เสิ่นซูหลี่อดใจไม่ไหว เอ่ยเตือนตรง ๆ ว่า “คุณเซี่ย ฉันเหมือนได้กลิ่นคาวเลือดจากตัวคุณ คุณบาดเจ็บหรือเปล่า?”
จี๋รั่วหยุนถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ เธอตบหน้าผากตัวเอง เซี่ยเฉิงหยวนบาดเจ็บไม่น้อยตอนปฏิบัติภารกิจสองครั้งที่ผ่านมา แต่เธอกลับลืมเรื่องนี้ไปเสียได้
เธอรีบโบกมือ “ขอโทษนะคะ คุณเซี่ย ดูความจำฉันสิ! คุณยังมีแผลอยู่ หรือว่าไม่ไปดีกว่า กลับไปพักรักษาตัวให้หายก่อนสำคัญกว่า”
เซี่ยเฉิงหยวนมองเสิ่นซูหลี่ด้วยแววตาคล้ายมีตะขอเกี่ยวไว้ แฝงความหมายลึกซึ้ง
เขาย่อมไม่กลับไปอยู่แล้ว เขายิ้มพลางส่ายหน้า “หัวหน้าทีมผลิต วางใจเถอะครับ แผลของผมไม่เป็นไร ภารกิจอยู่ตรงหน้า จะปล่อยให้พลาดไม่ได้”
จี๋รั่วหยุนกล่าวอย่างรู้สึกผิด “ถ้าอย่างนั้นคุณนั่งรถพ่วงข้างเถอะค่ะ ฉันขี่รถนิ่งมาก คุณวางใจได้”
“ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนหัวหน้าทีมผลิตแล้วครับ”
จี๋รั่วหยุนรีบส่ายหน้า บอกว่าไม่เป็นไรเลย
หากจะนับตามยศจริง ๆ ยศของเซี่ยเฉิงหยวนสูงกว่าเธออยู่หลายขั้น เรื่องนี้เธอรู้ดี
จี๋รั่วหยุนขี่รถได้นิ่งจริง ๆ เธอให้เสิ่นซูหลี่กับเซี่ยเฉิงหยวนนั่งไปด้วย แล้วขับมุ่งหน้าออกไปชานเมือง
พอเซี่ยเฉิงหยวนนั่งลงในรถพ่วงข้าง สายตาของเขาก็ราวกับมีตะขอเกี่ยวแน่นอยู่กับตัวเสิ่นซูหลี่ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม
ถึงเสิ่นซูหลี่จะไม่หันกลับไปมอง ก็ยังรู้สึกได้ถึงสายตาที่แทบจะเผาผิวของเธอให้ทะลุ ทำให้ใบหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู
แก้มของเธอแดงระเรื่อขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
เสียงเครื่องยนต์รถจักรยานยนต์ที่ดังกระหึ่มยังกลบเสียงหัวใจที่เต้นรัวราวกับตีกลองอยู่ในอกของเธอไม่ได้
สายตาอันร้อนแรงนี้รบกวนเธออย่างหนัก จนเสิ่นซูหลี่ตลอดทางไม่ได้สัมผัสถึงความรู้สึกยามนั่งรถจักรยานยนต์คันใหญ่เลยสักนิด รถก็มาถึงที่หมายแล้ว
สถานที่ประหารชีวิตตั้งอยู่บนภูเขาโดดเดี่ยวแห่งหนึ่งนอกเมือง ซึ่งมีพืชพรรณขึ้นอยู่เบาบางและไม่มีสัตว์อาศัยอยู่
เมื่อเสิ่นซูหลี่ทั้งสามคนปีนขึ้นไปถึงสถานที่ประหารชีวิตกลางเขา ก็พบว่าที่นี่ถูกล้อมไว้จนแน่นขนัด มองไปทางไหนก็เห็นแต่ศีรษะผู้คนเต็มไปหมด