หมอหวังลุกขึ้นยืน ใบหน้าเผยรอยยิ้มขอโทษแบบมืออาชีพปนกับความรังเกียจที่ปิดไม่มิด สายตาที่มองเสิ่นซูหลี่ซับซ้อน ทั้งเห็นใจและแอบชื่นชม
น้ำเสียงของเขาค่อนข้างจริงจัง "สหายเฉินน้อย เรื่องซูหวานหวานท้องไม่มีพ่อ ท้องโป่งขนาดนี้ ไม่ใช่เรื่องส่วนตัวแล้ว เป็นปัญหาด้านความประพฤติ!"
"ในฐานะเพื่อนร่วมงานของเธอ และในฐานะพลเมืองที่มีจิตสำนึก ผมต้องรีบรายงานเรื่องนี้ให้ผู้อำนวยการจางทราบทันที!"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง มองใบหน้าที่ยังมีคราบน้ำตาของเสิ่นซูหลี่ แล้วค่อยๆ ผ่อนเสียงลง
"สหายเฉินน้อย คุณคิดให้เปิดใจกว้างๆ ไว้ อย่าเสียใจมากนัก รีบๆ มองเห็นหน้าตาที่แท้จริงของครอบครัวนี้แต่เนิ่นๆ ก็ถือว่าเป็นเรื่องดี... คนพวกนี้ ไม่คู่ควรกับน้ำตาของคุณแม้แต่หยดเดียว โชคดีที่คุณทันเห็นธาตุแท้ของพวกเขาก่อน จะได้ถอนตัวออกมาได้ทัน ทุกอย่างยังไม่สายเกินไป"
พูดจบ หมอหวังก็ยกกระเป๋ายา เดินออกไปอย่างเร่งรีบ ราวกับกลัวว่าอยู่ในห้องนี้ต่อไปอีกวินาทีเดียว จะติดเชื้อโรคอะไรสักอย่าง
เสิ่นซูหลี่มองเงาหลังของเขาค่อยๆ หายไป ความทุกข์โศกบนใบหน้าหายไปอย่างไร้ร่องรอยในพริบตา
นางค่อยๆ ยืดตัวขึ้น ยกมือใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาอันเย็นเฉียบบนแก้มอย่างแผ่วเบา ดวงตาคมที่เพิ่งจะคลอไปด้วยไอน้ำเมื่อครู่ ตอนนี้เหลือเพียงความเยือกเย็นและความสมใจที่แทบไม่มีใครสังเกตเห็น
"ซูหยุนไห่ จูหมิงเยว่ ซูหวานหวาน ตระกูลโจว... พวกเจ้าไม่มีใครหนีรอดไปได้หรอก!"
ในห้องรับแขก ผู้อำนวยการจางและคณะเริ่มรอจนหมดความอดทน
หมอหวังเดินหน้าบูดบึ้งเข้ามา แล้วเล่าเรื่องที่ซูหวานหวานท้องให้ทุกคนฟังอย่างละเอียดต่อหน้าต่อตา
"อะไรนะ?!"
ห้องรับแขกแตกตื่นขึ้นมาทันที!
ผู้อำนวยการจางและเจ้าหน้าที่เขตการปกครองต่างอ้าปากค้างด้วยความโกรธแค้น แม้พวกเขาจะคิดว่าตัวเองผ่านโลกมามาก แต่เรื่องอื้อฉาวที่ได้ประจักษ์ในตระกูลเสิ่นวันนี้ ช่างสุดจะคาดคิด!
ครอบครัวหนึ่งสำส่อนกันวุ่นวายไม่พอ ยังมีซูหวานหวานที่ดูเหมือนบริสุทธิ์ไร้เดียงสาที่สุดคนนี้ แอบไปยุ่งกับว่าที่สามีของน้องสาวตัวเอง แถมยังแอบตั้งท้องอีก!
นี่มันเรื่องที่คนทำกันที่ไหนกัน! ทรามกว่าเดรัจฉานเสียอีก!