่มีผิด!
อวี้ชูหันกลับไปมองตัวเรือที่แปลกประหลาด ว่างเปล่า และเต็มไปด้วยกลิ่นอายศตวรรษที่สิบหกอย่างไม่อยากเชื่อ…
ก่อนจะหันกลับมามองห้องกัปตันที่สะอาด สว่างไสว และเปี่ยมด้วยบรรยากาศของเทคโนโลยีสมัยใหม่…
เอ๊ะ? นี่ผีหลอกหรือไง?
ของสองอย่างนี้อยู่ร่วมกันได้ยังไงเนี่ย?
สายลมที่มีกลิ่นคาวทะเลพัดผ่าน ยกเส้นผมสีดำยาวถึงเอวของเธอขึ้น ปลุกให้หลุดจากอาการตะลึงงัน
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ข้างใน อวี้ชูก็คลำทางไปยังต้นเสียง
“กริ๊ง กริ๊ง”
ทันทีที่เห็นสิ่งที่ส่งเสียง เธอก็อดกระตุกมุมปากไม่ได้
ให้ตายสิ
ก่อนหน้านี้เธอนึกว่าแค่เสียง “กริ๊ง” นั่นคล้ายเสียงข้อความเข้าจากโทรศัพท์
ไม่คิดเลยว่าจะเป็นโทรศัพท์จริง ๆ!
ไม่รู้ว่าไม่ได้เห็นของแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว
ในเมืองผู้เล่น ทุกคนติดต่อสื่อสารกันผ่านระบบที่มีมาให้ ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอเทคโนโลยีแบบนี้ที่นี่!
กรอบข้อความแชตจำนวนมหาศาลซ้อนทับกันบนหน้าจอล็อก ด้วยความถี่จนชวนให้ตาลาย
มันเร็วเกินไปจนไม่มีทางมองออกเลยว่าข้อความเหล่านั้นเขียนว่าอะไร
โทรศัพท์ไม่ได้ตั้งรหัสผ่าน อวี้ชูจึงเข้าไปยังหน้าหลักได้อย่างราบรื่น
ระบบปฏิบัติการไม่ต่างจากโลกแห่งความเป็นจริง หน้าจอแรกมีแอปที่ไม่มีชื่ออยู่สองแอป
แอปแรกเป็นไอคอนฟองสีดำ มุมขวาบนมีจุดสีแดงแสดงตัวเลข 99+
ไอคอนของอีกแอปเป็นรูปเรือวาดง่าย ๆ อวี้ชูคาดว่าน่าจะเป็นเรือลำที่เธออยู่ในตอนนี้
เธอกดเข้าแอปแรก
มันเป็นแอปสื่อสาร ข้างในมีเพียงกลุ่มแชตเดียว ชื่อว่า:
สมาพันธ์ผู้เคราะห์ร้ายจากเกมไร้สิ้นสุด (กลุ่ม 16)
เธอมองจำนวนสมาชิกโดยไม่รู้ตัว มีถึง 500 คน ตอนนี้ออนไลน์อยู่ 42 คน
“กลุ่ม 16…?”
อวี้ชูพึมพำอย่างครุ่นคิด
ถ้าหมายเลขนี้ไม่ได้ปลอม และแต่ละกลุ่มมี 500 คน ก็หมายความว่า “สมาพันธ์ผู้เคราะห์ร้ายจากเกมไร้สิ้นสุด” ไม่ใช่กลุ่มเล็ก ๆ แน่
เธอยังไม่ทันได้คิดให้ถี่ถ้วน ข้อความมากมายก็เด้งเข้ามาในสายตา
【วันนี้ก็แอบอู้】：ท่านผู้เชี่ยวชาญทุกท่าน ดันเจี้ยนของฉันกำลังจะเริ่มแล้ว มีใครช่วยดูหน่อยได้ไหมว่ากฎยังมีช่องโหว่ตรงไหนหรือเปล่า?
【กินน้องหม้อไฟทีละคำ】：ส่งภาพหน้าจอมา เดี๋ยวฉันช่วยดูให้
【ฉันเป็นแค่ตัวประกอบห้ามตีฉัน】：แย่แล้ว ๆ! รอบนี้ฉันดันจับคู่ไปโลกพิศวง แถมยังเจอผู้เล่นอันดับต้น ๆ ของโลกนั้นด้วย! เธอดันชมตัวประกอบสยองขวัญของฉันว่าน่ารัก!
อวี้ชูกะพริบตาปริบ ๆ
นี่มันอะไรกันเนี่ย?
เรื่องที่ “ผู้เคราะห์ร้ายจากเกมไร้สิ้นสุด” พวกนี้คุยกัน ทำไมถึงพิลึกพิลั่นขนาดนี้?
ตอนนั้นเอง เธอสังเกตเห็นว่าท้ายไอดีทุกคนมีป้าย 【บอส】 ห้อยอยู่อย่างเด่นชัด
หัวของอวี้ชูเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
“ที่นี่มันดันเจี้ยนอะไรกันแน่? ทำไมคนพวกนี้ถึงเป็นบอสประจำดันเจี้ยนกันหมด?!”
“แล้วโลกพิศวงคืออะไร?”
เดี๋ยวก่อน!
ความคิดหนึ่งที่ฟังดูเหลวไหลและชวนขบขันผุดขึ้นมาในหัว
หรือว่าพรสวรรค์ของเธอจะเกิดปัญหา หลังดูโฆษณาไปสามสิบวินาที ก็ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของบอสที่ตัวเองเพิ่งฆ่าตายไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย?!